Dönüş yolunda hiç konuşmadılar. Araf arabayı süratli kullanıyordu. Şehri bir bıçak gibi yararak Berçim’in evinin önüne geldiklerinde saat gece yarısını çoktan geçmişti. Sokak lambaları cızırtılı, hastalıklı bir turuncu ışık yayıyordu.
“Sağ ol,” dedi Berçim, kapıyı açmaya yeltenerek. Sesi gergindi. “Geç oldu.”
Araf motoru kapattı. Anahtarı kontaktan çekti. Bu hareketin keskinliği, Berçim’i olduğu yere çiviledi.
“Davet beklemedim zaten,” dedi Araf. Kapısını açıp indi. Berçim ne yapacağını bilemeyerek onu izledi. Araf arabanın önünden dolanıp Berçim’in kapısını açtı. “İn.”
“Yukarı geliyorum,” dedi Araf, o itiraz kabul etmez, buyurgan tonuyla. "Ve şu an, şu koca şehirde kafamı dinleyebileceğim tek yer senin o steril, sessiz salonun.”
“Hayır,” dedi Berçim, arabadan inip onun karşısına diki
