Cracks Behind the Crown (Yanna’s POV)
1173 Words
“Hindi ka ba talaga marunong matulog?”
Hindi ko alam kung bakit ’yon ang unang lumabas sa bibig ko nang makita ko siyang nakaupo sa gilid ng rooftop lounge, hawak ang basong hindi ko na kailangang tikman para malaman kung ano ang laman. Isang tanong na dapat biro, pero lumabas na parang akusasyon.
Lumingon siya sa akin...dahan-dahan, parang inaalis ang sarili sa isang malalim na hukay. May ngiti sa labi niya, pero mali. Pilit. Isang maskarang sanay na sanay na akong makita.
“Depende,” sagot ni Kairo. “Kung ano ang ibig mong sabihin sa ‘tulog.’”
Umupo ako sa tapat niya kahit hindi niya inaya. Tahimik ang paligid, maliban sa mahinang ugong ng lungsod sa ibaba. Ang hangin, malamig. Pero ang bigat sa dibdib ko, mas malamig pa.
“Hindi ka pa rin umiinom ng tubig,” sabi ko, tinitingnan ang baso niya. “Puro alak.”
“Observation mo ’yan o reklamo?” tanong niya.
“Concern,” sagot ko agad at masyadong mabilis. Masyadong totoo.
May kung anong dumaan sa mga mata niya. Isang iglap lang. Isang crack. At doon ko unang naramdaman ’yon ...na may mali. Hindi sa sitwasyon. Hindi sa kontrata. Kundi sa paraan ng pag-upo niya roon, balikat na bahagyang nakayuko, parang batang napagod magpanggap na matapang.
“Hindi mo kailangang mag-alala,” sabi niya. “Hindi ako babagsak.”
“Hindi ko sinabing babagsak ka,” sagot ko. “Pero mukhang pagod ka nang tumayo.”
Tahimik siya. At sa katahimikang ’yon, parang may hinubad siyang isang layer ng armor...hindi dahil gusto niya, kundi dahil wala na siyang lakas para isuot pa.
“Alam mo,” sabi niya pagkatapos ng ilang segundo, “kaya ko namang ayusin ang lahat ng ’to. Lahat ng lumalabas sa balita. Lahat ng ingay. Lahat ng galit.”
“Pero hindi mo inaayos ang sarili mo,” sagot ko.
Napangiti siya ulit, pero ngayon mas mapait. “Ikaw ba? Inaayos mo ba ang sarili mo?”
Tinamaan ako. Hindi dahil mali siya...kundi dahil pareho kami.
“Hindi,” sagot ko. “Pero hindi ko rin ginagawang sandata ang pananahimik ko.”
Tumayo siya, naglakad palapit sa railing. Sumunod ang tingin ko sa kanya. Ang liwanag ng lungsod ay tumatama sa gilid ng mukha niya...at doon ko nakita ang isang Kairo na hindi ko pa nakikita dati. Walang yabang. Walang kontroladong galaw. Isang lalaking mukhang… pagod na pagod.
“Kapag lumaki kang mayaman,” sabi niya bigla, hindi ako nililingon, “akala ng mga tao, buo ka agad. Na wala kang karapatang masira.”
Lumunok ako. “Hindi totoo ’yon.”
“Totoo para sa kanila,” sagot niya. “At kalaunan, pinaniwalaan ko rin.”
Lumapit ako ng isang hakbang. “Hindi mo kailangang maniwala sa kanila.”
“Madaling sabihin,” tugon niya. “Ikaw, may pagpipilian.”
Napailing ako. “Akala mo lang.”
Humarap siya sa akin. Mas malapit na kami ngayon. Ramdam ko ang tensyon—hindi ’yong nakasanayan naming parang apoy, kundi parang bitak sa yelo na anumang oras ay puputok.
“Kanina,” sabi ko, mahina, “nang sabihin mo na leverage ako ng tatay mo… hindi mo alam kung gaano kasakit ’yon.”
Kumunot ang noo niya. “Hindi ko...”
“Alam ko,” putol ko. “Pero ngayon, mas naiintindihan ko kung bakit mo nasabi ’yon.”
“Dahil sa awa?” malamig niyang tanong.
“Hindi,” mariin kong sagot. “Dahil nakita kita.”
