Araf’ın siyah, zırhlı camlı Range Rover’ı, İstanbul’un arka sokaklarını yırtarak ilerliyordu. Motorun hırıltısı, gecenin sessizliğini parçalıyordu. Direksiyonda Araf vardı; tek eliyle direksiyonu tutuyor, diğer eli vitesin üzerinde duruyordu. Berçim yan koltukta, emniyet kemerini göğsüne bastırarak, dışarıda akıp giden şehri izliyordu. Radyoda kısık sesle, damardan giren bir arabesk çalıyordu ama arabanın içindeki gerginlik, müziğin sesini bastıracak kadar yoğundu.
“Büyükler kim?” diye sordu Berçim, sessizliği bozarak. Camdaki yansımasından Araf’a bakıyordu. “Mahmut’un arkasındakiler mi?”
Araf yoldan gözlerini ayırmadan gülümsedi. “Çok soru soruyorsun Berçim. Polis olsan bu kadar sorardın.”
Berçim’in kalbi tekledi ama yüz ifadesini sabit tuttu. “Polis olsam sormazdım, tutuklardım Araf.
