Nice to meet love EP.6
1393 Words
“พี่สาว?”
“อ่า...”
หนุ่มหน้าหวานที่สนิทกันปานพี่สาวยืนกอดอกมองหน้า และสีหน้าตอนนั้นบ่งบอกได้ว่าไม่พอใจเอามากๆ อติกานต์ไม่เคยถามเหตุผลแต่พอรู้ว่ารักษ์ไม่ชอบเธอก็ไม่เคยเอ่ยถาม
“ไอ้ชลมันเป็นพวกผีเจาะพูดไปเรื่อยแหละพี่รักษ์ อย่าถือสามันเลย”
“ปกป้องมันเหรอ”
“ไม่ใช่อย่างนั้น”
“เสียงสูงทำไม”
“ไม่ชั๊ย...อะแฮ่ม! ไม่ใช่พี่รักษ์” อติกานต์ลิ้นพัน เธอพยายามจะอธิบายแต่รักษ์ก็โมโหหนักขึ้น
“หลงผู้ชายจนหน้ามืดตามัว หัดเสริมความฉลาดให้สมองซะบ้างไม่ใช่เสริมสวยแต่หน้า แบบนี้ไงผู้ชายเขาถึงบอกว่าแกสวย แต่โง่!”
“เฮ้ยพี่รักษ์! ทำไมต้องด่ากานต์ขนาดนั้นด้วยอะ”
“นี้ครั้งแรกเหรอที่แกโดนผู้ชายหลอก” นั้งนับนิ้วมือนิ้วพอไม่พอเท่าที่รักษ์จำได้
รู้ว่ากานต์เป็นคนมีมนุษย์สัมพันดีแต่คนอื่นเขามองกานต์เข้าถึงง่ายโดยเฉพาะผู้ชายหล่อๆ และสายชลหล่อจนเขาตะลึงอึ้งไปด้วย
“พี่รักษ์โกรธอะไรกานต์เนี้ย”
“โกรธที่แกโง่ซ้ำซากไง...” รักษ์ชะงักเมื่อเห็นอีกคนกำลังเดินมาทางเขา
พีระแฟนเก่าเจ้าเดิมเดินมาตามรักษ์และอติกานต์ถึงหน้าห้องน้ำ
“มาคุยอะไรกันตรงนี้ครับที่รัก”
“พี่โฬม...” ชายหนุ่มส่งเสียงเตือนเมื่อทนายพีระโอบเอวของเขาต่อหน้าอติกานต์
“ขอโทษครับ กลับไปที่โต๊ะเถอะรักษ์ ญาติๆ พี่มากันครบแล้ว”
“ครับ” รักษ์หันไปรับคำแล้วหันมามองสาวรุ่นน้อง ส่งสัญญาณให้ทนายปากกล้าเดินกลับโต๊ะไปก่อนแล้วสั่งเสียอติกานต์เสียงเขียวว่า “รอฉันก่อน กลับพร้อมกัน”
“ทำไมกานต์ต้องรอกลับพร้อมพี่ด้วย กานต์เอารถมาพี่ก็เอารถมา”
“บอกให้รอก็รอ”
“เอ๊ะ”
“เอ๊ะ” สิ้นคำแบบเดียวกันหญิงสาวก็เดินหน้างอคอหักไปอีกทาง รักษ์มองจนมั่นใจว่าอติกานต์นั่งอยู่มุมไหนของร้านเขาก็ละไปทำธุระของตัวเอง
แต่ทว่า...การคุยงานไม่ได้ใช้เวลาสั้นๆ อย่างที่คิด รายละเอียดของงานเยอะมากและฟังดูยุ่งยากไปหมดเกินที่ช่างแต่งหน้าหัวเดียวกระเทียมรีบจะทำได้
ญาติของทนายพีระที่ว่าจ้างเป็นลูกหลานคนใหญ่คนโต มีสายสัมพันธ์กับผู้มีชื่อเสียงหลายวงการ หากรักษ์ทำงานนี้ได้อย่างไร้ที่ติเขาอาจต่อยอดไปได้อีกไม่รู้จบ
CHAT
LUX : สั่งอะไรกินไปก่อนนะ
Atikarn : อืม
LUX : โกรธฉันเหรอ
Atikarn : เปล่า
LUX : เคๆ เดี๋ยวเสร็จแหละ
Atikarn : อืม
