The Mayor's Secret Obsession (SPG)

Chapter 7

ZILLENE MADRIGAL

TATLONG araw ang lumipas pero hindi ko na muli pang nakita ni anino man lang ni Mama. Ang sabi ni Papa ay iniwan na raw kami nito upang ipagpalit sa ibang lalaki pero syempre hindi ako naniwala rito. Pinangako ni Mama na babalik siya kaya naniniwala akong babalikan niya 'ko.

"Wag ka nang umasang babalik pa ang malandi mong nanay, Zillene," aniya nang lasing na si Papa. "Iniwan ka na no'n! Hays! Dapat sinama ka na niya. Nagtira pa talaga siya nang mabigat!"

Napayuko na lang habang pikit matang tinatanggap ang bawat masasakit na salitang ibinabato ni Papa. Parang wala lang dito ang pag-alis ni Mama at nang mga kapatid ko samantalang ako ay hindi na makatulog ng maayos dahil miss na miss ko sila.

Walang sinabi sa akin si Mama kung saan sila magpupunta. Basta na lang silang umalis at iniwanan ako rito kasama si Papa. Kamusta na kayo sila? Kaylan kaya sila uuwi?

Ito ang unang pagkakataon na iwan ako ni Mama ritong mag-isa kaya hindi ako sanay na wala siya. Hindi ko alam ang gagawin dahil sana'y ako na nandito ito palagi sa tabi ko pero wala akong choice kung 'di magmukmok dito sa tabi. Hindi na 'ko bata para umiyak dahil lang wala ang ina niya sa tabi niya kahit pa miss na miss ko ba ito. Alam ko namang babalik siya... Babalikan niya 'ko.

Napaayos ako ng tayo ng nakaramdam ng uncomfort sa lang ibaba ko.

Mapa sa hanggang ngayon ay hindi pa rin tumitig ang pagdurugo nang p********e ko. Hindi na ito kasing sakit nang mga na unang dalawang araw pero patuloy pa rin ang pagdurugo nito kaya hanggang ngayon ay hindi pa rin na ma-alis alis ang takot sa systema ko na baka may sakit na 'ko.

Hindi ko pa rin maintindihan kung anong nangyayari sa katawan ko. Sa ngayon ay gumamit muna 'ko ng malambot na tela upang hindi kumalat ang dugo. Ilang ulit din akong naglilinis sa katawan para lang matanggal ang dugo.

Hindi rin ako makalabas sa takot na baka biglang matagusan o di kaya sumakit na naman ang ibaba ng tyan ko.

Ilang araw na rin nang huling beses akong magpunta kila Maddison, ilang beses akong dinalaw ni Terrence dahil nagtataka ito kung bakit hindi na 'ko nakikipaglaro sa kanila pero klinaro ko lang dito na hindi ako pinapayagan lumabas upang hindi na ito mag-alala pa. Nami-miss ko na rin sila.

Sana matapos na ang kalbaryong nararamdaman ko upang makapaglaro na 'ko sa ibang bahay.

"P-Papa," tawag ko kay Papa.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Wala naman dito si Mama upang tulungan ako. Nahihiya naman akong lumapit sa kapit bahay upang itanong kung ano ba sa tingin nitong dahilan kung bakit dinudugo sa p********e.

Kung nandito lang sana si Mama...

"Ano na namang problema mo?"

Lasing ito pero hindi pa rin nawala ang kaangasan ng ugali niya. Mabuti na lang at hindi ito bayolente ngayon, kwento kwento ay nanalo daw ito sa sugal kaya mukha good mode siya ngayon pero nasisigurado akong magiging makulit na naman ito pagnaubus ang pera niya.

Pinaglalaruan ko ang mga daliri. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag kay Papa dahil tinutubuan ako ng hiya.

"I-Ilang araw pa po akong dinudugo," kwento ko rito.

"Ano?!" Tumaas ang boses niya dahilan kung bakit napaiigik ako. "Parang noong nakaraan lang nong lumabas ka sa ospital pero may sakit ka na naman? Ano ba?! Akala mo nagtatae ako ng pera?!" sigaw niya. "Dapat talaga sinama ka na lang ng Mama mo! Puro kayong kunsumisyon sa akin!"

Ramdam ko ang pag gilid ng mga luha dahil sa sigaw nito. Dapat pala hindi ko na lang siya tinanong pa. Ano nga bang makukuwa kong matinong sagot dito? Para sa kaniya ay kunsumisyon lang kami, kahit noong naririto pa si Mama ay iyon palagi ang dahilan kung bakit palagi silang nag-aaway.

"O, ito," untag niya.

