“รอยอะไรวะ?” ผมพูดขึ้นระหว่างถอดเสื้อผ้าจะอาบน้ำให้ลูก
แต่ก็เห็นรอยแดงๆ เป็นจ้ำไม่ใหญ่มากที่ต้นขาเกือบถึงตูดลูก
“สงสัยจะโดนมดหรือยุงกัดแน่เลย” ผมพูดขึ้นอย่างไม่ได้ติดใจอะไรก่อนจะพาไอ้เสือไปอาบน้ำมากินนมนอนแล้วไม่ลืมทายาให้ลูก
“แอ้ แอ้” เสียงใสของลูกชายดังขึ้นไม่หยุดทั้งที่ตอนนี้เวลาก็ปาไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว
ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าทำไมไอ้เสือของผมไม่นอนสักที ก็ปกติเอวาบอกว่าสองทุ่มก็พาเข้านอนได้แล้ว แต่นี่ให้กินนมก็แล้ว กล่อมก็แล้ว แต่ลูกผมยังไม่ยอมหลับ
“เสือเมื่อไหร่นอนลูก พ่อเริ่มง่วงแล้วนะ” ผมพูดกับลูกชายตัวเองออกไป
จริงๆ ผมสามารถทำงานอดหลับอดนอนได้ทั้งคืนครับ แต่พึ่งรู้ว่าการเลี้ยงลูกเล็กๆ แบบนี้เสียพลังไปมากจริงๆ ผมกล่อมลูกจนง่วงเองแล้วอ่ะ
“แอ้ แอ้ แอ้” นอกจากไอ้เสือผมจะไม่นอนแล้ว ยังนอนตีแข้งตีขาไปกลางอากาศไม่หยุด มือป้อมๆ นั่นยังคงกำลูกบอลสำหรับเด็กไม่ปล่อย เหมือนเป็นการบอกให้ผมที่นั
