Dangerously His (For Six Months)

Excitement (Yanna’s POV)

“Grabe, parang ibang tao si boss natin ngayon.”

Ang boses ng isang empleyado sa kabilang cubicle ay nagpagising sa akin mula sa konting pagod at tensyon ng morning tasks. Napangiti ako ng bahagya, bahagyang nahihiya dahil ramdam ko ang epekto ni Kairo sa buong opisina. Hindi lang sa akin na halos lahat ng empleyado ay nagiging mas masaya, mas cooperative, at mas energized sa simpleng presensya niya.

Nakangiti si Kairo habang naglalakad sa corridor, dala ang natural charm at caring aura niya na ngayon ay mas halata at mas intense kaysa dati. “Huwag kang tumingin, Yanna. Ipapakita ko sa kanila kung paano maging mabuting boss,” sabi niya sa akin, ngunit ang tono niya ay playful at may halong possessiveness, na nagdulot ng init sa aking dibdib.

Habang naglalakad kami patungo sa main office area, napansin ko ang mga titig ng empleyado sa amin. May halong curiosity, admiration, at kaunting panghihinayang na tila hindi makapaniwala na nakikita nila ang ganitong side ni Kairo.

“Yanna… nakikita mo ba ‘to?” bulong niya habang dahan-dahang hawak ang braso ko, halos hawakan ngunit hindi ganap, parang protective instinct. “Hindi lang tayo ang apektado… ang buong opisina, pati ang energy ng team, ay nagbago dahil sa… akin?”

Napangiti ako, ngunit may halong pangamba. “I-its… iba talaga,” bumulong ako, pinipilit pigilan ang t***k ng puso na tumakbo nang mabilis.

At saka, nakita ko ang mga reaksyon nila. Ang mga interns ay nagwhisper at nagbibiro sa isa’t isa, ang mga senior staff ay nakangiti, at ang iba ay halatang inspired sa vibe ng bagong dynamic.

“Hindi ko akalaing si boss ay kayang maging ganito… nakaka-inspire siya, lalo na kay Yanna,” bulong ng isa sa marketing team, na halatang impressed.

Napalingon si Kairo sa akin at ngumiti. “Aba, mukhang nagiging focus ng attention mo ang ibang tao, huh? Pero okay lang… basta alam kong secure ka, okay na ako,” sabi niya, ngunit ramdam ang possessive undertone na tila nagsasabing ako lang ang mahalaga sa kanya.

Habang kami ay umupo sa aming mga desk, sinimulan niyang i-assist ang iba sa kanilang mga reports, marahan at maayos, na hindi lang nakakatulong sa efficiency ng office, kundi nagpapakita rin ng genuine care sa bawat empleyado. Ang mga simpleng gestures...pag-aabot ng pen, pagtuturo ng detalye sa report, at pagtiyak na komportable ang bawat isa...ay nagdudulot ng kakaibang aura.

Napatingin ako sa kanya at napansin ang intensity ng kanyang mga mata sa bawat interaction niya. Hindi ito basta pagiging boss, hindi lamang authority..ito ay passion, possessiveness, at care na nakikita sa bawat galaw niya.

“Yanna…” bulong niya sa akin nang lumapit sa desk ko, habang inaayos ang stack ng documents. “Huwag kang mag-alala… lahat ng ginagawa ko ay hindi lang para sa company, kundi para rin sa’yo. Para masigurado kong ang environment dito ay healthy at masaya.”

Huminga ako ng malalim, ramdam ang kilig, possessiveness, at comfort sa mga salita niya. Hindi ko maikakaila—ang simpleng pag-aalaga niya sa akin ay nagdudulot ng happiness sa buong opisina.

Ngunit hindi rin mawawala ang curiosity ng iba. Halos bawat titig ay nasa amin. Napansin ko ang mga empleyado na nagtataas ng kilay sa mga maliliit na gestures ni Kairo...ang banayad na haplos sa braso ko, ang direct eye contact, at ang natural protective vibe na hindi niya tinatago.

“Boss… hindi ko alam na ganito ang magiging effect mo sa office,” bulong ng isang staff habang nakangiti, halatang impressed sa aura ni Kairo.

Ngumiti siya sa akin, bahagyang nagbiro, ngunit may intensity pa rin sa titig: “Hindi ito tungkol sa akin… ito ay dahil sa tao sa tabi ko. Ang presence niya ang nagpapasaya at nagpapalakas sa lahat.”

Napalingon ako sa kanya, ramdam ang init sa dibdib, at ang mixture ng kilig, pressure, at excitement. Ang kanyang presence ay parang magnet—hindi lang para sa akin, kundi para sa buong opisina.

