That Time In July

Kabanata 3

Chapter 3

Iba pala siguro ang nagagawa kapag mag-isa kang humaharap ng mga insecurities mo. Yung wala kang mapagsasabihan kapag nakakaramdam ka ng inggit. Mag-isa mong inaalo ang sariling masama ang hilinging sana kanyang buhay na lang ang meron ka. Kasi matototo ka, magtitino ka, dahil may pangarap ka.

Hindi kami magkatabi ni Drake ng sumapit ang Lunes. Nauna ako sa kanyang dumating at agad na lumapit sakin sina George at Claire para tabihan ako. Nasa upuan ko pa rin naman ako nakaupo habang sa magbilang gilid ay sina George at Claire. Dumating siya at agad nagtungo sa bakanteng upuan ni George sa tabi ni Justin. Inexpect ko naman yun, pero hindi ko maiwasang malungkot.

Sa linggo rin iyon umuwi si mommy. Hindi rin naman daw niya maiiwan ng matagal ang ressort dahil may mga kaylangan pang asikasohin. E lilipat na kasi ng tuluyan ni lolo kay mom ang pamamahala. Ang sabi pa nga, tumatanda na raw siya at kaylangan na niyang magpahinga. Hindi pa ako nakakapunta doon, kahit noong bata pa. Ang sabi ni mommy, sa may tabing dagat ito. Katuwang na niya si Tito Armando sa pagmamanage dito. Siya sa Hotel habang sa restaurant naman si Tito naka focus. Nasabi niya rin saking pwedi akong magtrabaho ruon after kong grumaduate, specifically sa restaurant kasi kulang pa sila ng tauhin dito. Kahit anong trabaho naman pwedi sakin as long as inline sa kurso kong Business Management.

Matagumpay ang naging operasyon ni tita Carmella. At sa mga araw na iyon, wala akong nagawa kundi ipagdasal ang kanyang paggaling. Hindi na rin ako nagpumulit pa na bumisita gayong hindi naman kami in good terms ni Drake. Nagdaan pa ang ilang araw ng ganuon ang set-up namin. Walang kamustahan, ni hi hello, wala. Nagkakatinginan, oo, pero mataas na ang sampung segundo bago may umiwas ng tingin saming dalawa.

Nag stay pa ng dalawang linggo si tita Carmella sa ospital bago siya pinayagang makalabas. Bago ang araw ng pag labas niya, bumisita kaming tatlo. This time, may dala na talaga kami.

"Pasensiya na po, ngayong lang ulit nakadalaw. Kamusta na po ang pakiramdam ninyo?"

Wala si Drake, tinuon kasi namin sa araw ng practice nila sa department. Hahayaan ko munang hindi kami nagkikita, alam ko namang after nito, kaylangan na naming mag-usap at mag desisyon na.

"Mabuti naman ako. Mabuti at nakadalaw kayo. Makakauwi na kasi ako bukas, nakakabagot dito sa ospital."

Nag-usap pa kami ng konti bago nakarating sina Anna at ang mga kaibigan niya. Umuwi na rin kami hindi nagtagal.

"Salamat sa pag dalaw ate Alex." Anna said.

Ngumiti ako sa kanya. "Walang problema Anna. Alagaan mong mabuti si tita Carmella ah?"

"Opo. Maraming salamat po."

Nakalabas na kami ng opstital ng makasalubong mamin si Amara sa parking area. Palabas pa lamang siya sa sasakyan habang kami ay patungo na sa vios ko. Agad kong pinigilan si George sa akma niyang susugurin ito.

"George wag na."

Tiningnan niya ako ng masama"Yan ang mahirap sayo bakla. Anong wag na? Okay lang sayong ginaganyan ka? Naku Alexandria! Yang beauty mo hindi dapat pinaglilihiman. Dapat kung meron kang malaman, sinasabi sayo, hindi tinatago!"

"George ano ba. Naririnig tayo." Awat ko sa madaldal niyang bibig.

"Totoo naman kasi Alex. Nang magkalinawan na. Maghihintay ka na naman? Lalabas na si tita bukas. Bakit hindi niyo pa linawin ngayon?" Second demotion nman si Claire.

Nilingon ko si Amara na ngayon ay nasa harapan na namin.

"Hindi naman kasi siya ang dapat mag explain. Hindi si Amara ang may kasalanan dito." Tumingin ako sa kanya. "Pasensiya ka na Amara."

