Nice to meet love EP.9
2512 Words
“หายหัวไปไหนมา”
“พี่รักษ์...”
“ไอ้รอยห่าที่คอนี้มันอะไร” รักษ์มองคนตรงหน้าอย่างสำรวจหาความผิดปกติและก็พบว่ามีอะไรแปลกๆ ที่ลำคอด้านหลัง
“ไว้คุยวันหลังนะพี่...”
“กานต์!”
ชีวิตหญิงสาววุ่นวายสุดๆ เมื่อสายชลวอแวเธอตั้งแต่ห้างจนถึงคอนโด ไหนจะยังมีอีกคนดักคอยอยู่ทั้งๆ ที่อติกานต์คิดว่าป่านนี้รักษ์น่าจะกลับไปแล้ว
“อ้าว...พี่รักษ์” สายชลร้องทัก
เขาขับรถตามอติกานต์มาจากห้างที่เรานั่งทางอาหารด้วยกัน
เกินเลยนิดหน่อยในห้องน้ำคนพิการจึงอยากมาสานต่อให้จบที่คอนโด
“คุณเป็นคนทำเหรอ”
“ครับ?”
“ไอ้รอยนี้...คุณดูดคอกานต์เหรอ”
“คือผมกับกานต์”
“แม่งเอ๊ย!!” รักษ์พุ่งถลาไปถวายกำปั้นเข้าที่ปากของสายชลจนอีกฝ่ายเสียหลักล้มลงไปกอง
ไม่มีใครคาดคิดว่าหนุ่มหล่อหน้าหวานออกสาวจะมีการกระทำที่โคตรเป็นผู้ชายขนาดนั้น พอสายชลล้มแล้วรักษ์ก็นั่งคร่อมเอวยัดหมัดไปอีกหลายทีกว่าจะถูกดึงตัวออก
“พี่รักษ์! ทำอะไรเนี้ย”
“แกไปเอากับมันมาเหรอ”
“เอ่อ...”
“นี้แกยอมเป็นเมียน้อยมันเหรอ”
“เดี๋ยวพี่รักษ์ ฟังก่อน”
“ฟังอะไรวะ” รักษ์ผลักอติกานต์กระเด็นเพราะโมโหรุนแรง และคนที่ต้องรับหมัดต่อก็คือไอ้สายชลที่มันทำระยำตำบอนทั้งๆ ที่เมียก็ยังไม่ได้เลิกกันให้เรียบร้อย
“พี่รักษ์อย่า...”
“ปกป้องมันทำไมหรืออยากมีผัวจนตัวสั่น ถ้าอยากมากขนาดนี้ทำไมไม่บอกวะกานต์ นี้ร่านถึงขนาดยอมเป็นเมียน้อยมันเลยเหรอ...เพียะ!” มือบางกระแทกใบหน้าหวานๆ แม้จะเต็มไปด้วยสารเติมเต็มต่างๆ แต่ก็ใช่ว่าจะด้านชาไร้ความรู้สึกเจ็บ
“ใครจะด่ากานต์ก็ได้นะพี่รักษ์แต่ต้องไม่ใช่พี่”
“แล้วที่แกทำนี้มันอะไร”
“กานต์กับชลก็แค่”
“แค่เอากันทั้งๆ ที่มันก็มีเมียแล้ว”
“พี่รักษ์ครับ...”
“ไสหัวไปซะไอ้สัตว์ แล้วอย่ามาเจอน้องกูอีก” เกย์รับในสายตาทุกคนตะโกนไล่
รักษ์โกรธจนน่ากลัวว่าจะกระทืบสายชลให้ตายคาตีน ณ ตรงนั้น
“กลับไปซะชล”
“แต่กานต์...”
“ฉันบอกให้แกกลับไปเดี๋ยวนี้ไง ฉันไม่อยากเจอหน้าแกอีกทุกวันนี้ปัญหาฉันก็มากพอแล้ว ถ้าแกจริงใจกับฉันจริงๆ ก็ไปเลิกกับเมียก่อน แล้วฉันจะให้ทุกอย่างที่แกต้องการ”
“ได้กานต์ รอชลก่อนนะ ชลจะรีบไปจัดการปัญหาให้เสร็จ” ชายหนุ่มรีบบึ่งขึ้นรถแล้วขับออกไปทันทีทำอย่างกับว่าเวลานี้อำเภอจะเปิดให้บริการ
เมื่อหนึ่งคนกลับไปแล้วก็เลือกอีกสองคนยืนมองหน้ากัน อติกานต์ไม่เคยเห็นรักษ์เป็นบ้าขนาดนี้แต่เธอก็ไม่โอเคที่โดยด่าว่าร่านจากปากพี่ชายที่สนิทที่สุดในชีวิต
“แกจะให้อะไรมัน”
...