Pagkatapos ng team briefing, nagulat ako nang marinig ko ang halakhakan at positibong reaksyon sa bawat corner ng office. Ang mga empleyado ay mas relaxed, mas open, at mas engaged. Nakita ko rin ang mga subtle gestures ni Kairo...nagpapakita siya ng appreciation sa bawat maliit na accomplishment ng team, nagbibigay encouragement, at pinapakita na kahit CEO siya, may side na gentle, caring, at human.

“Nakaka-inspire siya talaga,” bulong ng isang empleyado sa tabi ko. “Parang ibang tao siya… hindi yung kilala natin sa corporate image.”

Tumingin ako kay Kairo at nakita ang mapanuring ngiti niya sa akin. Halos sabay ang t***k ng puso ko sa excitement at kilig. Ramdam ko ang possessive vibe na nagsasabing ako lang ang mahalaga sa kanya, at hindi niya ako hahayaang maapektuhan ng attention ng iba.

Habang patuloy kami sa aming daily tasks, napansin ko ang subtle na paraan niya sa pag-aalaga...isang baso ng tubig na dinala sa akin, pag-adjust ng chair ko, at pag-assure na komportable ako sa bawat hakbang. Ang bawat simpleng gesture ay may halong care, possessiveness, at intensity, na nagdudulot ng positive energy hindi lang sa akin, kundi sa buong office.

“Huwag kang mag-alala, Yanna… lagi akong nandito,” bulong niya habang tumitingin sa akin sa pagitan ng tasks. “Sa harap ng lahat, sa likod ng bawat mata na nakatingin, ikaw lang ang mahalaga.”

Huminga ako ng malalim, ramdam ang emotional warmth at intensity ng connection namin. Ang office, na dati ay pormal at medyo tense, ngayon ay nagiging mas lively at mas positibo dahil sa kanyang presence at pagiging inlove.

Ngunit ramdam ko rin ang pressure...ang bawat galaw, bawat titig, bawat subtle gesture ay minamanmanan ng iba. Ang simplicity ng office day ay unti-unting nagiging highlight ng dynamics namin ni Kairo, at ramdam ko na ang intensity ay hindi lamang sa amin...kundi sa buong workplace.

“Yanna… halika dito sandali,” sabi niya habang lumapit sa akin sa gitna ng workspace.

Huminga ako ng malalim, ramdam ang excitation at slight nervousness. Alam ko na ang bawat interaction namin ngayon ay may halong kilig, possessiveness, at emotional connection na unti-unting lumalalim sa bawat araw.

“Alam mo ba… kapag nakikita kitang masaya, Yanna, nakikita ko rin ang positive effect mo sa lahat. At gusto kong ipaalala… ikaw lang ang importante sa akin, kahit gaano ka pa kasikat o gaano karami ang nagmamasid,” bulong niya, habang tinitingnan ako nang diretso.

Napangiti ako, bahagyang napapikit sa kilig at pressure, at naramdaman ko ang intensity ng pagmamahal at possessiveness niya na bumabalot sa amin sa harap ng buong office.

Ngunit bago ako makasagot, napansin ko ang mga mata ng iba—ang curiosity, admiration, at kaunting awe. Ramdam ko na ang simpleng pagiging inlove ni Kairo ay nagdudulot ng energy at motivation sa lahat.

“Yanna… huwag kang mag-alala sa kanila. Ang mahalaga, tayo at ang connection natin. Wala nang makakaapekto dito,” sabi niya, marahan ngunit intense, habang iniabot ang kamay niya sa akin para siguruhin na secure ako.

Huminga ako ng malalim, ramdam ang every heartbeat, every emotional wave na dumarating. Ang office ay hindi na lang lugar ng trabaho...ito ay venue ng emotional intensity, positive vibes, at subtle possessiveness na nagmumula kay Kairo.

“Salamat, Kairo… sa lahat,” bulong ko, ramdam ang kombinasyon ng kilig, excitement, at slight pressure sa bawat word.

At bago ko tuluyang ma-process ang damdamin ko, napansin ko na may bagong email notification sa screen...isang team message na nagsasabing: “Boss Kairo’s presence today is infectious! Best morning ever!”

Napangiti ako, bahagyang nahihiya, at ramdam ang intensity—hindi lang sa personal na connection namin, kundi sa buong office environment.

At habang nagbabalik ako sa work, narinig ko ang boses niya, malapit sa akin:

“Yanna… kahit gaano pa ka busy ang world, sa akin, ikaw lang ang mahalaga.”

Huminga ako ng malalim, ramdam ang energy, possessiveness, at emotional intensity. Ang araw na ito, simula pa lang, ay puno ng kilig, excitement, at positive vibes...at alam ko na hindi pa ito magtatapos.

“Salamat, Kairo… pero… paano tayo makakayanan ito?” bulong ko, bahagyang nanginginig sa anticipation at excitement.