ลักษิกาของมังกร

เซ็นสัญญา

ลักษิกาเดินทางมาถึงบริษัท XX ตามเวลาที่นัดหมายเอาไว้ หญิงสาวถูกพาเข้าไปนั่งรอให้ห้องหนึ่ง ก่อนที่ต้องได้ยินเรื่องแปลกใจอีกครั้ง

“ไม่มีสัมภาษณ์เหรอคะ”หญิงสาวถามย้ำ นั่นก็เพราะที่นัดเธอมาเพื่อสอบสัมภาษณ์ไม่ใช่เหรอ

“บอสต้องการตำแหน่งนี้ด่วนน่ะคะ พี่เห็นว่าโปรไฟล์ของน้องเหมาะสมก็เลยเรียกเข้ามาเซ็นสัญญาวันนี้เลย”งานตำแหน่งนี้เกี่ยวข้องกับการติดต่อประสานงาน ได้ยินมาว่าบริษัท XX พึ่งมีพาร์ทเนอร์จากบริษัทใหญ่นั่นทำให้บริษัทเปิดรับตำแหน่งของเธอหนึ่งอัตรา

แต่ว่านอกจากเธอแล้ว ลักษิกาก็ไม่เห็นว่าจะมีผู้เข้าแข่งขันรายอื่น

“น้องบุญอ่านรายละเอียดก่อนนะคะ ไม่เข้าใจตรงไหนสอบถามพี่ก่อนได้”ลักษิกาจึงตั้งใจอ่านรายละเอียดแต่ละข้อ

“มีเดินทางไปต่างจังหวัดด้วยเหรอคะ”

“ความจริงตำแหน่งนี้มีขึ้นมาเพื่อหาผู้ช่วยและฝ่ายประสานงานให้กับพาร์ทเนอร์ของเราน่ะค่ะ ดังนั้นตัวงานจึงไม่ค่อยเป็นเวลาแล้วก็อาจจะต้องเดินทางบ่อยๆ”

ทั้งที่ตำแหน่งงานดูมีความสำคัญกับบริษัท แต่ทำไมถึงรับเธอเข้าทำงานง่ายจังนะ

แต่สุดท้าย ความสงสัยของลักษิกาก็ถูกหยุดเอาไว้ เธอคงคิดมากไปเอง

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ลักษิกาจึงขอตัวกลับ หญิงสาวเดินทอดน่องไปตามฟุตบาท เสียงรถราสัญจรไปมากันแน่นขนัด

จะว่าไปเธอก็พึ่งได้ใช้เวลาตรึกตรองหลายๆเรื่องกับตนเอง ทั้งที่มีเรื่องดีๆเข้ามาแต่กลับไม่รู้ว่าจะไปดีใจกับใคร เพื่อนๆของเธอก็ต่างแยกย้ายกันไปมีชีวิตของตนเอง บ้างก็ค่อยๆห่างไปตั้งแต่รู้ข่าวว่าบ้านของเธอถูกขายและไม่มีทรัพย์สินใดๆเหลืออยู่

“ระวังหน่อย”เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลังพร้อมแขนเล็กของเธอถูกคว้าเอาไว้ทัน เมื่อมีรถมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งพุ่งออกมาจากซอยเล็กๆข้างถนนกะทันหัน

ร่างน้อยถูกรวบเข้าไปประชิดกับคนตัวใหญ่ที่ยังคงมองตามรถคันดังกล่าว

“ปะ ปล่อยบุญได้แล้ว”กระทั่งรถคันนั้นหายไปจนลับสายตา แต่วงแขนที่โอบรัดร่างของเธอก็ไม่มีว่าจะคลายลง

“ใครทำ”ทันทีที่ร่างของใบบุญถูกปล่อยให้เป็นอิสระ มังกรใช้ปลายนิ้วบีบคางเล็กๆของลักษิกาให้ใบหน้าเชิดขึ้น

“ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องใส่ใจสักหน่อย”ลักษิกาบ่นอุบ แต่กระนั้นน้ำเสียงที่ใช้กลับอ่อนลงกว่าวันก่อน ใจดวงน้อยเต้นโครมคราม

