Dangerously His (For Six Months)

Protector’s Instinct (Kairo’s POV)

“Yanna, huwag kang gagalaw!” sigaw ko, boses kong pumutol sa ingay ng paligid habang nakita ko siyang nakatayo sa gilid ng gumagalaw na platform.

Nakita ko kung paano nanlaki ang mga mata niya, kung paano siya napahawak sa hangin na parang may mahahawakan, at sa isang iglap, parang huminto ang mundo ko. “Tumingin ka sa’kin,” sigaw ko ulit, mas madiin, mas desperado. “Nandito ako!”

“K-Kairo…” nanginginig niyang tawag, at doon ko naramdaman ang kaba na matagal ko nang kinikimkim pero ngayon lang tuluyang sumabog.

“Huwag kang titingin sa baba,” utos ko habang mabilis akong lumapit. “Sa’kin ka lang tumingin. Ako ang sandalan mo.”

Naririnig ko ang sigawan ng mga empleyado, ang panic sa boses nila, pero binura ng isip ko ang lahat. Siya lang ang nakita ko...ang takot sa mata niya, ang panginginig ng katawan niya, at ang katotohanang kahit anong mangyari, hindi ko hahayaang masaktan siya.

Pag-abot ko sa kanya, agad kong hinawakan ang braso niya, mahigpit pero maingat. “Hawak kita,” sabi ko, mas mababa na ang boses ko ngayon. “Hindi kita bibitawan.”

Napahinga siya nang malalim, halos mapaluha habang sumandal sa’kin. “Nat… natatakot ako,” bulong niya, halos mawala sa hangin.

“Alam ko,” sagot ko, mas malambot, pero nanatiling matatag ang hawak ko. “At kaya nandito ako. Sa’kin ka lang. Akin ka.”

Naramdaman ko ang pagbilis ng t***k ng puso niya sa dibdib ko, at doon ko napagtanto...hindi lang ito instinct. Hindi lang ito pagiging protective. Ito ay mas malalim, mas personal.

Dahan-dahan ko siyang ginabayan pababa, isang hakbang sa isang pagkakataon. Nang gumalaw ang platform, agad kong inakbayan ang bewang niya, hinila siyang palapit sa’kin. Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang panginginig niya, at ang tiwala niyang ibinibigay niya sa’kin nang walang tanong.

“Ang lapit mo…” mahina niyang sabi, parang hindi niya sinasadyang banggitin.

“Ganyan talaga,” bulong ko pabalik. “Dito ka ligtas.”

Nagtagpo ang mga mata namin. Nakita ko ang takot, pero may halo nang paghanga, at isang emosyon na hindi pa niya pinapangalanan. “Hindi kita pababayaan,” sabi ko, noo ko halos dumampi sa kanya. “Kahit kailan.”

Pagdating namin sa ligtas na lupa, bahagya siyang natumba at agad ko siyang sinalo, isang braso ko nasa balikat niya. “Dahan-dahan,” biro ko, kahit nanginginig pa rin ako sa loob. “Hindi ka makakatakas sa’kin.”

Napatawa siya nang mahina, namumula ang pisngi. “Ang kulit mo.”

“Hindi,” sabi ko, nakatitig sa kanya. “Protective lang ako. Lalo na sa’yo.”

Habang naglalakad kami pabalik sa grupo, hindi ko inalis ang braso ko sa balikat niya. Ramdam ko ang mga tingin ng iba...gulat, kilig, pagtataka...pero wala akong pakialam. Ang mahalaga, nararamdaman niyang may sandalan siya.

Sa sumunod na laro, magkapareha kami. Nakita ko ang alinlangan sa mukha niya, kaya yumuko ako para bulungan siya. “Magtiwala ka lang. Nandito ako.”

Tumango siya. “Oo… nagtitiwala ako.”

At parang tinamaan ako ng kidlat sa mga salitang ‘yon.

Nang muntik siyang madulas sa buhangin, agad ko siyang nahawakan. Napadikit siya sa’kin, dibdib ko sa dibdib niya. “Hawak na kita,” bulong ko, mas matagal kaysa dapat.

“T-Thank you,” sabi niya, nanginginig.

“Huwag kang magpasalamat,” sagot ko. “Natural ‘yon.”

Sa water relay, may nakauntog sa kanya at muntik na siyang mahulog. Muli, sinalo ko siya. Parang awtomatiko na lang. “Ingat ka,” sabi ko, hinahaplos ang buhok niyang basa. “Hindi mo ba alam kung gaano ka kahalaga?”

Napatitig siya sa’kin. “Hindi ko alam na may… may taong ganito mag-alala.”

“Sanayin mo na,” sabi ko, noo ko nakadikit sa kanya. “Hindi na ‘to mawawala.”

Habang papalubog ang araw, napagtanto ko ang isang bagay...hindi na laro ‘to. Hindi na simpleng team building. Ito ay tungkol sa kanya. Sa’min.

Nang may maliit na alon na biglang dumating, muli ko siyang hinila palapit sa’kin. Mahigpit. Protektado. “Ayos ka lang?”

Tumango siya, nakatingin sa’kin nang matagal. “Parang… lagi mo akong sinasagip.”

“At gagawin ko pa rin,” sagot ko, seryoso, walang biro. “Paulit-ulit kung kailangan.”

Tahimik siya sandali, bago mahina niyang sabihin, “Kairo… bakit?”

Huminga ako nang malalim, hawak ko pa rin siya. “Kasi mahalaga ka.”

Nagkatinginan kami, at sa katahimikang ‘yon, alam kong may nabago na. Hindi ko na kayang itanggi.

“Umalis na tayo,” mahina kong sabi, hindi inaalis ang tingin sa kanya.

“Okay,” sagot niya.

At habang naglalakad kami palayo, alam kong kahit anong mangyari pagkatapos nito, hindi na ako babalik sa dati.

“Yanna,” tawag ko bago kami tuluyang humiwalay sa grupo.

“Hmm?”

“Sa’kin ka lang.”