Tumaas ang kanang kilay niya. "Although I hate to admit it, but Alex is right Claire. I dont have a say on this. Hindi ako ang may kasalanan ng lahat ng to. Ask Drake about it. I wouldn't explain myself on this matter." Tumingin siya sakin. "I'll ask him to talk to you tomorrow." She shifted her gaze to George. "If you will excuse me."

Umalis na siya habang masama pa rin ang tinging ipinupukol ni George.

"Tara na nga." Nauna na akong maglakad sa kanila.

"Anong I dont have say to this? Kung hindi siya nakilam edi sana hindi kayo nagkakalabuan ngayon ni Drake. Kung hindi dahil sa pera niyang-"

"George tama na." Awat na ni Claire ng makitang masama na ang tingin ko sa kaibigan.

"What? Totoo naman ah?" George said eyeing us. "Saan ba kinukuha ang pera ni Amara? Hindi ba sa sugar daddy niya?"

"George, wala tayong proweba jan. And besides, tama naman kasi ang sinabi ni Drake. It's not my money, sa daddy ko namang pera ang e panghihiram ko sana sa kanya."

"What?!" Sabay silang tumingin saking gulat na gulat.

"He did not said that." Hindi makapaniwalang sabi ni Claire.

"Of all people Alexandria! Siya ang nakakaalam gaano mo ka ayaw ang pumunta duon at manghingi ng pera. Bakit ganyan siya makapagsalita sayo? Akala ko ba mahal ka? I dont think so anymore." George said grabing the handle to the drivers seat.

"Bakit hindi mo to sinasabi samin?" Ask Claire na ngayon ay pasakay na rin sa sasakyan.

Great!

Dumaan muna kami sa convenience store para bumili ng beer. At dahil mag pupuyat lang rin naman kami, bumili na rin ako ng maiinom ko.

"Hindi talaga ako maka move on sa sinabi sayo Alexandria! Hinayaan mong pagsalitaan ka ng ganon lang? When all your intention is to just help?" Sabay lagok ni George ng beer.

"Itong loka loka rin naman, inlababo kay Drake. Naku Alex! Kapag ako sinabihan ng ganyan, orada orada hihiwalayan ko."

"Kaya kayo naghiwalay ni James, Claire? Eh no? Naku! Isa ka rin eh! Padalos dalos ng desisyon."

"Bakit sakin napunta ang usapan? E si Alex tong pinapangaralan natin?" Tumingin siya sakin. "Ano pa ang sinabi sayo? I never really imagine he could say that yo you."

"You know what. I've heard Justin said something to Drake, almost like, 'you wouldn't even explain yourself to her?' something like that. What if napilitan lang si Drake tanggapin yung alok ni Amara?"

"Oh no George. Bakit yan mapipilitan e naunang mag offer si Alex kesa kay Amara? Ang sabihin niya, hindi niya tinanggap kasi mahihirapan siyang makipag hiwalay kay Alex."

"No wait Claire. What if tito Charlo's asking Drake to stay away from Alex? You know? Diba hindi boto si tito kay Alex? What if gusto ni tito Charlo si Amara for Drake?"

Napaisip ako bigla sa sinabi ni George. Yun ba ang rason? But tito Charlo is showing fondness with me this days. What if its tita Carmella?

"What if its tita Carmella? You know, nung pumunta kasi kami sa ospital grabe yung halakhak niya, parang ang gaan ng tungo niya kay Amara." Claire said voicing exactly what's on my mind.

"Kayong dalawa, ang dami niyong iniisip na hindi importante. Isipin niyo na lang kaya ang mga requirements natin?" I said, drinking from my cali bottle.

Pinalo ni Claire ang paa kong nakasandal sa upuan. "Huwag kami Alexandria! Alam naming iniisip mo rin ang dahilan ni Drake. Bukas na naman lalabas ang nanay niya, why not talk to him? After I mean. Ng magkalinawan na."

"That's what I am planning to do."

Nag plano pa sila ng mga bagay na kaylangan kong sabihin bukas. Hinayaan ko na rin lang, para makakuha rin ako ng idea. But I doubt, ma aaply ko to bukas. Bandang 11 ng makauwi sila. Nag luto pa kasi si George ng hapunan at nag hugas naman ng pinggan pagkatapos naming kumain si Claire.

I texted Drake bago tuluyang matulog.

Me:

Can we talk? Tomorrow.

Nag reply naman agad siya ilang sandali lang ang lumipas.

Drake:

Sige.

