Dangerously His (For Six Months)

Perseverance (Yanna’s POV)

“Wala ka bang sasabihin?”

Ang boses niya, ni Kairo....ay tumagos sa katahimikan ng kotse. Parang kuryente, nagdulot ng tensyon na halos mahawakan. Ang gabi ay malamig, ngunit ang init sa loob ng sasakyan ay lumalaban sa lamig ng hangin sa labas. Ako, nakaupo sa passenger seat, hawak ang aking bag sa kandungan, sinusubukang ayusin ang aking sarili, ngunit hindi ko maiwasang mapatingin sa kanya.

Tahimik siya, nakatingin sa kalsada, mga kamay sa manibela na tila pinipilit pigilan ang lahat ng emosyon na umiikot sa dibdib niya. Ramdam ko ang bigat ng katahimikan...isang katahimikan na hindi komportable, ngunit puno ng hindi nasasabi.

“Yanna… bakit ka tahimik?” Tanong niya, halata ang kaunting panghihimasok sa boses.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinipigil ang damdamin na unti-unting sumisirit sa akin. “K-Kairo… hindi ko alam,” sagot ko, marahang nanginginig ang boses. “Parang… sobra ang lahat. Ang tensyon, ang pressure, at ang pakiramdam na parang lahat ng mata ay nakatingin sa atin.”

Napatingin siya sa akin, at sa liwanag ng dashboard, nakita ko ang mga mata niya—puno ng intensity, possessiveness, at isang klase ng pangangalaga na hindi ko pa naramdaman mula sa ibang tao. “Yanna… hayaan mo lang ako,” bulong niya, at ang kanyang kamay ay lumapit, marahang humipo sa aking braso. “Hindi mo kailangan harapin ang mundo nang mag-isa. Ako ang nandito.”

Ramdam ko ang t***k ng puso ko, sabay sa kanya. Ngunit sa kabila ng init na iyon, hindi ko pa rin maiwasang makaramdam ng kaba. Lahat ng nangyari sa nakaraang mga araw....ang attention ng media, ang trending status ko, ang pressure ng kumpanya, at ang personal na emosyon sa pagitan namin...ay tila nagsasama sa isang halo ng excitement at takot.

“Pero Kairo… hindi ba natin pwedeng pag-usapan lang ito sa bahay?” Tanong ko, pilit na pinapaliit ang tensyon. “Parang… masyadong maraming tao ang nakatingin sa atin, at hindi ko alam kung paano haharapin ang lahat ng ito sa labas ng bahay.”

Ngunit hindi siya sumagot kaagad. Tahimik siya, nakatingin sa kalsada, tila iniisip ang bawat salita na bibigkasin. Ang kanyang presensya ay overwhelming, at bawat galaw niya ay nagpapahiwatig ng possessiveness na parang isang pangangalaga na hindi ko kayang tanggihan, ngunit nakaka-intimidate rin.

“Yanna,” bulong niya sa wakas, at ang tono ng boses niya ay mas malambot ngayon, ngunit puno ng intensity. “Hindi ito tungkol sa kung sino ang nakatingin sa atin. Hindi ito tungkol sa trending o sa opinyon ng ibang tao. Ito ay tungkol sa atin. Sa akin… at sa’yo.”

Huminga ako nang malalim, sinubukang pigilan ang panginginig. “Pero Kairo… paano kung magkamali tayo? Paano kung ang mga aksyon natin ay mas lalong magpapalito sa kanila, at sa huli… masisira ang relasyon natin sa publiko?”

Napatingin siya sa akin, mga mata niya puno ng intensity at pangangalaga. “Hindi ko iniintindi ang publiko, Yanna. Wala silang karapatan na diktahan ang nararamdaman ko para sa’yo. At kung may mas lalapit sa’yo, kung may sumubok na saktan ka… hinding-hindi ko papayagan iyon.”

Hindi ko maiwasang mapangiti, kahit kaunti lang, sa possessive at protective stance niya. Ngunit ramdam ko rin ang bigat ng responsibilidad na dala niya. Ang bawat salita niya, bawat galaw, bawat titig ay nagpapahiwatig ng isang lalaki na handang ipaglaban ako...kahit sa harap ng mundo.

“Pero Kairo…” bumulong ako, halos napuputol ang boses sa dami ng emosyon. “Hindi ko gusto na magalit ka sa kahit sino dahil sa akin. Gusto ko… gusto ko lang maging normal. Gusto ko lang ng tahimik… kahit papaano.”

Napatingin siya sa akin, at sa sandaling iyon, nakita ko ang conflict sa kanyang mga mata. Ang intensity niya ay hindi naglalaho, ngunit may halong kalungkutan at pang-unawa. “Yanna… hindi ko kayang maging normal kung ikaw ay nasasaktan. Kung ikaw ay natatakot… natatakot din ako. Ang bawat galaw ko, bawat desisyon ko, ay dahil sa pagmamahal ko sa’yo. At hinding-hindi ko hahayaang mawala ka sa akin.”

