Dangerously His (For Six Months)

World of Us(Yanna’s POV)

“Hindi na ito akin…”

Bumulong ako sa sarili ko habang nakaupo sa sulok ng aking dressing room, ang mga ilaw ng vanity mirror ay naglalaro sa paligid ng mukha ko, nagpapakita ng bawat linya ng stress, bawat bakas ng pagod, bawat takot na pilit kong itinago sa mundo. Tinitingnan ko ang aking sarili, pero hindi ko nakikilala ang babaeng nasa harapan ko. Ang mata ko...oo, iyon ay akin...pero ang ngiti ko, ang postura ko, ang bawat kilos at bawat salita… parang nagiging kwento ng iba.

Nangyari ito nang unti-unti. Mula nang magsimula ang trending, mula nang maging “public figure” na kasama si Kairo, ang bawat galaw ko ay sinusubaybayan, bawat ngiti ay sinusukat, bawat kilos ay kinokomentaryo. At kahit gaano ko pa subukang maging totoo sa sarili ko, ramdam ko na lang ang pressure—ang expectations ng mundo...na pumalit sa aking sarili.

Napansin ko ang mga comments, screenshots ng mga posts, mga GIF, mga memes na naglalabas sa akin bilang “perfect partner” ni Kairo. May halong kilig, may halong panggigigil, at may halong pressure na hindi ko kayang itago. Para bang ako’y isang karakter sa kwento ng iba...isang script na sinusulat ng mga mata ng publiko, at hindi ko na alam kung saan ako nagsimula at saan ako nagtatapos.

“Yanna… okay ka lang?”

Narinig ko ang tinig ni Kairo sa phone line, at agad akong napalingon sa screen. Nakita ko ang concern sa kanyang mga mata kahit sa maliit na screen ng video call. Huminga ako nang malalim bago sumagot. “K-Kairo… hindi ko alam… parang… hindi ko na alam kung sino ako.”

Napahinto siya sandali, ramdam ko ang bigat ng kanyang tinig. “Ano ang ibig mong sabihin, Yanna? Sino ka ngayon?”

Tumango ako kahit alam kong hindi niya makikita. “Hindi na ako yung Yanna na dati. Parang… lahat ng ginagawa ko ngayon… ini-expect ng mundo. Hindi ko alam kung ginagawa ko ito para sa sarili ko o para sa kanila. Ang trending, ang mga post, ang mga mata ng tao… lahat ay parang pumipilit sa akin na maging ibang tao.”

Napatingin siya sa akin sa screen, halatang hindi niya alam kung paano ako pipigilan, ngunit ramdam ko ang intensity ng kanyang presensya sa boses niya. “Yanna… tandaan mo, ikaw lang ang may karapatang maging ikaw. Hindi nila dapat diktahan ang buhay mo. Ang mahalaga, ikaw lang ang makakaalam ng tunay na nararamdaman mo.”

Ngunit kahit ganoon ang sinabi niya, ramdam ko pa rin ang bigat. Ang pressure na iyon ay parang kumakain sa akin sa loob. Ang bawat smile ko para sa camera, para sa social media, para sa mga post na nagpapakita ng “perfect relationship”… lahat ay parang hindi ko sarili.

Umiling ako, halos nanginginig sa damdamin. “K-Kairo… paano kung ang sarili ko ay nawawala na sa lahat ng trending at expectations? Paano kung sa dami ng mata at posts, makakalimutan ko na kung sino talaga ako?”

Huminga siya nang malalim, ramdam ko ang frustration at possessiveness sa boses niya. “Hindi mo mawawala sa sarili mo, Yanna. Ako ang nandito para ipaalala sa’yo kung sino ka. At kahit anong sabihin ng mundo, ikaw lang ang mahalaga sa akin.”

Napapikit ako, sinusubukan pigilin ang luha. Ngunit kahit gaano ko pa subukang kontrolin, isang dami ng emosyon ang pumapasok: takot, pangamba, kalituhan, at kabog ng puso. Ang trending, ang attention, ang expectation...lahat ay parang bumabalot sa akin at hindi ko na alam kung paano lalabas.

Lumapit ako sa bintana ng penthouse, tinitingnan ang city lights sa gabi. Ang mga ilaw, parang mata ng mundo, nakatingin sa akin, sumusubaybay sa bawat galaw. Napakahirap huminga ng maayos, parang ang bawat paghinga ko ay sinusukat ng mga mata nila.

