Dangerously His (For Six Months)

Vow(Kairo’s POV)

“Bakit mo hinahayaan ang sarili mo na masaktan ng ganito, Yanna?”

Ang tinig ko ay halos pabulong, pero ramdam ko na sa bawat salita ay pumipintig ang sama ng loob ko. Nakita ko siya sa sulok ng guest room, nakaupo sa sahig, mga kamay niya ay mahigpit na humahawak sa kanyang mga tuhod, at ang ulo niya ay nakayuko. Ang mga mata niya...ang mga mata ng babaeng minahal ko ng buong puso...ay namumugto sa luha, punong-puno ng sakit na hindi ko nasusukat sa social media.

Hindi ko maipaliwanag ang init sa dibdib ko. Ang galit, ang pangamba, ang sakit… lahat ay sumasabay-sabay sa t***k ng puso ko. Siya ang babaeng itinuturing kong pinakamahalaga sa mundo, at ngayon, nakikita ko siyang lumalaban sa dami ng pressure, sa dami ng mata ng publiko, sa dami ng expectation na hindi ko man lang nabibigyan ng proteksyon sa oras na ito.

“Yanna… please… sabihin mo sa akin kung paano kita matutulungan,” halakhak ng boses ko sa sarili ko, pero ramdam ko rin ang kakulangan. Para bang wala akong magagawa kundi hawakan siya, pero alam kong hindi sapat iyon.

Ngunit hindi niya iniangat ang kanyang ulo. Ang katahimikan niya ay masakit kaysa anumang sigaw o galit na maibibigay ko.

“Hindi mo naiintindihan, Kairo… hindi nila nakikita… hindi nila nakikita ang sakit na nararamdaman ko,” bulong niya, halos pabulong, pero ramdam ko ang bigat ng bawat salita.

Tumindig ako at lumapit sa kanya. Hinawakan ko ang balikat niya, marahan, ngunit halata ang tensyon sa bawat galaw ko. “Yanna… nakikita ko. Nakikita ko lahat. At hinding-hindi ko hahayaang masaktan ka ng ganito nang mag-isa.”

Ngunit bumaling siya, bahagyang nanginginig, at hinawakan ang mukha niya sa mga kamay niya. “Parang… para akong nabubuhay sa kwento ng iba, Kairo. Sa lahat ng trending, sa lahat ng posts, sa lahat ng mata ng tao… hindi ko na nakikilala ang sarili ko. Parang ako’y isang karakter lang sa pelikula ng mundo. At kahit anong gawin ko, parang wala akong kontrol.”

Ramdam ko ang kirot sa dibdib ko. Ang babaeng ito… ang babaeng pinoprotektahan ko ng buong puso… ay hindi ko kayang ipaliwanag kung gaano siya kasaktan. Ang social media, ang trending, ang expectations… lahat ay sumisira sa kanya, at ako… ako ang pinaka-malapit sa kanya… pero hindi ko pa rin lubos na maprotektahan.

“Yanna… hindi mo kailangang mabuhay sa kwento ng iba,” bulong ko, marahang hinawakan ang mga kamay niya. “Ako ang nandito para ipaalala sa’yo kung sino ka. At kahit anong sabihin ng mundo, ikaw lang ang may karapatang mahalin ang sarili mo. At ako ang may karapatang mahalin ka at protektahan ka.”

Napahinga siya nang malalim, ngunit halata ang tensyon sa bawat bahagi ng katawan niya. “K-Kairo… paano ko mapapakita sa kanila ang totoong ako kung palaging sinusubaybayan ang bawat galaw ko? Kung ang bawat smile ko ay para sa trending, hindi sa sarili ko?”

Tumindig ako sa harap niya, hinawakan ang mukha niya sa mga kamay ko, at pinilit kong tumingin sa mga mata niya. “Yanna… walang sino man ang makakaalam ng totoong ikaw kundi ikaw at ako. At hinding-hindi ko hahayaang mawala ka sa sarili mo. Ang pinakamahalaga sa akin ay ikaw… hindi ang trending, hindi ang opinion ng mundo. Ikaw.”

Ngunit sa bawat salita ko, ramdam ko ang laban na pinagdadaanan niya. Ang bawat galaw niya ay nagpapakita ng kahinaan na hindi niya ipinapakita sa publiko. Ang kanyang katawan ay nanginginig, ang kanyang boses ay nagkakakalas, at ang mga luha ay unti-unting tumutulo.

“Hindi ko na kayang magpanggap, K-Kairo… hindi ko na kayang magpakita ng ngiti kung sa loob… ako ay gumuho,” bulong niya, ramdam ko ang bawat haligi ng kahinaan na bumagsak sa harap ko.

Hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Hinawakan ko siya at niyakap nang mahigpit, ramdam ang kanyang katawan na nanginginig sa aking mga bisig. “Yanna… hindi mo kailangang harapin ang lahat ng ito nang mag-isa. Ako ang nandito… ako ang laging nandito para hawakan ka, protektahan ka. At hinding-hindi ko hahayaang may saktan sa’yo, sa kahit anong paraan.”

Ngunit halata ang kanyang tensyon sa yakap ko. “Pero K-Kairo… paano kung hindi sapat ang lahat ng iyon? Paano kung ang pressure ng mundo ay sobra para sa akin?”

