Paslı metalin ve rutubetin genzi yakan kokusu, terk edilmiş deponun etrafındaki karanlık sokakları bir hayalet gibi sarmıştı. Araf, bitişikteki virane bir binanın kırık penceresinden, avını bekleyen bir yırtıcı sabrıyla karşıdaki devasa hangarı gözlüyordu. Elindeki küçük telsiz, sessizliği bozan tek şeydi; Kerem'in nefes alışverişleri bile cızırtıların arasında duyuluyordu. Zaman, adeta katran gibi yoğunlaşmış, akmakta zorlanıyordu.
Birkaç dakika sonra, o katranlaşmış sessizliği Kerem'in fısıltısı deldi. "Araf, geliyorlar. İki siyah cip, plaka doğrulandı. Baron'un aracı önde."
Araf, telsizin mandalına basmadan önce derin bir nefes aldı. İçindeki gerilim, gerilmiş çelik bir yay gibiydi. "Pozisyonunuzu koruyun. Benim işaretim olmadan kimse kılını kıpırdatmayacak. "
"Anlaşıldı."
Ufukta be