“กานต์ ฉันถามว่าแกสัญญาอะไรกับมันไว้”
“มันก็เหมือนผู้ชายทุกคนที่เข้ามานั่นแหละ”
“แล้วแกก็ยังจะให้”
“มันหล่อขนาดนั้นทำไมจะไม่ให้” โกรธที่โดนรักษ์ด่าก็เลยประชดไปแบบส่งๆ ที่เผลอตัวไปเมื่อกี้เพราะบรรยากาศ แต่พอได้สติเธอก็รีบเอาตัวออกจากจุดนั้น
“กานต์ นี้แกบ้าไปแล้วเหรอ” รู้ว่าทัศนคติอติกานต์บ้งแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเบียวขนาดนี้ แค่ผู้ชายหน้าตาดีกานต์มันก็บ้าจนไม่ลืมหูลืมตาแล้ว
“อะไรวะ อะไรทำให้แกบ้าผู้ชายขนาดนี้”
“คนอย่างพี่รักษ์จะไปรู้อะไร พี่กำลังจะมีความสุข ได้แต่งงาน ได้เจอคนที่รักและรับพี่ได้ทุกอย่างจะเข้าใจอะไรล่ะ พี่รักษ์ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น”
“ใครบอกแกว่าฉันจะแต่งงาน ใครบอกแกว่าคนอื่นเขารับฉันได้ทุกอย่าง มโน โง่ งี่เง่า”
“พี่รักษ์!” อติกานต์ตะคอกเสียงดังใส่ ทั้งเจ็บ ทั้งสับสน ทั้งเสียใจ หลายเรื่องตีรวนในหัว
พี่ชายคนเดียวกำลังหนีไปมีความสุขก็พูดได้ ส่วนเธอเหรอ...เหลือแต่ผู้ชายไม่โสดเข้าหา
“แกรู้ว่าฉันกำลังมาหาที่คอนโดแต่แกก็หนีหน้าฉันไปที่อื่น แล้วที่กลับมาพร้อมมันอย่าบอกนะว่าไปเอากันมา...” รอยดูดที่คอก่อกวนสายตารักษ์ให้มองและคิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้
คนเขาไม่ดูดคอกันตอนนั่งซดน้ำต้มยำหม้อไฟกันหรอกนะ
“พี่รักษ์กลับไปเถอะ ไม่ต้องยุ่งเรื่องของกานต์”
“ไม่ยุ่งได้ไง”
“พี่ไม่ใช่ผัวกานต์ซะหน่อย”
“ถ้าอยากให้เป็นมากนักทำไมไม่ลองพูดอีกที”
“ฮ ฮะ...” หูไม่ได้ฝาดแน่นอนแต่ไม่เข้าใจว่าเหตุผลรักษ์จึงพูดเช่นนั้น
ย้อนกลับไปหลายปีก่อนเธอเคยสารภาพรักกับเขาและโดนปฏิเสธจนหงายเงิบ ทำใจอยู่นานกว่าจะกลับมาเจอหน้ากันได้และไม่เคยพูดถึงมันอีกเลยเพราะกลัวเสียพี่ชายคนนี้
“แกอยากมีแฟนแบบนี้เหรอกานต์ แกดูฉันให้ดีๆ สิ คนอย่างฉันเนี้ยเหรอที่แกรัก”
“ไม่รักก็ไม่ต้องรัก กานต์ไม่ง้อหรอกพี่หรอก กานต์ก็จะร่านกับผู้ชายให้หายอยากไปเรื่อยๆ ส่วนพี่ก็เตรียมตัวเป็นเมียทนายเถอะ ได้ฤกษ์แต่งวันไหนก็ไลน์มาบอกก็แล้วกัน” ถ้าเขาเห็นเธอเป็นแค่น้องก็คิดแบบนั้นต่อไปไม่ต้องหาเหตุผลอื่นมาทดแทน
คนอื่นอาจจะเห็นข้อเสียของรักษ์อยู่บ้างแต่สำหรับอติกานต์แล้วเธอรับได้ทุกอย่าง อย่างเต็มใจ
ไม่ติดที่เขาออกสาว เจ้าสำอางหรือทำงานเป็นช่างแต่งหน้า ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือเขาไม่คิดกับเธอเป็นอย่างอื่นมากกว่าน้องสาว นั่นก็เท่ากับเขาไม่ได้ชอบเธอ