Huminga ako nang malalim, ramdam ang init ng galit at possessiveness sa bawat salita ko. “Kung sino man ang susubukan saktan ka, kung sino man ang magpapahirap sa’yo… hindi ko hahayaang mangyari iyon. Ang anumang masakit sa’yo, ay masakit rin sa akin. At ako… hindi ko hahayaang may makagawa ng kahit anong masama sa taong pinakamahalaga sa akin.”

Napahinga siya, ang kanyang mga luha ay patuloy sa pag-agos, ngunit unti-unti kong naramdaman ang kanyang katawan na nagiging mas kalmado sa yakap ko. “K-Kairo… bakit ganito… bakit parang… kailangan kong harapin ang lahat ng ito… para sa mundo, hindi para sa sarili ko?”

Hinawakan ko ang kanyang mukha muli, tumitig sa kanyang mga mata na puno ng luha at sakit. “Yanna… dahil sila ay hindi nakakaalam ng totoong ikaw. At ako… ako ang may karapatang mahalin ka at protektahan ka. At ang pinakamahalaga… ikaw lang ang pinakamahalaga sa akin.”

Sa bawat salita ko, ramdam ko ang matinding commitment sa sarili ko: hinding-hindi ko hahayaang mawala siya sa sarili niya, hinding-hindi ko hahayaang masaktan siya nang mag-isa. Ang social media, ang trending, ang attention… lahat ay walang kahulugan kung ang babaeng ito ang nawawala sa akin.

Ngunit naramdaman ko rin ang pressure...ang challenge...ang pinakamalaking laban na kailanman kong hinarap: paano ko mapoprotektahan ang damdamin ng babaeng pinakamahalaga sa akin sa gitna ng mata ng mundo, sa gitna ng expectation, sa gitna ng trending na hindi namin kontrolado.

“Yanna… kahit anong mangyari… hindi ka mawawala sa sarili mo. At hinding-hindi kita pababayaan,” bulong ko, marahang niyakap ang likod niya, ramdam ang bawat kalakasan at kahinaan ng kanyang katawan sa aking mga bisig.

Napahinga siya, marahil sa unang pagkakataon ng gabing iyon, unti-unti niyang ibinaba ang tensyon sa katawan niya. Ngunit ramdam ko ang kanyang internal struggle, ang labanan sa loob niya, ang emotional breakdown na unti-unti niyang nilalabanan.

“Pero… K-Kairo… paano kung hindi ko kayang maging totoo sa lahat ng mata?” bulong niya, halos hindi marinig.

Huminga ako nang malalim, ramdam ang possessiveness at protective instinct na tumaas sa bawat t***k ng puso ko. “Hindi mo kailangang maging totoo sa lahat ng mata, Yanna… sapat na na ikaw at ako ang nakakaalam ng totoong ikaw. At hinding-hindi ko hahayaang may makasakit sa’yo, sa kahit anong paraan. Walang sino man ang makaka-dictate ng damdamin mo kundi ikaw. At kung sino man ang susubukan… hindi ko hahayaang mangyari iyon.”

Napatingin siya sa akin, bahagyang nanginginig, ngunit ramdam ko na may unti-unting tiwala at katahimikan sa kanyang puso. “K-Kairo… pero paano kung ang mundo… sobra ang pressure?”

Hinawakan ko ang kanyang kamay, marahan ngunit firm. “Kahit gaano kalaki ang mundo, Yanna… ikaw lang ang pinakamahalaga sa akin. At ako ang bahala sa’yo. Ang challenge na ito… ang pinakamalaking laban sa buhay ko… ay protektahan ang damdamin mo, ang puso mo, at ang sarili mo sa kabila ng lahat.”

Napahinga siya, ngunit halata ang pagod sa kanyang katawan, ang luha ay patuloy na tumutulo sa ilalim ng kanyang mga pilik, ang kanyang puso ay mabilis kumukulog sa takot at relief. Ngunit sa bawat yakap, sa bawat salita, ramdam niya na may proteksyon, may seguridad, may assurance na hindi niya matatagpuan sa social media o sa trending posts.

“Pero… K-Kairo…” bulong niya, ramdam ko ang pagka-halata ng vulnerability.

“Shhh… ako ang bahala, Yanna. Wala nang ibang makakausap sa’yo kundi ako. Wala nang ibang makakaintindi sa’yo kundi ako. At hinding-hindi ko hahayaang may makasakit sa’yo,” sagot ko, marahang niyakap siya muli, ramdam ang t***k ng puso niya sa bawat halik ng proteksyon at possessive warmth ng yakap ko.

At sa gabing iyon, habang nakayakap ko ang babaeng pinakamahalaga sa buhay ko, ramdam ko ang bigat ng challenge na nakaharap sa akin. Ang social media, ang trending, ang pressure ng mundo… lahat ay walang kahulugan kumpara sa isang bagay lamang: ang protektahan ang damdamin at puso ng babaeng pinakamahalaga sa akin, kahit ano pa man ang mangyari.

“Hindi kita pababayaan… hinding-hindi, Yanna,” bulong ko sa kanya, ramdam ang bawat salitang may halong possessive, protective, at passionate vow.