Huminga ako nang malalim, ramdam ang bigat ng kanyang mga salita sa aking puso. Hindi ko kayang balewalain ang intensity ng kanyang presensya, ang passion sa bawat galaw, ang possessiveness na nagmumula sa pagmamahal na totoo at walang pag-iwan.

“Pero… Kairo… paano kung ako rin ay nagkakamali?” bulong ko, halos hindi marinig. “Paano kung hindi ko kayang harapin ang dami ng pressure, at mas lalo lang kitang madadala sa problema?”

Tumingin siya sa akin nang diretso, mga mata niya parang nagliliyab. “Yanna… kahit ano ang mangyari… ako ang nandito. Ako ang mananatili. Wala kang dapat ikabahala. Sa akin, ikaw lang ang mahalaga, at walang sinuman o anumang bagay ang makakaapekto sa pagmamahal ko sa’yo.”

Sa puntong iyon, ramdam ko ang matinding tension sa pagitan namin. Ang katahimikan sa loob ng sasakyan ay puno ng emosyon, hindi lang sa amin, kundi sa bawat hininga, bawat galaw, bawat titig. Ang init ng kanyang katawan sa tabi ko, ang t***k ng puso niya na parang sumasabay sa akin, at ang bawat marahang humihipo sa braso ko ay nagiging matinding kilig at possessive tension.

“Yanna… huminga ka,” bulong niya, marahang hinawakan ang kamay ko. “Hindi mo kailangang hawakan ang lahat ng ito mag-isa. Ako ang nandito, at hindi kita iiwan. Hindi sa isa man na paraan.”

Huminga ako nang malalim, pilit na pinipigilan ang luha. Ramdam ko ang intensity ng bawat salita niya, at kahit na nag-aalangan ako, alam ko na sa likod ng lahat ng tensyon at pressure, siya ay tapat at totoo.

“Pero Kairo…” bulong ko muli, pilit na nagtatagal ang mga salita sa aking bibig. “Ang dami ng nakatingin sa atin… paano natin haharapin iyon?”

Napatingin siya sa akin, at sa pagkakataong iyon, nakita ko ang matinding determinasyon sa kanyang mga mata. “Hindi ko iniintindi ang kanila. Wala silang karapatan sa’yo. At kung may susubok na saktan ka… hindi ko hahayaan iyon. Hinding-hindi.”

Hindi ko maiwasang huminga nang malalim. Ang sasakyan ay nanatiling tahimik, ngunit ang katahimikan ay puno ng tensyon, kilig, at pangangalaga. Ang bawat segundo sa loob ng kotse ay nagiging isang intimate na koneksyon sa pagitan namin—isang hindi nasasalitang pangako ng pagmamahal, proteksyon, at possessiveness.

“Yanna… huminga ka lang. Hayaan mo akong maging lakas mo. Ako ang nandito,” bulong niya, hinahaplos ang aking braso nang marahan.

At sa kabila ng katahimikan ng gabi, ramdam ko ang init ng kanyang presensya, ang intensity ng pagmamahal niya, at ang possessive passion na sa unang pagkakataon ay hindi ko na gustong labanan.

Ngunit kahit gaano man tayo kalapit sa isa’t isa sa loob ng sasakyan, ramdam ko rin ang bigat ng pressure na darating. Hindi namin maiiwasan ang mundo sa labas, hindi namin maiiwasan ang trends, opinyon, at expectations. Ang tanging alam namin ay ang isa’t isa...ang dalawang puso na naglalaban sa emosyon, tensyon, at hindi maipaliwanag na pangangalaga.

“Yanna…” bulong niya muli, mas malapit na sa akin ang mukha niya, halos nahahawakan ang aking pisngi. “Hindi kita pababayaan. Sa akin, ikaw lang ang mahalaga. At hinding-hindi ko hahayaang masaktan ka ng sino man.”

Huminga ako nang malalim, ramdam ang t***k ng puso ko na sumasabay sa kanya. Ang katahimikan ay nanatiling matindi, ngunit sa likod nito ay isang pangakong hindi masusukat ng salita—isang pangako na sa bawat segundo, sa bawat hininga, sa bawat galaw, kami ay magkasama at protektado.

At habang ang kotse ay patuloy na bumabiyahe sa tahimik na kalsada ng gabi, alam ko na ang tensyon sa pagitan namin ay hindi mawawala. Ang init ng presensya niya, ang possessiveness, at ang pagmamahal niya ay palaging naroroon, kahit na walang sinasabi.

“Yanna… huwag mong kalimutang mahalaga ka sa akin… higit pa sa lahat,” bulong niya, at ang kanyang kamay ay patuloy na humahaplos sa akin, hindi lamang para comfort, kundi para ipakita na siya ay nandito, at hindi maglalaho.