Napapikit ako ng batuhin niya ko ng pera. Mabuti na lang at papel lang iyon kung hindi ay baka nagkasugat na ko dahil sa pagbato niya sa akin.

"Ibili mo 'ko ng gen sa tindahan nang may magawa ka namang matino."

Mabilis ko namang pinagpupulot ang mga nahulog na papel na pera sa lapag at agad na nagtungo sa labas ng bahay upang bumili ng pinapabili nito pero mukhang bad timing yata ang paglabas ko dahil sumalubong agad sa akin sila Ate Malou, kapit bahay namin na isa rin sa nakababatang kapatid ni Papa, nakatayo ito sa harapan ng maliit na tindahan kasama ang mga kaibigan niya.

Magmula nang umalis si Mama ay kami na naging laman ng chismis. Sabi nila iniwan daw ni Mama dahil katulad ng sinabi ni papa ay pabigat lang daw ako dito dahil sa sakit ko. Pero syempre, hindi ako naniwala.

Naniniwala akong babalik si Mama. Sadyang may kailangan lang talaga siyang gawin pero alam kong babalikan niya ko dahil pinangako niya iyon.

Lalagpasan ko sana sila upang magtungo sa tindahan pero napahinto nang marinig ang usapan nang mga ito.

"Balita ko patay na raw yong anak ni Maring Maryam tapos duguin," kwento nong babaeng kasama ni Ate Malou.

Naintriga naman ako sa pinag-uusapan nang mga ito, tulad ko ay parehas din kaming dinugu noong babaeng tinutukoy nila. Hindi ko alam kung parehas ba talaga kami o sadyang nago-overthink lang ako pero merong kung ano sa loob ko ang nagsisimulang mangamba.

"Narinig ko rin 'yan," segunda naman ni Ate Malou. "Ang bata pa no'n. Kawawa naman. Ang sabi nong nanay ng bata, ilang araw na raw na dinudugo yong bata, tapos sumasakit pa at tyan."

Mas lalo akong kinabahan dahil do'n. Parehas na parehas pa kami ng sintomas ng taong tinutukoy nila.

Anong gagawin ko?

"Teka, yong anak ba 'yon ni Maring Zyrine?" Nabalik ako sa ulirat nang marinig ang bulungan na 'yon.

Ngayon ko lang napansin na nakatingin na pala sa direksyon ko si Ate Malou at ang tatlo pang babaeng kasama nito.

Yumuko ako at lalagpasan na sana sila nang tawagin nito ang pangalan ko.

"Zillene," tawag niya.

Kahit na labag sa loob ay lumapit naman ako rito. Ayoko namang magmunkhang bastos lalo na at mas matanda ito sa akin.

"Bakit po?" tanong ko pero obvious na naman na alam na alam ko na ang dahilan kung bakit ako nito tinawag.

Friendly niya 'kong nginitian. "Kamusta? Dalaga ka na, a. Parang dati lang noong karga-karga ka pa ni Maring Zyrine," panimula niya. "Ano na nga pa lang balita sa Mama mo? Ang balita ko iniwan niya daw niya kayo kasama ang mga kapatid mo?" pagpapatuloy niya.

Sinasabi ko na nga ba. Sa tagal naming kapitbahay si Ate Malou ay sanay na 'ko sa pag-uugali nito. Hindi lang ako sumagot at nanatiling nakayuko.

"Hays, kung ako ang na sa katayuan ng Mama mo ay iiwanan ko talaga yo'n si Jerald, para sumama sa matinong lalaki. Hanga rin ako kay Zyrine, e. Mukhang mabait pero na sa loob ang kulo, may lihim pa lang landing tinatago. Gano'n siguro ang epekto kapag nakakain ng t***d na galing sa mayaman noh—"

Hindi ko na makayanan pa ang mga masasamang bagay na ibinabato nito kay Mama. "Hindi malandi si Mama!"

Wala na 'kong paki pa kung magmukha akong bastos sa harap nito. Hindi porket matanda siya ay pwede niya na lang kaming lait lait-tin ng ganito.

"Hindi sumama sa ibang lalaki si Mama. Hindi niya 'ko iniwan dahil pinangako niyang babalik niya 'ko! Kung merong may kulo sa loob dito ay ikaw 'yon, Ate Malou! Kaya please lang wag mo'ng pinagsasabihan ang mama ko!"

Nagulat naman si Ate Malou dahil sa sinabi ko. "A-Anong sabi mo?!"

Kita ko ang pamumula nang mukha niya tila ba napahiya sa mga kasama niya. Itinaas niya ang palad at akmang sasampalin ako pero agad na may pumigil sa kamay nito.

