Somnophilia

Chapter 3 : Stuck in the castle

There's a little princess named Chandria Zapphire De Vera . She grew up in the castle house with her family . Just like Rapunzel she wants to go outside and be free.

But her family dont let her , so she take away and locked up .

She dont have friends or playmates .

She can't do anything but only to watch the childrens who playing outside .

As she grew by . She thought in the legal age , they would let her be free .

She turn 18 but still she cant have the freedom she wants .

--------

"Ma , pwede ba akong sumama sa mga kaibigan ko? Mamamasyal lang kami "

"Hindi pwede "

"Ma,sige naa . Please"

"Hindi nga pwede diba? "

"Sige na ma ? , Hindi pa ako nakakalabas kasama sila . Hindi mo ako lagi pinapayagan eh . Sige na - "

"Hindi nga pwede diba?! Ano bang kulit mong bata ka !! Pag sinabi kong bawal ! Bawal! Naintindihan mo?! " Sigaw ni mama sa akin

I have nothing to do but to silent and ended up here ....

Well she's my mother . She know what's the best for me .

And i am her child ,i should listen to her .

I just enter my room with a heavy sigh .

Lumapit ako sa bintana .

Surroundings.

May nakita akong magbabarkada na naglalakad at nagtatawanan .

May isang ama na karga ang anak .

Ano kaya ang feeling ng makalabas?

Yeah nakakalabas ako pero palaging kasama si mama .

Even though im 18 but still with me , i know its for my safety .

If i ask them to choose Happiness over safety . They will rather choose safety without any doubt or a second think.

Sometimes were just happy if we step out in our safe place .

I lay on my bed and count.

One , two, three .

Inhale ..

Exhale..

Not giving a permission to hangout with my friends is not different away when i was child and try to escape to play .

Noong bata pa lang ako meron kaming palaruan sa tapat ng bahay namin .

Its just a 10 steps away from our house.

Maraming bata ang laging naglalaro doon .

Also my cousins ..

But me ?

Well im stuck in our room .

Tanaw na tanaw ko ang mga pinsan kong naglalaro sa labas .

Minsan lang akong nakakalabas at nakakapunta dun kapag may bisita kami galing probinsya at nagbabakasyon samin. May mga batang kasama kaya may nakakalaro ako at may dahilan para makapunta sa palaruan pero kapag wala sila . I cant go .

Nakapunta ako doon sa palaruan kahit walang bisita galing probinsya dahil iyon sa tulong ng pinsan kong mas matanda saken .

Tinakas niya ako at sama sama kami ng pinsan ko na maglaro doon .

Kahit sandaling oras naging masaya ako noong araw na iyon .

Pinagmasdan namin ang palaisdan .

Sumakay sa see - saw at sa duyan .

Naghabulan ...

Alam ko na sandaling kaligayahan lang iyon .

Ng mapansin ni mama na wala ako ay agad siyang sumigaw sa bintana at tinawag ako .

Takot na takot ako sa sigaw niyang iyon.

Alam ko na mapapagalitan niya ako.

Sa sobrang pagmamadali ko ay naiwan ko ang mga barahang pinaglalaruan namin .

Agad akong tumakbo papasok sa bahay at sumalubong sakin ang galit na galit na mukha ni mama .

"Bakit ka lumabas ? Ha ? Sino bang may sabi sa iyong lumabas kang bata ka?! Alam mo naman na bawal diba? "

"N-naglaro lang kami m-mama"

"Bakit sa labas pa ha?! Di ka pwedeng lumabas naintindihan mo? Pumasok ka sa kwarto ! Matulog ka ! "

That's it syempre wala akong nagawa kundi sumunod .

Staring to the ceiling thinking how it feels to be with them . To have fun ..

To escape for this now ..

I close my eyes and enter my own world....

"Ria ano pang tinutunganga mo diyan ? Tara na sa baba magswiswimming na tayo"

"Uhm bes kase naman nakakahiya itong suot kong one pice , andami pa namang tao sa baba "

"Ghurl ano ka ba , wag ka mahiya ang sexy mo kaya . Minsan lang to kaya wag ka ng kj"

No choice kaya nagpahatak na lang ako sa kaniya pababa .

As i surprize ganto pala talaga kadami na ang tao dito sa may swimming side .

May malakas na tugtog , maraming pagkaing nakahanda , may mga nagsasayawa at mayroong nasa swimming pool .

"Let's go " yaya ni arra

Ayun hinila na naman niya ako .

Sabay sabay kaming lumusong sa swimming pool .

