Ang Pangarap Ng Isang Kabit

‎Alam kong nakatingin sila. Hindi ko kailangang lumingon para malaman iyon. Kahit sa salamin pa lang, kita ko na kung paano nagbabago ang mga mukha kapag dumadaan ako. May mga matang mabilis umiwas kapag nahuli kong nakatingin. May mga babaeng nagbubulungan sa gilid habang kunwari ay abala sa champagne nila. May ilan namang hindi na nagtatangkang magtago. Mas gusto ko iyong mga ganoon. At least, hindi plastic. ‎ ‎ ‎Hinila ko nang kaunti ang laylayan ng gown ko bago ako tumayo sa harap ng full-length mirror. Dumadampi sa sahig ang manipis na tela ng damit, kulay champagne na halos kapareho ng balat ko kapag tinatamaan ng ilaw. Simple lang ang disenyo kung tutuusin. Walang sobrang bato, walang malalaking detalye. ‎ ‎The jewelry did the work. Ipinatong ko ang kamay ko sa leeg, bahagyang hinaplos ang kuwintas na suot ko. Malamig pa ang mga diamante sa balat ko. Worth millions. Hindi ko alam kung magkano mismo. Hindi ko rin kailangang malaman. Ang alam ko lang, nang makita ko ito sa isang boutique ilang araw na ang nakalipas, sinabi ko kay Marco na maganda. Dalawang araw lang, nasa akin na. Ganito lang pala kadali ang buhay kapag marunong kang pumili ng tamang lalaki. Napangiti ako sa sarili ko. ‎“Gold digger.” Mahina lang ang bulong ko sa salamin, pero narinig ko pa rin. ‎ ‎“Gold digger. Kabit. Walang hiya.” Umikot ako para tingnan ang likod ng gown. ‎ ‎“Mapagsamantala.” Natawa ako. Kung sila ang nasa posisyon ko, sigurado akong hindi rin nila tatanggihan ang mga iyon. Madali kasing maging moral kapag wala kang kailangang bayaran. Madaling sabihin na hindi pera ang mahalaga kapag hindi mo naranasang magbilang ng barya para lang may maipambayad sa kuryente. Madaling sabihin na dapat kontento ka sa kung anong meron ka kapag buong buhay mong pinapanood ang ibang tao na magkaroon ng mga bagay na hindi mo man lang maipangarap nang malakas. Kinuha ko ang maliit kong clutch sa mesa. Tumunog ang cellphone ko. ‎ ‎Marco: I'm downstairs. ‎ ‎Napatingin ako sa oras. Maaga siya. Karaniwan, hindi ako mahilig maghintay. Lalo na para sa lalaki. Pero si Marco? Ibang usapan. Hindi dahil mahal ko siya. At lalong hindi dahil kailangan ko siya. May mga bagay lang talagang mas madaling makuha kapag marunong kang maghintay. Nag-type ako ng mabilis. ‎ ‎Coming. ‎ ‎Bago ko pa maibaba ang cellphone ko, may isa pang message. ‎ ‎You look beautiful tonight. ‎ ‎Napangiti ako. Hindi ko na kailangang magtanong kung paano niya alam. Malamang may nakita siyang picture ng gown ko na ipinadala ko kanina. Or baka kilala niya lang talaga ako. Alam niya kung anong gusto ko. Alam niya kung paano ako patawanin. Alam niya kung kailan ako bibigyan ng regalo at kung kailan niya kailangang magsabi ng tamang salita. ‎ ‎ ‎At oo. Alam kong may asawa siya. Hindi ako tanga. Iyon ang unang bagay na lagi nilang nakakalimutan tungkol sa akin. Akala nila, dahil kabit ako, wala akong alam. Na basta may lalaking may pera na kumaway sa akin, susunod