"Tama na 'yan, Malou," aniya ni Kuya Marson. S-Siya yong tropa ni Papa, Yong lalaking bigla na lang sumunod sa akin at nagyayang ihatid ako! "Bati ba naman bata papatulan mo?" iritadong puna nito kay Ate Malou.

Inis namang binawi ni Ate Malou ang braso mula dito. "Wag ka ngang mangialam rito, Marson," untag niya nang dinuro pa 'ko pagkatapos. "Itong bata na 'to ang walang respeto sa mga matatanda! Kababaeng tao pero walang respeto! Siguro ganyan ang tinuro sayo ng mga magulang mo!"

Kita ko ang pagbalatay ng galit at iritasyon sa mukha niya habang dinuduro ako. Nakaramdam naman ako ng kaunting takot dahil sa tingin niya.

Kung hindi lang dumating si Kuya Marson ay baka na sampal na 'ko nito. Pero hinding hindi ko pa rin babawiin ang sinabi ko kahit ilang sampal pa ang matanggap ko mula rito ay hinding-hindi ko babawiin ang sinabe ko.

"Kaya ka siguro iniwan ng nanay mo!"

Hindi ko na makayanan pa at iniwan itong naghuhuramentado doon. Nagsisimula na 'kong marindi sa mga pinagsasabi nito. Rinig ko pa ang malakas niyang sigaw kahit nakalayo na 'ko. Mabuti na lang at naroon si Kuya Marson para patigilin ito.

Nang makalayo na 'ko sa mga ito ay tyaka lang nagmistulang gripo na nagsituluan ang mga luha ko.

Bakit ba lahat na lang sila sinasabing iniwan ako ni Mama para ipagpalit sa ibang lalaki. Kahit ilang beses kong itanggi sa sarili ko na hindi ako iniwan ni Mamang mag-isa ay hindi no'n natanggal ang kirot sa dibdib ko.

Babalik pa naman si Mama 'di ba? Pinangako niya sa 'kin na babalik siya...

"Mama," tawag ko rito kahit alam ko namang hindi siya lalabas sa harapan ko kapag tinawag ko siya ay naiiyak pa rin ako. Nasan na ba kasi si Mama?

Miss na miss ko na siya... sila.

"Zillene!"

Napahinto ako nang marinig ang tawag nang kung sino. Pilit kong pinunasan ang mga luha ko bago ito harapin.

Tumatakbong nilapitan ako ni Terrence. Kitang kita ko ang pag-aalala sa mukha nito ngayon. "Nakita ko yong nangyare kanina. Okay ka lang ba? Sinaktan ka ba ni Ate Malou?" sunod sunod nitong tanong.

"Terrence..." Hindi ko na mapigilan pa ang sarili at naiyak sa harapan nito.

Agad akong niyakap ni Terrence upang pakalmahin pero hindi iyon nakatulong dahil mas lalo lang akong naiyak.

"Terrence... iniwan na 'ko ni Mama," amin ko. Hindi ko na maitatangi pa sa sarili ko ang katotohanan kahit ano pang dahilan ko. Iniwan na 'ko ni Mama. "Sabi nila iniwan raw ako ni Mama para sumama sa ibang lalaki. Ang daya niya! Bakit sila Zenaida sinama niya? Gusto ko rin siyang makasama, Terrence."

Hindi nagsalita si Terrence at hinayaan lang akong ngumawa sa tabi niya at pinakinggan ang lahat ng mga hinanakit ko sa buhay. Kahit papaano ay nabawasan ng kaunti ng bigat ng loob ko dahil na rito siya para pakinggan ako.

Hanggang sa tuluyan na ngang napagod ang mga mata ko sa kaiiyak. Halos nalimutan ko na inuutusan ako ni Papa.

"M-May kaylangan pa pala akong gawin," paalam ko. Siguradong mapapagalitan ako ni Papa nito, sana lang ay nakatulog na siya sa kaiinom upang hindi ako nito pagdiskitan. "Mauna na 'ko."

"Kita na lang tayo ulit," sagot naman ni Terrence. "Hayaan mo. Kapag inaway ka ni Ate Malou, isumbong mo lang sa akin. Akong bahala sayo," kunyari pang nagmamatapang na saad niya.

Natawa lang ako. "Baka nga isang hampas lang sayo ni Ate Malou, taob ka na, e."

Umakto naman itong nasaktan dahil sa sinabi ko. "Grabe ka sa 'kin, Zillene. Nakakapasakit ka ng feelings."

"Bye na nga. Baka pagalitan pa 'ko ni Papa," pa alam ko at kinawayan siya.

