สงครามประสาท

-มีสมุดกับปากกามาวางเป็นเดิมพัน- ‘พ่อคราม’ เพื่อนสนิทของพ่อผม ยื่นสมุดโน้ตเล่มเล็กกับปากกาแท่งใหม่มาให้ หลังจากที่ลูกสาวคนโปรดเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างกายผมเรียบร้อยแล้ว คีย์… ผู้หญิงเรื่องมาก! ผมจำใจยื่นมือออกไปรับ แม้จะงงงันอยู่บ้างว่าเอามาให้ผมทำไม แต่อีกเดี๋ยวครอบครัวผมคงคลายข้อสงสัย เพราะว่าพ่อครามรีบร้อนกลับไปเหลือเกิน ทั้งที่เพิ่งเดินทางมาถึงเอง “ฝากคีย์ด้วยนะเขม” พ่อครามบอกอย่างอาลัย ส่วนหญิงสาวที่อยู่ข้างกลายกลับยิ้มหน้าบาน “ยินดีครับ” ผมตอบรับอย่าง ‘ปลงตก’ ชีวิตช่วงปิดเทอมคงตกนรกทั้งเป็น… เมื่อต้องดูแล ‘ยัยนมเล็ก’ ที่ชอบร้องด่าผมว่า ‘ไอ้เซ็กซ์ห่วย’ ทั้งที่ผมไม่เคยจับ และเธอก็ไม่เคยพิสูจน์ แต่เราต่างจินตนาการออกมาเป็นคำพูด ด้วยความที่เราทั้งคู่ไม่ถูกกัน! “คีย์เป็นใบ้” แม่ผมให้คำตอบทันทีที่พ่อครามคล้อยหลังไป และแจงรายละเอียดว่าสมุดโน้ตกับปากกาที่พ่อครามเอาไว้ให้ นั่นคือสิ่งที่ต้องใช้ ‘สื่อสารกัน’ ผมสงสารคีย์จับใจ ไม่คิดว่าอุบัติเหตุที่เธอประสบจะมีจุดจบแบบนี้ ดังนั้นช่วงที่พ่อครามฝากฝังเธอเอาไว้ ผมจะพยายามทำตัวดีใส่ให้ได้มากที่สุด เนื่องจากเห็นใจว่าคีย์กำลังป่วย “ว่างๆ พี่จะพาไปเที่ยวนะครับ” ‘พี่เข้ม’ ผู้เป็นพี่ชายแท้ๆของผม ตรงมากอดร่างบางแล้วลูบหัวเธอเบาๆ คีย์ฉีกยิ้มแล้วพยักหน้า... “เอาเป็นว่า... ช่วงนี้คีย์ไปอยู่กับเขมที่คอนโดก่อนนะลูก แล้วพอพ่อเปรมกับแม่ขิมกลับจากปฏิบัติธรรมสัญจรเมื่อไหร่ ก็จะไปรับตัวคีย์กลับมาอยู่ที่บ้านทันทีเลย” แม่ผมบอกรายละเอียดคร่าวๆให้ลูกสาวเพื่อนสนิทเข้าใจ คีย์ยิ้มอีกทีและพยักหน้าอีกครั้ง... “สรุปตามนี้นะเขม” พ่อผมเดินมาตบไหล่ ก่อนจะกำชับใหม่อีกรอบ “ดูแลคีย์ดีๆ” “ครับพ่อ” ผมตอบรับอย่างรำคาญใจ ไม่รู้จะย้ำนักย้ำหนาอะไรมากมาย โดยก่อนหน้าที่พ่อครามจะมาก็ย้ำไปจนแทบจะนับครั้งไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ “อย่ารำคาญคีย์นักล่ะเขม คีย์เขาป่วยอยู่นะ ต้องเอาใจมากๆ สภาพจิตใจยังไม่ดีเท่าไหร่เลย” แม่ผมได้เดินมาลูบหลังผมเบาๆพร้อมกับบอกกล่าวเพิ่มเติม เพราะเดิมทีผมเป็นคนขี้รำคาญ ฉะนั้นมันจึงอาจจะเป็นเรื่องยากหากต้องมาอยู่กับคนเรื่องมากอย่างคีย์ ที่ตอนนี้กำลังเป็นใบ้... “เขมจะใจดีดั่งครูอนุบาล และจะใจเย็นดั่งเจ้าอาวาสวัดใกล้ๆบ้านเราครับ” ผมประชดจนพี่เข้มหลุดเสียงหัวเราะออกมา พี่เข้มเป็นพี่ชายที่ดีมากๆและหาที่ติแทบไม่ได้ ซึ่งตอนนี้รับผิดชอบงานทุกอย่างแทนพ่อของผมอย่างเต็มตัว เมื่อพ่อกำลังมุ่งเข้าสู่สายธรรมะตามการชักจูงของแม่ “ถ้าว่างเมื่อไหร่ เดี๋ยวพี่จะไปรับคีย์มาค้างที่คอนโดด้วยนะ เผื่อเขมเขาอยากจะไปหาสาวบ้าง” พี่เข้มบอกด้วยความหวังดีต่อผม หรือหวังอะไร? คีย์ฉีกยิ้มหวานฉ่ำแล้วพยักหน้าขึ้นลง… “ไม่ต้องหรอกพี่เข้ม พี่งานยุ่งจะตาย จะเอาคีย์ไปเป็นภาระทำไม” ผมแย้งอย่างมีเหตุผล พลางแอบเหน็บคนที่ยิ้มเกลื่อนกลาด ด้านเธอหุบยิ้มลงในฉับพลัน และบึ้งตึงใส่ผมในทันที จวบจนถึงคอนโด... คีย์รีบวิ่งไปนั่งบนโซฟา คีย์กระดิกเท้าเล่นไปมา แล้วไม่ทันไรคีย์ก็ทำการล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพาย ปรากฏว่ามันคือ ‘สมุดโน้ต’ กับ ‘ปากกา’ นั่นแสดงว่าเธอกำลังต้องการที่จะสื่อสารบางอย่างกับผม ผมเลยเดินเข้าไปหา แล้วรออ่านข้อความจากสิ่งที่เธออยากจะสื่อ ก่อนที่คีย์จะยื่นสมุดโน้ตมาจ่อเข้าที่หน้าผมเมื่อเขียนเสร็จ ผมจึงบรรจงอ่าน... คีย์หิวข้าวแล้ว หิวมากด้วย อยากกินไข่เจียวสองฟอง ปรุงใส่น้ำปลาสามหยด ข้าวห้ามร้อน คีย์ขี้เกียจเป่า เข้าใจไหม ไอ้เซ็กส์ห่วย! ผมกุมขมับ… เมื่อสงครามประสาทกำลังจะเริ่ม คีย์ยิ้มระรื่นรอข้าว ในขณะที่ผมไม่เคยเข้าครัว! ให้ตายเถอะ ยัยนมเล็ก!!!