na agad ako. ‎ ‎ ‎ Hindi ganoon. Pinili ko si Marco. At mas mahalaga— pinili niya ako. Pagbukas ko ng pinto ng condominium, sinalubong ako ng malamig na hangin mula sa hallway. Ilang segundo lang ang lumipas bago ko narinig ang elevator. Pagbukas nito, nandoon siya. Naka-black suit, walang kurbata, isang kamay nasa bulsa habang nakatingin sa akin. Tumigil siya sandali. Ngumiti ako. ‎ ‎“Well?” Umangat ang isang sulok ng labi niya. ‎ ‎“You're trying to kill me tonight.” ‎ ‎“Hindi naman.” Lumapit ako sa kanya. ‎ ‎“You bought the dress.” ‎ ‎“And the necklace.” ‎ ‎“And the earrings.” ‎ ‎“And the bracelet.” ‎ ‎“Exactly.” Napailing siya, natatawa. ‎ ‎“Ang dami mong reklamo.” ‎ ‎“Hindi ako nagrereklamo. Nagre-remind lang ako.” ‎ ‎“Of what?” Nauna akong maglakad papunta sa elevator. ‎ ‎“That you're generous.” Tumawa siya. ‎ ‎“Come here.” Hindi ako gumalaw. ‎ ‎“Bakit?” He looked at me for a moment before stepping closer. ‎ ‎“You really like making me work for your attention, don't you?” ‎ ‎“Hindi ba ikaw ang nagsabing gusto mo ako?” ‎ ‎“Still do.” ‎ ‎“Good.” Pumasok kami sa elevator. Habang bumababa, tahimik siyang nakatingin sa akin. Sanay na ako sa ganoong tingin. Iyon ang tinging gusto kong makita mula sa mga lalaki. ‎ ‎Paghanga, pagnanasa, at pagpili. Pagdating namin sa lobby, ilang segundo lang ay nasa harap na namin ang sasakyan niya. Binuksan ng driver ang pinto. Bago ako sumakay, bigla akong napahinto. ‎ ‎“Marco.” ‎ ‎“Hm?” ‎ ‎“Pupunta ba siya?” Hindi niya kailangang itanong kung sino. His expression changed for just a second. ‎ ‎“My wife?” Tumango ako. ‎ ‎“Yes.” ‎ ‎“She'll be there.” Napatingin ako sa kanya. Hindi ako umatras. Hindi rin ako nagtanong kung sigurado siya. Sa halip, inayos ko lang ang buhok ko. ‎ ‎“Okay.” Marco stared at me. ‎ ‎“You don't have to go if you don't want to.” Napangiti ako. ‎ ‎“Bakit naman ako aatras?” ‎ ‎“Sabby—” ‎ ‎“She's your wife.” ‎ ‎“I know.” ‎ ‎“And I'm your date.” ‎ ‎“Yes.” ‎ ‎“Then let's go.” Sumakay ako. Hindi ko alam kung bakit parang may kakaibang katahimikan sa pagitan namin pagkatapos noon. Siguro dahil alam naming pareho kung ano ang naghihintay sa amin. O baka ako lang ang nakakaalam kung ano ang gusto kong makita. Gusto kong makita ang mukha ng babaeng iniwan niyang naghihintay para sumama sa akin. Gusto kong malaman kung ano ang pakiramdam na makita ang ibang babae na suot ang mga bagay na dati mong akala ay para sa iyo. At higit sa lahat— gusto kong malaman kung kaya ba niyang tumingin sa akin nang hindi niya nakikita ang talo. Pagdating namin sa venue, bumukas ang pinto ng sasakyan. Humakbang ako palabas. ‎ ‎Flash. ‎ ‎May mga camera sa labas. May mga taong nagbulungan. May isang babae pang napalingon agad sa kasama niya. Hindi ko pinansin. Hinawakan ko ang braso ni Marco. Mahigpit. Sapat para makita ng lahat. Sapat para maintindihan nila. Hindi ako nagtago. Hindi ko kailangang magtago. Habang naglalakad kami papasok, mas lalong dumami ang mga tingin. ‎ ‎“That's her.” ‎ ‎“Siya