CHAOS' POV
“Anak, buti nakadalo ka!”, masayang sabi ni Mama. Ngunit halata roon ang pamemke nito ng reakyon at nararamdaman.
Sinalubong agad niya ako ng mainit na yakap at di ko pa sinasadyang maapakan ang mahaba niyang gown. Kulay red iyon at mistulang tuloy siyang magdedebut sa suot at make up niya.
Kagaya nung nakaugalian niya sa Canada ay wala pa din siyang pinagbago. Kahit na matagal an kaming hindi nagkakausap at nagakakasama Gaya Ng okasyong ito.
“Good evening Ma,” walang gana kong sabi.
Nilunok ko pang muli ang huling salitang lumabas sa aking bibig. Hindi ko maatim na tawagin siya ulit sa tawag na iyon. Pakiramdam ko ay hindi na iyon nababagay sa isang tulad niya.
“Ahem,” baritonng boses ng isang pamilyar na lalaki sa akin.
Humigpit pa lalo ang kamay na nakahawak sa akin