บทสนทนาดูปกติแต่ทว่าคนอ่านสัมผัสได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นของคนส่ง
เมื่อกี้เขาด่าอติกานต์แรงเกินไปเหรอ ปกติก็ต่อว่าด่าทอประมาณนี้อยู่แล้ว เวลาน้องสาวทำผิด แม่นี้พูดด้วยดีๆ เข้าสมองซะที่ไหนกันเล่า
“น้องครับ ผู้หญิงที่นั่งโต๊ะนี้ไปไหนแล้ว” พอเสร็จงานและทานของว่างกับผู้ว่าจ้างแล้วเสร็จรักษ์ก็รีบปลีกตัวออกมาจากโต๊ะ
อติกานต์นั่งเหงาคนเดียวเกือบสองชั่วโมง คนบอกให้รอก็ไม่ได้นิ่งนอนใจที่ปล่อยให้คอยนานขนาดนั้น เขาพยายามตัดบทให้จบ ยอมรับเงื่อนไขที่พอยอมได้ก็เพื่อจะได้มาทางนี้
“ที่มากับพี่โฬมเหรอคะ เช็กบิลออกไปตั้งนานแล้วค่ะ”
“ฮะ?” แสดงว่ากานต์ไม่ได้รอเขาตามที่รักษ์สั่ง แล้วในแชทมันคืออะไรที่เขาเข้าใจว่าอติกานต์สั่งอาหารและเครื่องดื่มทานระหว่างรอเขาคุยงานเรื่องงานแต่ง
“นางเด็กคนนี้”
“รักษ์มีอะไรรึเปล่าครับ”
“กานต์น่ะสิพี่โฬม”
“อ้อ” ทนายคนเก่งเคยชินกับการถึงเนื้อถึงตัวหนุ่มรุ่นน้อง พีระชอบกอดคอ โอบเอวและจับมือรักษ์ทุกครั้งที่มีโอกาส
“พี่โฬม อย่าทำแบบนี้ได้มั้ย”
“ทำไมล่ะ”
“ต่อหน้าญาติๆ พี่ที่ผมไม่ว่าอะไรเพราะผมให้เกียรติพี่นะ แต่ถ้าพี่จะทำแบบนี้กับผมทุกครั้ง ต่อไปผมจะไม่รักษาหน้าพี่แล้ว”
“ขอโทษครับ” ทนายพีระหดมือกลับ ยอมรับว่าเขาชอบแตะเนื้อต้องตัวรักษ์จริงๆ นั่นแหละ
“กลับเลยเหรอรักษ์”
“ใช่ครับ ให้อยู่ทำอะไรอีก”
“ไปกินข้าวด้วยกันก่อนนะ”
“เมื่อกี้ก็กินของว่างจนอิ่มแล้ว”
“รักษ์ครับ”
“โอ๊ย...อะไรนักวะ” คนกำลังรีบๆ ก็ถูกรั้งไว้จนน่ารำคาญ รักษ์ตวาดใส่คนโตกว่า ทนายพีระเก่งมากๆ ในขณะทำงานและต่อหน้าบัลลังก์แต่หลังจากนั้นเขาเหมือนลูกหมาที่ยังไม่หย่านมแม่ เอะอะจะกินนม จะซบอก จะทำอะไรก็วอแวไม่ยอมห่าง
“จะไปหาคุณกานต์เหรอ”
“ใช่ ทำไมครับ”
“พี่ให้เขากลับไปเองแหละ”
“พี่ว่าอะไรนะ”
“พี่ขอโทษ พี่แค่ไม่อยากให้เขารอพี่ก็เลยบอกเขาว่าเราจะไปกินข้าวกันต่อ”
“อะไรของพี่วะ” รักษ์หงุดหงิด
วันนี้เขาหงุดหงิดรอบที่ล้านเห็นจะได้
“พี่คิดว่าเราอาจจะกลับมาคบกันได้ รักษ์...ให้โอกาสพี่อีกสักครั้งเถอะนะ” ทุกครั้งที่โอบเอวรักษ์ไม่เคยต่อว่า วันนี้ญาติก็โอเคกับรักษ์ที่ได้พบกัน รักษ์เองก็ดูเข้ากับทุกคนได้ดี ทั้งหมดนั้นทำให้พีระทึกทักเอาเองทั้งหมด ว่าเรา...อาจจะกลับมาคบกันได้อีกครั้ง และมันอาจจะไปได้ไกลกว่าครั้งแรกก็ได้