ba?” ‎ ‎“She's so young.” ‎ ‎“I heard he bought her a condo.” ‎ ‎“Gold digger.” Napangiti ako. Kung gusto nilang pag-usapan ako, at least bigyan ko sila ng magandang dahilan. Mas inayos ko ang postura ko. Then I saw her. Nasa kabilang bahagi siya ng ballroom. ‎ ‎Elegant. Composed. Maganda. Hindi ko inaasahang ganoon siya kaganda. Nakasuot siya ng mahabang gown na simple lang, pero bagay sa kanya. Walang pilit. Walang kailangang patunayan. Nagtama ang mga mata namin. Hindi siya lumapit. Hindi siya sumigaw. Hindi niya ako tinapunan ng champagne. Wala ring eksenang gaya ng napapanood ko sa mga pelikula. Tinitigan lang niya ako. Then she looked at Marco. Pagkatapos ay bumalik ang tingin niya sa akin. I smiled. Hindi ko alam kung bakit parang mas lalong gumanda ang pakiramdam ko nang hindi siya gumawa ng eksena. ‎ ‎Mahina. Iyon ang unang pumasok sa isip ko. Kung ako ang nasa posisyon niya, hindi ko hahayaang lumakad ang isang babae sa tabi ng asawa ko na parang siya ang reyna ng gabi. Lumapit sa akin si Marco. ‎ ‎“Don't.” Napatingin ako sa kanya. ‎ ‎“Don't what?” ‎ ‎“You're smiling.” ‎ ‎“Masama ba?” ‎ ‎“You know what you're doing.” ‎ ‎“Of course.” Hinawakan ko nang mas mahigpit ang braso niya. Then I walked. Sa dami ng taong nasa paligid, biglang may isang lumang imahe na sumagi sa isip ko. ‎ ‎Maliit na kamay. Lumang pinto. At si Mama. Nakatayo sa may bintana habang umiiyak. Sa labas, nakita ko si Papa. Papalayo. Kasama ang isang babae. Maganda. Maayos ang buhok. Mamahalin ang suot. Mukhang walang problema sa mundo. Hindi ko maalala kung ilang taon ako noon. Pero naaalala ko kung paano tumingin si Mama sa kanya. Parang may hinihintay siyang pagbabalik na alam niyang hindi na mangyayari. ‎ ‎ ‎Napapikit ako nang saglit. Pagmulat ko, ballroom na ulit ang nasa harap ko. Maliwanag. Maingay. Mamahalin. At nasa tabi ko si Marco. Hindi ako ang naiwan. Hindi ngayon. ‎ ‎“Sabby.” Boses ni Marco. ‎ ‎“Hm?” ‎ ‎“You okay?” Tumingin ako sa kanya. Ngumiti ako. ‎ ‎“I'm perfect.” At totoo iyon. Sa gabing iyon, wala akong pakialam kung ano ang tawag nila sa akin. ‎ ‎ Kung iyon ang presyo ng buhay na pinapangarap ko, kaya kong bayaran. Hindi ako lumaki para maging katulad ni Mama. Hindi ako maghihintay sa isang lalaking hindi ako pinipili. Hindi ako magiging babae na magtitiis habang ang ibang babae ang kumukuha ng lahat. I looked at Marco's wife one last time. Tahimik pa rin siya. Nakatingin pa rin. At ngumiti ako sa kanya. Hindi dahil gusto ko siyang saktan. Kundi dahil, sa isip ko, wala na akong dapat ikatakot sa kanya. Hindi na ako ang batang nakatingin mula sa bintana habang umaalis ang isang lalaki kasama ang ibang babae. Hindi na ako ang babaeng naghihintay. Hindi na ako ang babaeng naiwan. Ako na ang babaeng pinipili. At sa gabing iyon, buong-buo akong naniwala roon. Hindi ko alam na habang abala akong iniisip kung paano ako nanalo, may ibang taong matagal nang naglalaro. At sa larong iyon— hindi pala ako ang pumipili. Ako ang pinili.