สงครามประสาท

สมุดกับปากกา

-มีสมุดกับปากกามาวางเป็นเดิมพัน-

‘พ่อคราม’ เพื่อนสนิทของพ่อผม ยื่นสมุดโน้ตเล่มเล็กกับปากกาแท่งใหม่มาให้ หลังจากที่ลูกสาวคนโปรดเดินมาหยุดอยู่ที่ข้างกายผมเรียบร้อยแล้ว

คีย์…

ผู้หญิงเรื่องมาก!

ผมจำใจยื่นมือออกไปรับ แม้จะงงงันอยู่บ้างว่าเอามาให้ผมทำไม แต่อีกเดี๋ยวครอบครัวผมคงคลายข้อสงสัย เพราะว่าพ่อครามรีบร้อนกลับไปเหลือเกิน ทั้งที่เพิ่งเดินทางมาถึงเอง

“ฝากคีย์ด้วยนะเขม” พ่อครามบอกอย่างอาลัย ส่วนหญิงสาวที่อยู่ข้างกลายกลับยิ้มหน้าบาน

“ยินดีครับ” ผมตอบรับอย่าง ‘ปลงตก’

ชีวิตช่วงปิดเทอมคงตกนรกทั้งเป็น…

เมื่อต้องดูแล ‘ยัยนมเล็ก’ ที่ชอบร้องด่าผมว่า ‘ไอ้เซ็กซ์ห่วย’ ทั้งที่ผมไม่เคยจับ และเธอก็ไม่เคยพิสูจน์ แต่เราต่างจินตนาการออกมาเป็นคำพูด

ด้วยความที่เราทั้งคู่ไม่ถูกกัน!

“คีย์เป็นใบ้” แม่ผมให้คำตอบทันทีที่พ่อครามคล้อยหลังไป และแจงรายละเอียดว่าสมุดโน้ตกับปากกาที่พ่อครามเอาไว้ให้ นั่นคือสิ่งที่ต้องใช้ ‘สื่อสารกัน’

ผมสงสารคีย์จับใจ ไม่คิดว่าอุบัติเหตุที่เธอประสบจะมีจุดจบแบบนี้

ดังนั้นช่วงที่พ่อครามฝากฝังเธอเอาไว้ ผมจะพยายามทำตัวดีใส่ให้ได้มากที่สุด เนื่องจากเห็นใจว่าคีย์กำลังป่วย

“ว่างๆ พี่จะพาไปเที่ยวนะครับ”

‘พี่เข้ม’ ผู้เป็นพี่ชายแท้ๆของผม ตรงมากอดร่างบางแล้วลูบหัวเธอเบาๆ

คีย์ฉีกยิ้มแล้วพยักหน้า...

“เอาเป็นว่า... ช่วงนี้คีย์ไปอยู่กับเขมที่คอนโดก่อนนะลูก แล้วพอพ่อเปรมกับแม่ขิมกลับจากปฏิบัติธรรมสัญจรเมื่อไหร่ ก็จะไปรับตัวคีย์กลับมาอยู่ที่บ้านทันทีเลย” แม่ผมบอกรายละเอียดคร่าวๆให้ลูกสาวเพื่อนสนิทเข้าใจ

คีย์ยิ้มอีกทีและพยักหน้าอีกครั้ง...

“สรุปตามนี้นะเขม” พ่อผมเดินมาตบไหล่ ก่อนจะกำชับใหม่อีกรอบ

“ดูแลคีย์ดีๆ”

“ครับพ่อ” ผมตอบรับอย่างรำคาญใจ ไม่รู้จะย้ำนักย้ำหนาอะไรมากมาย โดยก่อนหน้าที่พ่อครามจะมาก็ย้ำไปจนแทบจะนับครั้งไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

“อย่ารำคาญคีย์นักล่ะเขม คีย์เขาป่วยอยู่นะ ต้องเอาใจมากๆ สภาพจิตใจยังไม่ดีเท่าไหร่เลย” แม่ผมได้เดินมาลูบหลังผมเบาๆพร้อมกับบอกกล่าวเพิ่มเติม เพราะเดิมทีผมเป็นคนขี้รำคาญ ฉะนั้นมันจึงอาจจะเป็นเรื่องยากหากต้องมาอยู่กับคนเรื่องมากอย่างคีย์

ที่ตอนนี้กำลังเป็นใบ้...

“เขมจะใจดีดั่งครูอนุบาล และจะใจเย็นดั่งเจ้าอาวาสวัดใกล้ๆบ้านเราครับ” ผมประชดจนพี่เข้มหลุดเสียงหัวเราะออกมา

พี่เข้มเป็นพี่ชายที่ดีมากๆและหาที่ติแทบไม่ได้ ซึ่งตอนนี้รับผิดชอบงานทุกอย่างแทนพ่อของผมอย่างเต็มตัว เมื่อพ่อกำลังมุ่งเข้าสู่สายธรรมะตามการชักจูงของแม่

“ถ้าว่างเมื่อไหร่ เดี๋ยวพี่จะไปรับคีย์มาค้างที่คอนโดด้วยนะ เผื่อเขมเขาอยากจะไปหาสาวบ้าง” พี่เข้มบอกด้วยความหวังดีต่อผม

หรือหวังอะไร?

คีย์ฉีกยิ้มหวานฉ่ำแล้วพยักหน้าขึ้นลง…

“ไม่ต้องหรอกพี่เข้ม พี่งานยุ่งจะตาย จะเอาคีย์ไปเป็นภาระทำไม” ผมแย้งอย่างมีเหตุผล พลางแอบเหน็บคนที่ยิ้มเกลื่อนกลาด

ด้านเธอหุบยิ้มลงในฉับพลัน และบึ้งตึงใส่ผมในทันที

จวบจนถึงคอนโด...

คีย์รีบวิ่งไปนั่งบนโซฟา คีย์กระดิกเท้าเล่นไปมา แล้วไม่ทันไรคีย์ก็ทำการล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพาย

ปรากฏว่ามันคือ ‘สมุดโน้ต’ กับ ‘ปากกา’

นั่นแสดงว่าเธอกำลังต้องการที่จะสื่อสารบางอย่างกับผม ผมเลยเดินเข้าไปหา แล้วรออ่านข้อความจากสิ่งที่เธออยากจะสื่อ

ก่อนที่คีย์จะยื่นสมุดโน้ตมาจ่อเข้าที่หน้าผมเมื่อเขียนเสร็จ

ผมจึงบรรจงอ่าน...

คีย์หิวข้าวแล้ว หิวมากด้วย

อยากกินไข่เจียวสองฟอง

ปรุงใส่น้ำปลาสามหยด

ข้าวห้ามร้อน คีย์ขี้เกียจเป่า

เข้าใจไหม ไอ้เซ็กส์ห่วย!

ผมกุมขมับ…

เมื่อสงครามประสาทกำลังจะเริ่ม คีย์ยิ้มระรื่นรอข้าว ในขณะที่ผมไม่เคยเข้าครัว!

ให้ตายเถอะ ยัยนมเล็ก!!!