Dangerously His (For Six Months)

Cracks of Walls(Kairo’s POV)

“Yanna… bakit ka umiiyak?”

Ang tinig ko ay mababa, halos bumulong, ngunit ramdam ko sa sarili ko ang bigat ng puso ko. Nakita ko siya sa sala, nakaupo sa sahig, nakayuko, at ang mga balikat niya ay nanginginig sa bawat hithit ng hangin. Ang mga mata niya...ang mga mata ng babaeng pinoprotektahan ko ng buong puso...ay basang-basa na sa luha.

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit: ang makita siya sa ganitong estado, o ang isipin na may mga sandali sa buhay niya na hindi ko naroroon para hawakan siya, para protektahan siya, para sabihin na hindi siya nag-iisa.

Lumapit ako nang marahan, bawat hakbang ko ay puno ng tensyon at kaba. “Yanna… tingnan mo ako. Sabihin mo sa akin kung ano ang nangyari,” bulong ko, ramdam ang pangamba sa bawat salita ko.

Ngunit hindi siya gumalaw. Ang kanyang katahimikan ay masakit kaysa anumang sigaw o galit na maibibigay ko.

“Yanna… please…” halakhak ng boses ko sa sarili ko, pero alam kong hindi sapat iyon. Wala akong magagawa kundi umupo sa tabi niya at hawakan ang kamay niya, ramdam ang bawat panginginig sa kanyang katawan.

“Hindi ko… hindi ko na kaya, Kairo,” bulong niya, ang boses niya ay paunti-unti lamang marinig, halos napuputol ng luha at pag-iyak.

Ramdam ko ang init ng galit at protectiveness sa dibdib ko. Hindi ko kayang makita ang babaeng mahal ko na nasasaktan ng ganito. Hindi ko kayang ipaliwanag kung gaano siya kahalaga sa akin sa mga sandaling ito.

Hinawakan ko ang mukha niya nang marahan at pinilit siyang tumingin sa akin. “Yanna… hindi mo kailangang harapin ang lahat ng ito nang mag-isa. Wala kang dahilan na mag-isa sa sakit mo. Ako ang nandito… at hinding-hindi kita pababayaan.”

Ngunit napayuko siya, ang kanyang mga luha ay patuloy sa pag-agos, at ang kanyang katawan ay nanginginig sa aking mga bisig. “Parang… lahat ng ito… parang hindi ko na kontrolado, K-Kairo. Ang mundo… lahat ng mata… at kahit anong gawin ko, parang wala akong kapangyarihan.”

Napahinga ako nang malalim, ramdam ang galit at frustration sa sarili ko. “Yanna… lahat ng ito ay walang halaga kung ang tao sa harap ko...ikaw...ay nasasaktan. Walang sino man ang makakagawa ng kahit anong masama sa’yo nang hindi ko nalalaman. At kung may susubok… hinding-hindi ko hahayaang mangyari iyon.”

Hinawakan ko siya nang mahigpit, niyakap siya sa bisig ko, ramdam ang bawat panginginig sa katawan niya. Ang init, ang presensya niya sa aking mga bisig… lahat ay nagiging matinding tensyon na hindi ko na kayang pigilan.

“Yanna… ramdam mo ba?” tanong ko sa kanya, marahang humawak sa kanyang mukha, pinipilit siyang tumingin sa akin. “Ramdam mo ba kung gaano kita kamahal at gaano ka kahalaga sa akin? Ang bawat kirot mo, ay kirot ko rin. Ang bawat luha mo, ay paninindigan ko na hindi ka pababayaan.”

Napahinga siya, ngunit halata ang emotional breakdown na patuloy sa pag-ikot sa kanyang katawan. “K-Kairo… bakit… bakit ako ganito?” bulong niya, ramdam ko ang kahinaan at pagkahapo sa bawat salita.