“อยากมีผัวจนตัวสั่นจริงๆ ด้วย” รักษ์เดินนำอติกานต์เข้าคอนโดแล้วดึงมือเธอให้เดินตาม ถ้าเป็นแบบนี้เห็นทีต้องดัดสันดานว่าของจริงมันเป็นยังไง
“พี่รักษ์”
“ทำไมวะ”
“อะไร กานต์ทำอะไร”
“แรด ร่าน”
“พี่รักษ์”
“อย่าคิดว่ามีมือคนเดียวนะกานต์” รักษ์ตวาดกลับเมื่ออติกานต์ง้างมือขึ้นจะตบหน้าเขาอีกรอบ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้อย่างท้าทายถ้าเธอกล้าตบเขาก็จะสวนกลับในแบบของเขาเอง
“เอาสิ! ตบมาตบกลับไม่โกง ไหนๆ พี่รักษ์ก็ไม่ได้แมนทั้งแท่งอยู่แล้ว”
“ปากดี”
“ทำไมอะ คิดว่ามีปากไว้ด่าคนเดียวเหรอ” เสียงหนุ่มสาวด่าลั่นในลิฟต์ตลอดการไต่ระดับมาจนถึงห้องพัก เมื่อประตูเปิดออกสาวเจ้าเดินนำออกมาก่อนแล้วผลักรักษ์หงายหลังกลับเข้าไปในลิฟต์
“กลับไปเลยนะ”
“พูดมากว่ะ”
“กลับไปเลยกานต์ไม่ต้อนรับ”
“ไม่ได้ขอ”
“หน้าด้าน ฉีดหน้ามากจนมันด้านไปหมดแล้วรึไง กลับไปเลย...อีตุ๊ด!” ผลักกันไปดึงกันมาอยู่หน้าลิฟต์จนอติกานต์ด่ากราดออกไป
เป็นคำที่คนฟังเกลียดที่สุดในชีวิต
“แม่งเอ๊ยยย!!” รักษ์ฟีลขาดที่ได้ยินคำนั้น ไม่ว่าเพศสภาพหรือรสนิยมทางเพศจะเป็นยังไงก็ไม่ควรมีใครเหยียดใครด้วยคำคำนี้ รักษ์กระชากแขนอติกานต์ให้เดินตามแล้วแย่งคีย์การ์ดไปแตะเปิดประตูห้องเสียเอง
“ออกไปเดี๋ยวนี้”
“อยากมีผัวมากจนหน้ามืดตามัว ได้! จะสนองให้”
“ทำเป็นรึไง”
“เดี๋ยวรู้” รักษ์ดันร่างเล็กให้ล้มกับที่นอนแล้วขึ้นคร่อม ตรึงมือทั้งสองข้างไว้เหนือหัวมองอีกคนที่กำลังตกใจจนหน้าเหวอแต่ก็พยายามกลบเกลื่อนอาการนั้น
“พี่รักษ์”
“หุบปาก”
“ปกติเคยแต่ถูกเสียบไม่ใช่เหรอ แน่ใจนะว่าจะเสียบถูกรู” ปากร้ายได้ใครมาวะ ก็น่าจะมารักษ์ที่มักด่าเธอเป็นประจำเพราะความโง่
“ไม่ถูกก็ยัดตูดก็ได้นี้ มันเคยโดนเปิดซิงรึยังล่ะ ถ้ายังวันนี้ได้โดนแน่ๆ”
“พี่รักษ์ชอบมั้ยล่ะ มันคงฟินน่าดูล่ะสิ...ใช่มั้ย” อติกานต์ปากสั่นพะงาบๆ
ตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิบแปดปียังไม่เคยมีชายใดรุกรานทวารหนัก มั่นใจว่ารักษ์ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแต่เธอก็ต้องปากดีเข้าสู้
“กวนตีนเหรอกานต์” รักษ์เห็นสายเย้ยหยันในนั้น
อติกานต์ไม่ได้มีความกลัวสักนิดเลยจริงๆ เขาเลี้ยงเธอมาแบบไหนนะถึงได้โตมาก๋ากั่นไม่ยี่หร่ากับผู้ชายขนาดนี้
“กวนตีนอะไร พี่รักษ์เองก็คงชอบใช่มั้ยเวลาที่โดนเอาข้างหลัง”
