I tied my hair into a loose bun and reached for the apron—
“Let me do it for you,” halos pabulong na sabi ni Zed.
Maingat niyang hinawakan ang bewang ko at marahan akong ipinaharap sa kanya. Totoo pala ’yung sinasabi nilang slow-mo moment. Akala ko dati sa pelikula lang ’yon, exaggerated at scripted. Pero hindi.
The second his hands settled on my waist, guiding me to face him, and when he carefully looped the strings of the apron around me—tying a neat knot in front—parang nasa pelikula nga kami. Isang pelikula na hindi ko naman inisip na ako mismo ang susulat.
Pagkatapos niya, hindi siya agad umatras. Mariin siyang tumitig sa’kin—at ganoon din ako sa kanya, as if neither of us wanted to break the moment.
Napakurap ako nang bahagya at napaubo. “A-ah, salamat.”
“Yeah,” sagot niya, hal