“ถึงจะแต่งหน้าปกปิดเอาไว้ ก็ปิดเฮียไม่ได้หรอกนะ”ปลายนิ้วสากลากผ่านใต้ดวงตาของหญิงสาวที่ทิ้งร่องรอยบวมช้ำเอาไว้

ลักษิกามีผิวขาวราวไข่ปลอก ผิวกายของหญิงสาวนุ่มนิ่มและดูเปราะบาง

“คุณมาทำอะไรที่นี่”ทันทีที่เป็นอิสระ ลักษิกาก้าวเท้าถอยหลัง ทิ้งระยะห่างจากเขา

มังกรกระตุกยิ้มเบาๆ มองท่าทีระแวงของคนตรงหน้า ขณะที่มือข้างที่ว่างสอดเข้าในกระเป๋ากางเกงแล้วก้าวเท้าตามเธอไป

“เฮียก็แค่หาอะไรทำแก้เบื่อ”ได้ยินแล้วลักษิกากลับยิ่งระแวงท่าทีขี้เล่นของเขา

ปกติแล้วเฮียมังกรมักมีท่าทีสุขุม ชายหนุ่มมักมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเมื่อยามที่เธอออดอ้อนเอาใจ แต่ในเวลานี้ชายหนุ่มกับมีรอยยิ้มฉีกกว้างเมื่อได้ไล่ต้อนแมวตัวเล็กๆอย่างลักษิกา

“บุญจะกลับบ้านแล้ว”เมื่อสบโอกาสประจวบเหมาะกับรถโดยสารจอดเทียบท่า หญิงสาวจึงเบี่ยงตัวหนีแต่กลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้ใครบางคนรวบตัวเธอเอาไว้

“เดี๋ยวเฮียพาไปกินของอร่อย”ลักษิกาตั้งท่าจะขัดขืนเพราะไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก กลับถูกขัดเอาไว้ด้วยสายตาคมกริบ

“ถือว่าเฮียพาไปฉลองที่เธอได้งานใหม่ หรือไม่ไว้ใจเฮีย”

เขามีอะไรให้เธอไว้ใจ ลักษิกาอยากจะเถียงแต่กระนั้นก็ได้แต่กลืนคำพูดลงไป เมื่อรถของเขาเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบฟุตบาท แถมยังจอดขวางรถประจำทางจนกลายเป็นจุดสนใจ

เมื่อเป็นเช่นนั้นลักษิกาจึงรีบก้าวเท้าเข้าไป

ละแวกนี้เป็นย่านเศรษฐกิจ มีหลายคนที่เธอเห็นสวมใส่ยูนิฟอร์มของบริษัท XX กำลังมองมาด้วยความสนใจ

ขี้คร้านจะเถียงกับคนเอาแต่ใจสุดท้ายก็ต้องยอมนั่งโดยสารเคียงข้างไปกับเขา

“บุญมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ”ลักษิกาเปิดปากทำลายความเงียบทันทีที่ก้าวขึ้นมาในรถ

มังกรไหวไหล่เล็กน้อย พร้อมกับขยับเข้ามาชิดตัวหญิงสาว หลังจากที่เว้นระยะเพื่อให้แมวน้อยอย่างลักษิกาได้เตรียมใจ

“เงินที่คุณเคยให้บุญ บุญไม่เคยใช้และอยากจะคืนให้คุณ”คำพูดของเธอทำให้ชายหนุ่มชะงัก เขารู้อยู่แล้วว่าลักษิกาไม่เคยแตะต้องเงินที่เขามอบให้เพียงแต่ไม่คิดว่าเธอจะนำมาคืนเขา

“เฮียให้แล้วไม่ต้องการได้คืน”ลักษิกาเม้มปากเล็กๆเอาไว้ เพราะคิดอยู่บ้างว่าเขาต้องพูดเช่นนี้ ความจริงเธอต้องการเตรียมเงินมาส่งมอบให้เขาต่อหน้า แต่เพราะจำนวนเงินที่ค่อนข้างมากทำให้ต้องใช้เวลา และเธอไม่คิดว่าจะเจอเขาอีกครั้งเร็วขนาดนี้

