The CEO’s Ruin

Revenge Plan

KABANATA 3

Apollo POV

A cruel smile slowly formed on my lips.

What if I make her fall for me?

What better revenge could there be?

Kung mahalaga kay Veronica ang kanyang kapatid, marahil ay masakit para sa kanya ang makitang si Sofia mismo ang masaktan ng lalaking minsang minahal niya.

At kung hindi man, at least I would get even.

Napatingin ako muli kay Sofia.

“You’re very beautiful, you know that?”

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“A-ano po?”

“Must I repeat myself?”

Agad siyang namula hanggang leeg.

“Hindi naman po kailangang sabihin iyon, sir.”

“Why not? It’s the truth.”

Hindi siya nakasagot.

Napangiti ako.

There it is.

The reaction I was looking for.

Ipinatong ko ang isang kamay sa pader sa tabi niya at bahagyang yumuko.

“Tell me, Sofia. Has anyone ever told you how beautiful your eyes are?”

Napakagat siya sa ibabang labi.

At ang simpleng kilos na iyon ay muntik nang sumira sa natitirang kontrol ko.

Damn her.

Damn those eyes.

Damn those lips.

For a moment, nakalimutan ko kung bakit ako lumapit sa kanya.

Nakalimutan ko ang galit ko kay Veronica.

Nakalimutan ko ang plano kong paghihiganti.

Ang tanging nasa isip ko ay kung gaano siya kaganda sa ganitong kalapit na distansya.

Ngunit mabilis kong itinaboy ang mga kaisipang iyon.

This was a game.

At ako ang may kontrol.

“You’re blushing again,” bulong ko.

“Sir, can I please go back to work?”

Napangiti ako.

“Why? Am I making you uncomfortable?”

Nag-alinlangan siya bago sumagot.

“A little.”

“A little?”

Tumango siya, hindi makatingin nang diretso sa akin.

Napatawa ako nang mahina.

“That’s adorable.”

Napatingin siya sa akin, tila hindi makapaniwala sa narinig.

At doon ko nakita ang isang bagay na lalong nagpatibay sa hinala ko.

Hindi lamang siya kinakabahan.

Tila may bahagi sa kanya na nasisiyahan sa atensyon ko, kahit pilit niyang itinatanggi iyon.

Napangiti ako.

So, you do like me.

Hindi ko alam kung bakit ako natuwa.

Marahil dahil nakumpirma kong malakas talaga ang epekto ko sa mga babae.

O marahil dahil may kung anong kakaibang kasiyahan sa ideyang kaya kong makuha ang tiwala ni Sofia bago ko ito tuluyang durugin.

“Look at me, Sofia.”

Dahan-dahan siyang sumunod.

“Good girl.”

Agad siyang napayuko.

Napansin kong lalo siyang namula.

At lalo akong natuwa sa kapangyarihang mayroon ako sa kanya.

Ngunit bago pa ako makapagsalita muli, may kung anong bumalik sa isip ko.

Ang mukha ni Veronica.

Ang kanyang ngiti.

Ang araw na nalaman kong niloloko niya ako.

Biglang nagbago ang pakiramdam ko.

Ang init na kanina ko lamang naramdaman ay napalitan ng malamig na galit.

Paano ko nagawang makalimutan iyon?

Paano ko nagawang tumingin sa isang Santillan na para bang wala siyang kinalaman sa babaeng sumira sa akin?

Mabilis akong umatras.

Agad na nawala ang ngiti sa aking mga labi.

“Just want to be clear, Miss Santillan.”kunot noong sabi ko.

Napatitig siya sa akin.

“Sir?”

“Just because I complimented you doesn’t mean you’re special.”

Nakita kong unti-unting naglaho ang pamumula sa kanyang mukha.

“I never said I was, sir.”

“Good. Then don’t misunderstand my intentions.”

Napayuko siya.

“I understand, Sir.”

Kinuha niya ang folder sa mesa at mahigpit na hinawakan iyon sa kanyang dibdib.

“May I return to my desk now?”

Tumango ako.

“Go. And finish that report before the end of the day. I don’t want to hear another excuse.”

“Yes, sir.”

Mabilis siyang naglakad patungo sa pinto.

Ngunit bago siya tuluyang lumabas, saglit siyang huminto.

Hindi siya lumingon.

“Sir?”

“What?”

“Next time, please don’t say things you don’t mean.”

Natigilan ako.

Hindi ko inaasahan ang sagot na iyon.

Dahan-dahan siyang humarap sa akin. Wala na ang hiya sa kanyang mukha. Sa halip, may bahid na ng lungkot at dignidad sa kanyang mga mata.

“I came here to do my job, sir. I hope you can respect that.”

Pagkatapos ay lumabas siya ng opisina.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng silid, nakatitig sa pintong kakasara lamang.

For several seconds, I said nothing.

Then I laughed.

Isang maikli at malamig na tawa.

“Interesting, Sofia Santillan.”

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong naintriga sa kanya pagkatapos ng sagot niya.

Hindi niya ako sinigawan o inuyam.

Ngunit sa ilang salitang iyon, nagawa niyang iparamdam sa akin na hindi pala ako ang may ganap na kontrol sa sitwasyon.

At kinamumuhian ko iyon.

Lumapit ako sa mesa at kinuha ang report na iniwan niya.

Nang buksan ko iyon, napansin kong maayos ang bawat pahina. May mga tala sa mga figures na kailangan pang kumpirmahin, kasama ang mga pangalan ng mga taong kailangan niyang kausapin.

Hindi pala siya nag-aaksaya ng oras.

Tinitiyak lamang niyang tama ang lahat.

Napahigpit ang panga ko.

Hindi iyon ang dapat kong iniisip.

Hindi ko kailangang hangaan ang kanyang kasipagan.

Hindi ko kailangang kilalanin ang kanyang kakayahan.

At lalong hindi ko kailangang alalahanin ang paraan ng pagtitig niya sa akin bago siya umalis.

Ipinatong ko ang report sa mesa.

“Don’t forget your purpose, Apollo.”

Paghihiganti.

Iyon lamang ang mahalaga.

Dahil si Sofia Santillan ay balak kong akitin para sa paghihiganti.