“กานต์”
“ต่อไปแต่งงานมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วจะให้คนอื่นเสียบไม่ได้แล้วนะ”
“กานต์เองก็เหมือนกัน ถ้ามีผัวแล้วก็ให้คนอื่นเอาไม่ได้นะ”
“กานต์ยังไม่มีไง จะรีบมีเป็นตัวเป็นตนไปทำไม กานต์ยังอยากเปลี่ยนหน้าผู้ชายไปเรื่อยๆ”
“แม่งเอ๊ย! แม่ง! ปากดีชะมัด”
“พะ พี่รักษ์....” ชายหนุ่มก้มลงมากดปากดูดซ้ำรอยเดิมที่สายชลสร้าง
รักษ์จะทำให้มันใหญ่กว่าเดิมเพื่อกลบรอยที่ไอ้สารเลวมันทำทิ้งไว้
“อะ ไอ้พี่รักษ์ ทำอะไรน่ะ หยุดนะ” อติกานต์ดิ้นรน
ต่อให้ไม่ใช่พี่รักษ์เธอก็ไม่ชอบให้ผู้ชายคนไหนสร้างรอยตีตรา
“ไอ้พี่รักษ์” อติกานต์ยายามผลักคนด้านบน
รักษ์แทรกตัวเองเข้ากลางหว่างขาแทนที่จะคร่อมเอวของเธอไว้
“อยากมีผัวมากนัก พี่จะเป็นให้ไง”
“กานต์ไม่ได้ต้องการแบบนี้”
“แล้วต้องการแบบไหน”
“พี่รักษ์โกรธอะไรกานต์ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย” กางเกงในตัวน้อยถึงร่นหลุดจากสะโพกด้วยความไวเหนือแสง น่าแปลกที่รักษ์ทำกับอติกานต์แบบนี้ทั้งที่เขามองเธอเป็นเพียงน้องสาว
“แรดอยากมีผัวจนตัวสั่นแล้วบอกไม่ต้องการแบบนี้คืออะไรวะ”
“หยุดด่ากานต์สักที”
“แกต้องการอะไรฮะกานต์ แกเคยบอกชอบฉันนักไม่เหรอ วันนี้ฉันจะเป็นผัวให้แกแล้วนี้ไง” อติกานต์ไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกของรักษ์ เขาเคยมีแฟนเป็นผู้หญิงมาก่อนตอนเรียนมัธยมและช่วงมหาวิทยาลัย แต่สุดท้ายความสัมพันธ์มันก็ไปต่อไม่ได้ จากนั้นก็มีแต่ผู้ชายเข้าหา
หน้าหวาน ผิวขาว หุ่นบาง ตัวหอม เจ้าสำอาง สะอาดสะอ้านอาจไม่ตรงจริตแบบที่ผู้หญิงทั่วๆ ไปเห็นแล้วจะชอบ
รักษ์เปิดกว้างและยินดีศึกษาดูใจกับใครก็ได้โดยไม่เกี่ยวว่าคนนั้นจะเป็นชายหรือหญิง ทุกคนบนโลกคู่ควรและมีสิทธิ์ที่จะถูกรักและมอบความรัก
“พี่ไม่อยากให้กานต์เป็นเมียน้อยไอ้ชลแต่พี่จะให้กานต์เป็นเมียของเมียคนอื่น แบบนั้นกานต์เป็นตัวอะไร” มันฟังดูซับซ้อนเกินที่คนอื่นจะเข้าใจ
เธอเคยบอกรักและยังคงมีความรักต่อรักษ์อยู่เหมือนเดิมแต่เขาไม่เคยรับรักของเธอ
“เลิกมโนคิดไปเองสักทีสิวะ”
“เรื่องอะไรล่ะ กานต์ชอบพี่ รักพี่ กานต์อยากคบกับพี่แต่พี่รักษ์ไม่ได้คิดแบบเดียวกับกานต์ไง กานต์รู้แล้ว พี่กำลังจะแต่งงานกับคนอื่นกานต์แทบจะเป็นบ้า ให้กานต์มโนหน่อยเถอะว่าสักวันหนึ่งพี่อาจจะรักกานต์บ้างไม่ได้รึไง แค่นี้กานต์ก็จะตายห่าอยู่แล้ว” เขากำลังจะแต่งงานกับชายอื่นเธอไม่สามารถมองหน้ารักษ์ได้เหมือนเดิมแล้ว
