ธันวา
“ตาธัน ตื่นเดี๋ยวนี้!” เสียงเอะอะที่ดังขึ้นทำให้ผมรู้สึกตัวและค่อยๆ ลืมตา
“อะไรกันครับแม่” ผมงัวเงียตอบแม่ออกไป ไม่รู้มาปลุกทำไมแต่เช้าคนยังง่วงอยู่เลย
“แม่บอกให้ตื่นเดี๋ยวนี้!” เสียงแม่ดังขึ้นอีกจนผมต้องลืมตาแล้วลุกนั่งด้วยความหงุดหงิด
“มีอะไรครับ” ผมถามเสียงหงุดหงิด ก่อนจะพยายามลืมตา
“แกลืมตาขึ้นมาก่อน แล้วแม่ต้องถามแกมากกว่าไหมว่ามันคืออะไร!” แม่ถามเสียงดังและแข็งมาก จนผมลืมตาด้วยความง่วงขึ้นมา ก็คนมันปวดหัวนี่หว่า
“เห้ย! ทุกคนมาอยู่ในห้องผมได้ยังไง” ผมถามแม่ออกไปด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าไม่ได้มีแค่แม่ที่ยืนอยู่
“แกดูดีๆ สิว่านี่ห้องแกหรือที่ไหนกัน” แม่พูดขึ้น
ผมเลยมองดูรอบๆ อีกที และมันทำให้ผมตกใจมากกว่าเดิมเมื่อสิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่แค่ห้องที่ไม่ใช่ห้องนอนของผม แต่กลับเห็นปลายที่นั่งก้มหน้าใส่ชุดคลุมอยู่ข้างๆ ผม และแม่ของผมกับแม่ของเธอที่ยืนอยู่ปลายเตียง
“ไปแต่งตัวให้เรียบร