Tumayo na 'ko para sana umalis na pero ilang hakbang pa lang ang nagagawa ko nang marinig ang nangangambang boses ni Terrence mula sa likod ko.

"Z-Zillene," nanginginig ang boses niyang tawag sa akin. Taka ko naman itong nilingon at kinunutan ng noo nang makita ang takot sa mukha niya.

Nagsisimula itong magpanic. Nagtaka naman ako sa reaksyon niya. Hanggang sa itinuro nito ang likod ng short ko dahilan para unti-unti kong maintindihan ang ibig nitong iparating.

"D-Dugo... Dinudugo ka, Zillene!"

•MAGNUS VILLACARTE•

INIS kong ibinato ang phone na hawak sa higaan. Damn, It's started to drive me crazy. Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat pero ginayuma yata ako nang batang 'yon. Hindi ko alam kung anong gayuma ang ginamit niya sa 'kin pero nasisigurado kong nagtagumpay siyang gayumahin.

Magmula nang magpunta ito sa bahay at mahimatay ay paulit-ulit na niyang ginambala ang utak ko. It was her fault for having a bad health but I can't feel to be concerned especially when it reminds me of mother's death.

Nang makitang nagsisimula itong maghingalo sa harapan ko noong mga oras na 'yon ay grabeng kaba ang naramdaman ko. Naalala ko ang nangyari noon, gano'n din ang nangyari kay Mom nang malaman nitong nakabuntis ang kupal kong ama nang ibang babae, dahil sa ginawa nito ay ito rin ang naging dahilan upang bawian ng buhay ang ina ko. Until now it was still fresh on mind.

"Wag po kayong mag-alala dahil hindi ko na uulitin ang ginawa ko. K-Kung maari lang po ay lalayo na rin ako sa inyo at hindi na kayo guguluhin pa. Nang sa ganon ay makabawi ako sa ginawa ko..."

Napaungot na lang ako nang muling dumaan sa utak ang mga sinabi nito noon. What's make her think I need to hear her apology? Wala akong pakielam kahit ako pa ang sisihin ng lahat, sanay na 'ko ro'n at hindi ko na kaylangan pang marinig ang sorry nya.

It's been awhile since she last come here after saying those words. Pagkatapos no'n ay hindi ko na siya muling nakita pa.

Wala naman sa 'kin kung hindi ko na ito muling magpunta pa rito. Mas maganda pa nga 'yon nang sa ganon ay wala ng magpapasakit pa ng ulo ko. Simula ng magpunta siya rito ay wala na siyang ginawa kun'di ang pasakitin ang ulo ko.

"Magnus." Napairap na lang ako sa ere nang marinig ang boses ng bagong asawa ng tanga kong ama. Naiirita talaga ko kapag naririnig ang boses niya. Bagay na bagay talaga sila ng asawa niya.

What a perfect couple they are.

Hindi ko na sana ito papansinin pa nang harangin niya 'ko. Pinanlisikan siya ng tingin. "What do you what?"

"Why don't you eat your lunch first before you leave," I didn't let her finished and cut her off.

"Why don't you mind your own businesses then?" sarcastiko kong balik.

Napahinto ito dahil sa sinabi ko kaya napangisi na lang ako. "Stop getting on my way, your irritating me."

Matapos kong sabihin ang mga katagang iyon ay iniwan ko na lang siyang basta roon. Who cares about respect, they're the one who made me like this. They ask for it.

Nang makalabas ako ng mansyon ay agad kong tinungo ang garahe para kunin doon ang motor ko. I need space to breathe, this place is making me p**e.

"Ang sabi niya hindi niya rin alam ang nangyayari kaya kinakabahan na 'ko."

"That's sad. It's not been a while since she last get release from the hospital then this happened."

Na agaw ang atensyon ko nang marinig ang maliliit na boses na iyon. Utomatikong nalipat roon ang paningin ko. It was Maddison with her friend. Para akong nadisappoint nang makitang hindi ng mga ito kasama si Zillene.

Napahilamos na lang ako ng mukha. The heck? Why am I hoping that she's with them? Mukhang kailangan ko na ngang magpa-ospital nito. Sa tingin ko may mali na sa pag-uutak ko.

"Umiiyak siya nong makita ko siya. Nagulat rin ako nong makitang dinugo si Zillene."

I got stuned after hearing that name.

Para bang nagmistulang isang magic world ang pangalan nito na nagpabuhay na lang bigla sa sistema ko.

Hanggang sa hindi ko na namalayan na kusa na pa lang gumagalaw ang mga paa ko patungo sa direksyon nila Maddison. Napahinto ang mga ito nang makita ako sa harapan nila.

"f*****g repeat what you just said. The f**k happened to Zillene?"