“Yanna… halika rito,” sabi ni Kairo sa phone line, marahan at may urgency. “Huwag mong hayaang lamunin ka ng pressure ng mundo. Ako ang nandito para hawakan ka.”

Ngumiti ako nang mapait, halatang nakikipagbangayan sa sarili ko. “K-Kairo… gusto ko rin maging totoo… pero paano ko ipapakita sa kanila kung sino talaga ako kung lagi akong sinusubaybayan at pinapakita bilang ‘perfect partner’?”

Napahinga siya nang malalim, halatang frustrated, pero protective. “Yanna… hindi nila dapat makita ang totoong ikaw kung hindi mo gusto. At kahit anong sabihin ng mundo, ako ang may karapatang mahalin ka at protektahan ka. Walang makakaalam ng tunay na Yanna kundi ikaw at ako.”

Huminga ako nang malalim, pinipilit pigilan ang mga luha na tumulo. Ngunit ramdam ko ang pagkawasak sa loob. Ang pressure, ang attention, ang trending… lahat ay parang kumakain sa akin mula sa loob.

“Pero K-Kairo… paano kung sa lahat ng mata, mawalan ako ng sarili ko? Paano kung masyado silang nakatingin, masyado silang nakikinig sa bawat galaw ko?” bulong ko, halos hindi marinig.

Tumahimik siya sandali, marahil sinusubukan intindihin ang bigat ng nararamdaman ko. “Yanna… hindi ka mawawala sa sarili mo. Ako ang bahala sa’yo. Kahit gaano kalaki ang attention sa labas, sa loob ng ating mundo… ikaw at ako lang ang importante.”

Napatingin ako sa screen, sa kanya, sa mundo na tila nagbabantay sa akin. Ang puso ko ay mabilis kumukulog, ang luha ko ay nagtatago sa ilalim ng mga pilik ko, at ang takot na mawala sa sarili ko ay lumalaki sa bawat minuto.

“Pero K-Kairo… paano ko ipapakita sa kanila kung sino talaga ako?”

Ngumiti siya, may bahid ng possessive charm sa boses niya. “Yanna… hindi mo kailangang ipakita sa kanila. Ang mahalaga, ikaw ay totoo sa sarili mo. At kahit ang mundo ay nagtrending tungkol sa atin, tandaan mo… ikaw lang ang may karapatang mahalin ang sarili mo. Ako ang may karapatang mahalin ka at protektahan ka.”

Napangiti ako, may halong kilig at pangamba. Ramdam ko ang sincerity, ang possessiveness, at ang proteksyon na bumabalot sa boses niya. Ngunit sa kalooban ko, alam ko na may isang bagay na kailangan kong harapin: ang pagkilala sa sarili ko sa kabila ng trending at attention, sa kabila ng expectations ng mundo.

“Pero… paano kung hindi ko kaya?” bulong ko, halos hindi marinig.

Tumahimik siya, ramdam ko ang intensity ng boses niya sa kabilang linya. “Yanna… kahit anong sabihin ng mundo, kahit gaano kalaki ang pressure… ikaw lang ang may karapatang mahalin ang sarili mo. At ako ang may karapatang mahalin ka at protektahan ka.”

Huminga ako nang malalim, pinipilit pigilan ang pag-iyak. Ngunit sa bawat salita niya, sa bawat assurance, ramdam ko na unti-unti akong natututo na hawakan ang sarili ko muli.

“Pero K-Kairo… paano kung sa lahat ng mata, mawala ako sa sarili ko?”

Tumahimik siya, at sa loob ng katahimikan, ramdam ko ang kanyang protective presence. “Hindi ka mawawala sa sarili mo, Yanna. Ako ang bahala sa’yo. Kahit ano pa ang sabihin ng mundo, ikaw lang ang pinakamahalaga sa akin. At hinding-hindi kita pababayaan.”

Napangiti ako, bahagyang nanginginig, ramdam ang emotional breakdown na unti-unting umaalis sa akin sa pamamagitan ng boses niya. Ngunit alam ko, ito ay simula lamang. Simula ng pag-crack ng facade, at simula ng pagtuklas ko kung sino talaga ako sa kabila ng trending at pressure ng mundo.

“Pero K-Kairo… paano ko ipapakita sa kanila kung sino talaga ako?” bulong ko, halos naglalakas-loob.

Ngumiti siya, bahagyang may possessive charm, at marahan niyakap ang boses ko sa phone. “Yanna… walang makakaalam ng totoong ikaw kundi ikaw at ako. Ang lahat ng iba… pansamantala lang. Ang mahalaga… ikaw at ako.”