"Babanla görüşmem lazım" dedi ciddi bir sesle. O üzgün, narin sesi gitmişti, sesinde ürkütücü bir hal vardı. Can neden böyle bir şey istediğin anlamadı. "Neden babamla konuşmak istiyorsun?" dedi şaşkınlıkla. Simya tek kelime bile etmedi, kafasını kaldırdı, kan çanağı gibi gözleriyle Can'a baktı, hızlıca kitaplarını çantasına doldurdu. Koridorda çıktı, çabuk
çabuk yürümeye başladı ama Can'ın onu bırakmaya niyeti yoktu. Kolundan yakaladı, göz açılıp kapanana kadar kendilerini Dilek Tepesinin aşağındaki çınar ağacının altında buldular. Simya kızacak fırsat bile bulamamıştı. "Çek elini üstümden" diye bağırdı. Can'ın da artık bu duruma katlanacak hali kalmamıştı.
"NE İSTİYORSUN BENDEN? NE DERDİN VAR? KAÇ GÜNDÜR ODADAN BİLE ÇIKMIYORSUN. VE İLK KELİMENDE DE BABAMLA GÖRÜŞMEK İSTEDİĞİNİ SÖYLEMEN