I look at the screen. Nauna pa akong mag text sa kanya. I guess, feelings does change after all.

Kinabukasan, maaga akong pumasok. Walang exact time naman ang pag uusap namin ni Drake, but I have this feeling na its going to happen this morning. Its only 7 at ang klase namin ay mamaya pang 8. We have an hour to settle this matter bago ang klase.

Bago pa ako tuluyang maka akyat ng building duon ko lang siya nakita.

"Alex." He's leaning on the stairs. Naka pasok ang isang kamay sa bulsa ng pantalong itim.

"Drake." Napaghandaan ko na to kagabi, but damn this feeling, I miss him.

"Pwedi bang ngayon na lang tayo mag usap? Maaga pa naman."

Tumango ako sa kanya. Tinuro niya ang isang wooden bench sa harap mismo ng building. Sabay kaming pumunta roon. Kung may darating man, at pupunta dito sa building, makikita kaming magkasamang dalawa. Kaya mas mabuting huwag ng mag aksaya ng oras, ng hindi ma misinterpret ang nangyayari.

Humuhugot pa ako ng hininga ng basagin niya ang katahimikan samin dalawa.

"Kamusta ka na?" He asked.

I look at him. Napansin kong parang pumayat siya. Walang tulog na makikita sa eyebags, may kaunting tumutubong balbas sa bibig, humaba ang buhok na wala sa ayos. Hindi niya naalagaanan ang sarili. I sigh. Hindi niya ako tiningnan, naka focus lang siya sa kanyang sapatos na parang may interesadong nagaganap duon.

"Ayos lang ako Drake. Ikaw? Kamusta?" Gusto kong ayusin ang buhok niyang magulo, ngunit pinigilan ko ang aking sarili.

"Pinipilit maging okay." Sagot niya sa tanong ko.

Ito na to Alex. It's now or never.

"I have a question Drake." Pinakiramdaman ko siya. Nang wala siyang reaksiyon nagpatuloy ako.

"Do you still want us to work out?" Ilang minuto ang lumipas, wala parin siyang sagot.

"Or do you want us to stop?" Wala pa rin.

I sigh. "I need to know Drake so that I'll know were my place is." Sumandal ako sa upuan at tumingin sa harapan. "No need to defend yourself. I already know the truth."

"The truth of what Alex?" That seems to pick his interest up.

"Its Amara who helped you."

"Ahh, that truth." Natahimik na naman siya after.

"Do you want me to stop, Drake?"

Hindi ko alam kong ilang minuto ang lumipas bago siya sumagot.

"I want us to stop Alex." He said almost in a whisper.

Lahat ng bagay na napaghandaan ko kagabi hindi ko na naisip pa. All I could think about is the fact that we are breaking up. Ako na naman ngayon ang natahimik.

I wanted to ask why. May mali ba akong nagawa? Is it me who's at fault here?

But I remain silent. Hoping he'd take it back, saying 'its a prank!'. Pero walang dumating. Alam kong ganito ang naiisip kong scenario pero, ang sakit, ang sakit na galing mismo sa kanya. I never looked at him. Hindi ko siya kayang tingnan. Babagsak lang ang luhang ayaw kong makita niya.

After a couple of minutes, I realize, this is really the end of this all. I don't want to push myself to a person who doesn't need me. Mas masasaktan lang ako kung pipilitin ko, kasi no matter how you wanted to save a relationship, if someone had given up, things won't go back to the way they were before. Useless kung isang tao lang ang magbubuhat ng relasyon. Mauubos ka, and I don't want that to happen. I don't want to drain myself. Kaya, I, also am giving up to this.

I sigh. "Alright." Tiningnan ko siya. " Allow me to say thank you then. Thanks Drake. For everything, I mean it. Thank you for saving me." I smile. "You know the rest. Isa ka sa mga taong rason bakit ako ganito ngayon. You will always have a special place in my heart. Thanks." He didn't say anything.

I sight to the nth time. "I'll see you around." Tumayo na ako. Hindi parin niya ako tiningnan. "Mauna na ako."

Umalis na ako bago pa man pumatak ang mga luhang pinipigilan ko. Insaktong pagtapak ko sa loob ng classroom bumagsak sila. I cried, there, inside the empty room. Pouring all the pain I felt on my bare hands, and my soft sobs.

May mga kamay na biglang yumakap sakin. Bago pa man ako makapag angat ng mukha. Nagsalita na siya.

"It's okay Alex. Just cry."

(Song Recommendation: In the Stars by Benson Boone)