“เฮียให้แล้ว เธอจะเอาไปทำอะไรเฮียก็ไม่ว่า จะเอาไปให้พ่อเธอทั้งหมดก็เป็นเรื่องของเธอ จะได้ไม่ต้องร้องไห้ตาบวมแบบนี้”คำพูดคล้ายกับรับรู้ปัญหาของเธอทำให้ลักษิกามองอย่างสับสน

“บุญอยากได้แค่บ้าน”ข้อตกลงที่เกิดขึ้น แลกเปลี่ยนเพียงบ้านของคุณย่า แต่เขากลับให้เธอมามากกว่าข้อตกลงที่คุยกันไว้

“ถ้าบุญกลัวเฮียเสียเปรียบ ก็ตอบแทนเฮียส่วนที่เกินมาสิบุญ”เสียงทุ้มกระซิบข้างหูทำให้ลักษิกาตัวแข็งทื่อ มือเล็กขยุ้มตรงชายเสื้อจนยับย่น โดยเฉพาะเมื่อยามที่ชายหนุ่มเอี้ยวตัว ใช้ฟันคมๆขบลงที่เนื้ออ่อนตรงใบหู

“บุญไม่ได้ขายตัว”มือเล็กผลักเขาออกพร้อมขยับตัวถอยห่างอีกครั้ง

“เฮียไม่ได้หมายความแบบนั้น”มังกรใช้ปลายลิ้นดันประพุ้งแก้ม ใช้ปลายนิ้วข้างหนึ่งแตะลงบนริมฝีปากที่ทิ้งรอยหวานของแมวน้อยตรงหน้า

“งั้นเฮียก็เอาเงินของเฮียคืนไป”ต่อให้พ่อจะดุด่าว่าเธอและต้องการเงินมากมายเพียงไร เงินส่วนนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับการรับผิดชอบครอบครัวของเธอ

“เธอพูดไม่เรื่อง”

“คุณต่างหาก ทำแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่”

“ถ้าเฮียบอก บุญจะช่วยเฮียหรือเปล่าล่ะ”มังกรทำท่าจะยื่นปลายนิ้วคลึงคลายริมฝีปากเล็กๆของเธอที่เม้มเข้าหากันแน่น หากแต่ลักษิกากลับเบี่ยงตัวหนี

เสียงหัวเราะดังทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี เขามองแมวน้อยออดอ้อนตรงหน้าด้วยความพึงพอใจและปรารถนา ลักษิกาก็เหมือนแมวน้อยที่เขาเลี้ยงเอาไว้ หญิงสาวออดอ้อนในเวลาที่เราทำข้อตกลง และเธอมีสิ่งที่ต้องการ

หากแต่เมื่อหมดเวลานั้นเจ้าแมวน้อยอย่างเธอกลับคิดจะถอยห่าง

“บุญยินดีช่วยเฮียทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องนั้น”เพราะเขาคือผู้มีพระคุณของครอบครัวเธอ และเธอยินดีช่วยเขาจากใจจริง

ปลายลิ้นสีสดของมังกรลากผ่านริมฝีปาก มองคนตัวเล็กที่เย่อหยิ่งปฏิเสธข้อเสนอดีๆจากเขา คิดว่าหลุดจากใต้ปีกของเขาเธอจะใช้ชีวิตได้ด้วยตนเองอย่างนั้นเหรอ

“เรื่องนั้นคือเรื่องไหนล่ะ”คำถามของเขากำลังบีบให้ลักษิกาเอ่ยขึ้นมาตรงๆ หญิงสาวมองไปทางคนขับด้วยความกระดาก ก่อนจะมองท่าทีของเฮียมังกร

หากเธอไม่พูดเขาก็ไม่เข้าใจ

นั่นหมายความว่าเขาจะถือว่าเธอยินยอมช่วยเหลือเขา ตามความต้องการ

“บุญจะไม่นอนกับเฮีย”ลักษิกากลั้นหายใจตอบกลับเสียงเบา ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นมาด้วยความอาย เพราะสัญญาได้จบลงไปแล้วเธออยากเอาตัวและหัวใจลงเล่นให้ต้องเจ็บไปมากกว่านี้