แล้วใช่ ที่ออกไปหาสายชลวันนี้ก็เพื่อหวังว่ามันจะเข้ามาทดแทนความรู้สึกหว่าเว้ ความรักดีๆ ที่กานต์ตามหามันอาจจะกำลังเกิดขึ้นก็ได้ สายชลอาจจะเป็นผู้ชายที่รักเธอเหมือนที่ทนายพีระรักพี่รักษ์
“แกบอกว่ารับที่ฉันเป็นได้ทุกอย่างใช่มั้ยกานต์ แกแน่ใจนะว่าจากนี้ถ้าแกข้ามเส้นนั้นไปแล้วแกจะไม่เสียใจทีหลัง” เพราะมิตรภาพดีๆ ที่มีให้กันมานาน รักษ์กลัวที่จะเสียมันไปจึงไม่อยากเอาความรู้สึกของอติกานต์มาเสี่ยง
เขาไม่ใช่คนดี ไม่ใช่ผู้ชายในแบบที่สังคมส่วนมากยอมรับ เขากลัวกานต์จะอับอายที่ต้องบอกใครๆ ว่าแฟนหนุ่มที่คบมีเพศสภาพตุ้งติ้งนุ่มนิ่มออกสาวขนาดนี้ กลัวกระทั่งว่าวันหนึ่งเธออาจเปลี่ยนใจ เบื่อหน่ายกับตัวตนที่เขาเป็น แล้วคนอย่างเขาก็เห็นแก่ตัวที่ไม่อาจเปลี่ยนไปในแบบที่สังคมตั้งมาตรฐานสำหรับผู้ชายได้
“ถ้าเราพยายามปรับแล้วมันเข้ากันไม่ได้จริงๆ กานต์จะยอม กานต์จะกลับไปเป็นน้องของพี่รักษ์ รักพี่แบบพี่ชายเหมือนเดิม”
“แกแน่ใจนะ” รักษ์ถามย้ำ
เขาก็อยากปรับเพื่อให้เราเข้ากันได้ในทุกทางแต่เขาไม่สัญญาลมๆ แล้งๆ หรอกว่าจะทำมันได้
พวกเราก็แค่มนุษย์ที่ยังเต็มไปด้วย รัก โลภ โกรธและหลง วันนี้รักพรุ่งนี้อาจจะเกลียดกัน นั่นแหละสิ่งที่เขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้น
รักษ์ไม่เคยอยากให้อติกานต์ทุกข์ เสียใจ ร้องไห้ ทุกครั้งที่เห็นน้องสาวอกหักถูกผู้ชายทำร้าย เขาก็เจ็บและกลัวว่าวันหนึ่ง น้ำตาที่ไหลมันอาจจะมาจากเขา
แต่ถ้าจะปล่อยให้กานต์เป็นน้อยใคร เขาก็ไม่อาจปล่อยเธอไปได้เช่นกัน
“ถ้าแกแน่ใจว่ารับมือฉันไหว”
“พี่รักษ์จะทำอะไร” ชายหนุ่มหยัดตัวขึ้น
ปลดเข็มขัดหนังสีเข้มแล้วรูดซิปลง ถอนกางเกงไปกองไว้ที่หัวเข่าเผยความเป็นชายให้อติกานต์เห็นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
“ว๊าย...พี่รักษ์” หญิงสาวร้องอุทานพร้อมยกมือปิดตา แต่แล้วก็กางนิ้วออกให้เหลือช่องว่างเพื่อมองดูว่ารักษ์กำลังทำอะไร
เขากำลังสาวแท่งใหญ่ในมือจนมันขึ้นลำ หัวหยักสีชมพูก่ำๆ ดูดีสะอาดสะอ้านน่า...กิน
“พะ พี่รักษ์จะทำ...”
“คิดว่าพี่ทำไม่เป็นรึไง”
“ก็พี่รักษ์...”
“ถึงพี่จะออกสาวแต่ก็ไม่เคยเป็นเมียใครนะกานต์ พี่ชอบเป็นผัว” ขัดลำกล้องจนพร้อมใช้งานแล้วก็ทาบลำตัวของตัวเองให้แนบกับเธอ
ปากเก่ง ปากดีภาษาอะไรวะ พอเห็น_x_เข้าหน่อยก็ลิ้นพัน แบบนี้เรียกว่าเก่งไม่จริง
- Writer