Hinawakan ko ang likod niya, niyakap siya nang mahigpit sa dibdib ko, ramdam ang bawat t***k ng puso niya sa aking puso. “Dahil ikaw lang ang pinakamahalaga sa akin, Yanna. At hindi ko hahayaang mawala ka sa sarili mo. Hindi sa social media, hindi sa attention ng mundo, hindi sa kahit anong pressure. Ikaw… ikaw lang ang mahalaga.”

Ngunit ramdam ko rin ang tensyon, ang kalakasan ng damdamin sa pagitan namin. Ang yakap ko sa kanya ay hindi lang simpleng proteksyon...ito ay possessive, passionate, at puno ng paninindigan. Ang bawat t***k ng puso ko ay nagpapalakas sa aking pangako: hinding-hindi ko hahayaang may saktan sa kanya.

“Yanna… nakikita ko ang tunay na ikaw ngayon. Hindi ang trending, hindi ang smile sa camera… kundi ikaw na umiiyak sa harap ko. At hinding-hindi ko hahayaang may makasakit sa’yo.”

Ang kanyang mga luha ay patuloy sa pag-agos, ngunit unti-unti niyang inilapat ang kanyang mukha sa dibdib ko. Ramdam ko ang bawat pagkurog, ang bawat panginginig, at ang bawat kirot na hindi niya maipahayag sa salita.

“Hindi mo naiintindihan… K-Kairo… parang ako’y nag-iisa sa lahat ng ito,” bulong niya, halos napuputol ang boses.

Hinawakan ko ang ulo niya sa bisig ko, marahang niyakap, at pinilit siyang maramdaman ang presensya ko, ang init ko, ang proteksyon ko. “Hindi ka nag-iisa, Yanna. Ako ang nandito, palaging nandito. Ang bawat laban mo… laban ko rin. Ang bawat sakit mo… kirot ko rin. At hinding-hindi kita pababayaan.”

Ngunit ramdam ko rin ang sarili kong pagod, ang dami ng responsibilidad at pressure. Ang mundo ay walang pakialam sa damdamin niya, at ang pinakamasakit… ako rin, kahit mahal ko siya, ay may limitasyon. Pero sa yakap na ito, sa halik ng proteksyon, sa bawat salita na puno ng possessive at passionate vow, ramdam niya ang commitment ko na hindi magbabago.

“Yanna… hayaan mo ako, hayaan mo akong protektahan ka… kahit ano pa man ang mangyari,” bulong ko sa kanya, ramdam ang bawat panginginig ng kanyang katawan sa bisig ko.

Napahinga siya nang malalim, at para sa unang pagkakataon, tila unti-unting huminto ang panginginig ng kanyang katawan. Ngunit ang tensyon, ang emotional intensity sa pagitan namin, ay nanatili, mas matindi kaysa dati. Ang bawat yakap, bawat salita, bawat halik ng proteksyon ay nagiging matinding kuryente sa pagitan namin.

“Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang lahat ng ito… pero ramdam ko… ramdam ko na may proteksyon ako sa’yo,” bulong niya, halos hindi marinig, ngunit ramdam ko ang bawat salita sa puso ko.

Hinawakan ko ang mukha niya sa mga kamay ko, tumitig sa mga mata niya na puno ng luha, at niyakap siya muli nang mahigpit, ramdam ang passion, possessiveness, at protective instinct sa bawat galaw. “Hinding-hindi kita pababayaan, Yanna. Hindi sa trending, hindi sa attention… ikaw lang ang mahalaga sa akin.”

At sa gabing iyon, sa sala ng penthouse, habang umiiyak siya at ako ang nag-iisang nakakaalam ng kanyang sakit, ramdam ko ang matinding emotional tension na nagbubuo sa pagitan namin. Ang bawat yakap ay hindi lang proteksyon...ito ay pag-aari, possessive love, at paninindigan na walang sinuman ang makakaalis sa puso niya.

“Hindi kita hahayaang masaktan, Yanna… hindi kailanman,” bulong ko, habang niyakap siya nang mahigpit, at ramdam ang bawat t***k ng puso niya sa akin.