Grabi ang saya , ganto pala ang feeling ng mag party with friends

Patuloy lang kami sa pagsasaya ang iba pa nga ay naglalaro ng volleyball sa loob ng swimming poll

Sa sobrang pagod ay nagpaalam muna ako sa kanila at umahon .

Papasok na sana ako sa loob para kumuha ng towel ng may naramdaman kong may bumalot ng tuwalya sa aking katawan mula sa likod .

Paglingon ko ay isang lalaking may makapal na kilay at kayumanggi ang balat .

Because of shock and nervous . I cant move or utter any word .

Napako ang mga mata ko sa mga mata niya

Kulay kayumanggi rin ang kaniyang mga mata .

His captivating and puffy eyes made my heart beat for the first time.

As a second time around .

My heart beats faster more than it goes

He embrace me in his arms

And at that time , its feels like a safe place for me

No one can harm me

No one can hurt me

Suddenly the people around us disappeared

No one's around .

Its just me and him in that place .

After that warm hug, he stare me in my eyes . As i stare him back i see a worried eyes

I frowned

"Don't be scared . Don't run away . I am here to save you . "

He offered his hand

As he said , don't be scared .

I held his hand .

I am no longer afraid because he's here now next to me

Holding each other hands and happily running away from that place .

Sa pagtakbo namin dinala kami ng mga paa namin dito sa isang lawa . Napakalinis ng tubig at kay raming mga bulaklak .

Malalim na ang gabi pero makikita parin ang kapaligiran dahil sa mga nagliliparan na alitaptap .

Kay gandang pagmasdan at kumikinang

"Nabasa mo na ba ang alamat ng alitaptap? "

Tanong niya sa akin habang pinagmamasdan namin ang nakapaligid na mga alitaptap

"Hindi pa " sabay iling narin ng ulo ko

"Para kang si alitaptap dahil sa ikaw ay napakaganda .."

Napangiti naman ako sa puri nito sa akin

"Ngunit matigas ang inyong mga puso , wala kayong nararamdaman . Makinang nga siya ngunit sa huli ay nawasak rin ."

Bigla na lang naglaho ang lahat ng ako ay maalimpungatan

Ng imulat ko ang mga mata ko at dumapo sa kisame ay alam kong isang panaginip na naman iyon ..

Panaginip na sana ay realidad na lang .

Ng bumangon ako ay hindi ko na maalala ang lahat ng napanaginipan ko

Wala na akong ideya kung ano ito .

Ang tangi ko lang alam ay naging masaya ako sa panaginip na iyon ...

Saya na ngayon ko lang naranasan .

In that dream , i can't feel any fear and pain .

When i start to feel unconscious and fall asleep

I found my inner peace and happiness

Sometimes i wish i could sleep forever .

It means in real life or real world im death but im my own world? Im living . Im alive .

Bumaba na ako dahil oras na ng hapunan .

Akala ko ay bubungad sa akin si mama pero wala siya

Hinanap ko narin siya sa banyo at sa labas pero mukhang umalis siya .

Saan na naman kaya nagpunta si mama ?

Kahit naman ganoon siya sa akin ay nag aalala pa rin ako dahil mahal ko siya . Lalo na ina ko pa rin siya .

Pinaghain ko na lang ang sarili ko at nagluto ng itlog .

Well , hindi ako marunong magluto eh

Kaya no choice kundi magprito ng itlog.

While im eating alone in this table ...

Ramdam na ramdam ko na nag iisa ako

Ramdam ko ang lungkot

"HAHAHAHHAA" malakas na tawa ang tanging naggawa ko

They said "There's always a change in our life "

How funny things in my life didn't .

Im chained , and unhappy before

And now ? Im still.

Tears flow

I wipe it using my hands

It made me think ... How powerful tears are? Tears have no weight but carries heavy feelings.

I have no appetite to finish my dinner

I walk through the window and see the beautiful sunset .

What a beautiful view .

I just want to be wild ,beautiful and free just like the sea.

Sea's are beautiful but deep .

Birds came and fly high

I envy those birds

They can be free and fly

While me ?

Treated more than a prison .

Treated more than animal .

Im doubting if im a human or a robot?

Am i really crazy?

Well if i will going to choose . I might choose being a robot

No feelings

Not tired and most of all

They cant think the way im thinking every single day .

Tahimik man ang lugar pero masyadong maingay ang kaisipan ko para maging mapayapa.

I want to be free but i know i will never be .

I will never be free until i free myself from the prison of my own false thoughts .

And for overthinker like me ....

Its so hard to get up when you're really drowning .

Shouting for a help but no one hear it .

Drowning and slowly dying.