“พอเถอะวะพี่โฬม ผมพูดไปหมดแล้วและไม่อยากรื้อฟื้นอีกวะ”
“แต่รักษ์ยังไม่ให้โอกาสพี่แก้ไขเลย”
“แก้ทำไมวะพี่ คนที่ต้องแก้อาจไม่ใช่พี่ก็ได้ พี่ไม่คิดมั้งเหรอ” การใช้ชีวิตร่วมกันมันไม่ควรจะมีแค่หนึ่งคนที่ต้องแก้ไขปรับปรุงตัวเอง แต่มันต้องแก้ด้วยกันทั้งสองคนถึงจะถูก รักษ์ไม่ผลักภาระทั้งหมดไปให้พีระทำคนเดียวหรอก
“แล้วรักษ์จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อพี่มั้ย”
“ไม่ ผมเปลี่ยนไม่ได้หรอกผมเคยบอกพี่แล้ว”
“ก็นี้ไง พี่ยอมเปลี่ยนเพื่อรักษ์ไง ให้โอกาสพี่หน่อยสิครับ” ทนายคนเก่งเอื้อมมือมากุมมือรักษ์ รักจนยอมได้ทั้งหมดและจะทำให้ทุกอย่างขนาดนี้แล้ว ยังจะทิ้งกันอีกเหรอ
“พี่จะรับเหรอ”
“เพื่อรักษ์ พี่รับให้ก็ได้”
“ตลกวะพี่ ต้องขนาดนี้เลยเหรอ เพื่ออะไร” ไม่ค่อยมีใครเชื่อหรอกว่าหน้าหล่อ ผิวขาวเจ้าสำอางแบบนี้แหละเป็นสายรุกตัวพ่อ
ผิดเหรอ...ก็แค่ดูแลตัวเองดี ชอบให้ตัวเองดูดีน่ามองแต่รสนิยมทางเพศไม่ได้เป็นฝ่ายรับไง แล้วหน้าหล่อๆ ออกหวานจ๋อยแบบนี้ก็เคยมีแฟนเป็นผู้หญิงมาแล้ว แต่สุดท้ายก็จบลงเพราะพวกเธอคิดว่ามีผัวเหมือนมีเพื่อนสาว...#พส.รักษ์
“อย่าโง่แบบไอ้กานต์ได้เปล่าวะ”
“พูดกับพี่ดีๆ ก็ได้นี้รักษ์ จะโวยวายเสียงดังพูดเว้ยวะทำไม”
“ผมก็เป็นของผมแบบนี้”
“ไม่อะ รักษ์ที่พี่รู้จักพูดเพราะจะตาย พี่รักที่รักษ์อ่อนโยนพูดจาอ่อนหวาน รักษ์ไม่ได้ขี้หงุดหงิดและโมโหร้ายแบบนี้”
“แบบไหนวะพี่โฬม ไหนๆ ก็พูดมาแล้ว ผมเป็นแบบไหนวะ”
“รักษ์ไม่เหมือนคนเดิมที่พี่รู้จักเลย” รักษ์ในตอนแรกพูดจาสุภาพ เป็นคนอ่อนโยน เป็นช่างแต่งหน้าที่นุ่มนิ่มยิ้มหวาน พูดอะไรก็ครับทุกคำไม่เคยมีนิสัยก้าวร้าวให้เห็น
แม้ช่วงที่คบกันเขากับรักษ์อาจไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงเลยไม่มีเหตุให้ต้องมีปากเสียงกัน แต่ตอนที่รักษ์มาบอกเลิก รักษ์ก็พูดด้วยวาจาอ่อนน้อม พูดจบก็ลบเขาออกจากชีวิตง่ายๆ เหมือนตอนที่กด Delete
“เพราะแบบนั้นไงถึงทำให้พี่คิดว่าผมรับ”
“ตอนนี้พี่รู้แล้วไงว่ารักษ์ไม่ใช่ ตอนแรกพี่ก็คิดว่าพี่เองก็คงเปลี่ยนไปรับให้รักษ์ไม่ได้ แต่พี่ไม่อยากเลิกกับรักษ์ ให้เวลาพี่หน่อยนะรักษ์ พี่จะเปลี่ยนให้รักษ์เอง”
- Writer