May kung anong nagbago sa ekspresyon niya. Parang umatras siya ng kalahating hakbang...hindi pisikal, kundi emosyonal.
“Huwag,” sabi niya. “Huwag mo akong tingnan ng ganyan.”
“Paano?” tanong ko.
“Parang...” huminto siya, napailing, saka tumawa nang walang saya. “Parang sirang bagay.”
“Hindi ka sirang bagay,” sagot ko. “Tao ka.”
“At ’yon ang problema,” sabi niya. “Mas madaling maging alamat kaysa tao.”
Tahimik kaming dalawa. Sa katahimikan, bumalik sa isip ko ang lahat...ang mga headline, ang mga titig ng tao, ang galit, ang tsismis. At sa gitna ng lahat ng ’yon, isang lalaking hindi ko inaasahang makikita sa ganitong anyo.
“Alam mo,” sabi ko, “noong una, takot ako sa ’yo.”
Ngumisi siya. “Maraming ganyan.”
“Hindi dahil sa pera,” dagdag ko. “Hindi dahil sa kapangyarihan. Kundi dahil pakiramdam ko, kaya mo akong lamunin...emosyonal.”
At sa wakas, tumingin siya sa akin nang diretso. Walang maskara. Walang laro.
“Ngayon?” tanong niya.
“Ngayon,” sagot ko, “nakikita kita hindi bilang billionaire… kundi bilang batang natutong mabuhay sa mundo na hindi marunong umintindi.”
Isang mahabang katahimikan ang sumunod. Parang huminto ang oras. At sa loob ng katahimikang ’yon, may isang bagay na nagbago sa akin...isang desisyong hindi ko alam kung kailan ko ginawa.
“Hindi kita kinakaawaan,” dagdag ko agad, parang natatakot na mali ang marinig niya. “At hindi rin kita hinuhusgahan.”
“Mas masama ’yan,” sabi niya. “Mas delikado.”
“Bakit?” tanong ko.
“Dahil kapag nakita mo ang isang tao kung sino talaga siya,” sagot niya, “hindi mo na pwedeng ibalik ang dati.”
Lumapit siya. Isang hakbang lang. Pero sapat para maramdaman ko ang init ng presensya niya.
“At ikaw,” sabi niya, mababa ang boses, “hindi mo dapat makita ’yon.”
“Bakit?” tanong ko ulit.
“Dahil hindi ako marunong mag-ingat kapag may nakakakita,” sagot niya.
Tumibok ang puso ko nang mas mabilis. Hindi sa takot. Sa isang bagay na mas mapanganib.
“Hindi kita aayusin,” sabi ko. “Hindi rin kita ililigtas. Pero hindi rin kita iiwan dahil lang masakit ka tingnan.”
Napailing siya. “Hindi mo alam ang sinasabi mo.”
“Alam ko,” sagot ko. “At alam ko ring bukas, baka isusuot mo ulit ang maskara mo. Baka pagtawanan mo ’to. Baka itulak mo ako palayo.”
“Tama ka,” sabi niya. “Gagawin ko ’yon.”
Huminga ako nang malalim. “Pero ngayong gabi, hayaan mo lang akong umupo rito. Walang kontrata. Walang camera. Walang mundo.”
Tinitigan niya ako nang matagal. At sa unang pagkakataon, hindi siya umiwas.
“Yanna,” sabi niya, boses na halos pabulong, “kapag pinayagan kitang makita ’to...”
“...may babaguhin ako?” tanong ko.
“...may sisirain ka,” tinapos niya.
Ngumiti ako, maliit pero matatag. “Minsan, kailangan talagang masira para malaman kung ano ang totoo.”
Tahimik siyang tumawa. Isang tunog na hindi ko pa naririnig mula sa kanya...mahina, pagod, pero totoo.
At sa gitna ng katahimikan, sa ilalim ng ilaw ng lungsod, nakita ko siya hindi bilang pangalan sa balita, hindi bilang lalaking kinatatakutan ng lahat....Kundi bilang isang lalaking nasanay masaktan mag-isa.
At bago pa ako makapagsalita ulit, bumulong siya ng isang bagay na nagpatigil sa lahat ng nasa loob ko....“Kung mananatili ka pa,” sabi ni Kairo, “baka hindi na kita kayang itulak palayo.”
- Writer
