ลักษิกาของมังกร

เรื่องดีๆ ในวันที่แย่

สุดท้ายเหตุการณ์อันน่าปวดหัวก็ถูกยุติโดยการที่ลักษิกายอมกลับมาพร้อมกับเขา

‘ถ้าไม่ไป เฮียจะจูบบุญตรงนี้’

คนเอาแต่ใจ

ลักษิการู้ว่าคนหน้าหนาอย่างเฮียมังกรทำได้ตามที่พูด เพราะนั่นไม่ใช่คำขู่ แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ถูกเขาฉวยโอกาสจูบเธอที่มาถึงหน้าบ้านหนึ่งที

คนเจ้าเล่ห์ อย่าหวังว่าจะมีครั้งต่อไป

ลักษิกาสะบัดหัวไล่ภาพความทรงจำของเมื่อวานให้ทิ้งไป แต่กระนั้นปลายนิ้วเล็กๆของเธอกลับยื่นแตะเบาๆบนริมฝีปาก สัมผัสอุ่นซ่านของคนเจ้าเล่ห์ยังแผ่ซ่านติดตรึงกับริมฝีปากอวบอิ่ม

วันนี้หญิงสาวจึงตั้งใจว่าจะเตรียมความพร้อมสำหรับการสัมภาษณ์ เตรียมคำถามและข้อมูลเผื่อเอาไว้สักหน่อย

พรุ่งนี้เธอมีสัมภาษณ์งานถึงสามงานด้วยกัน และยังไม่นับรวมวันมะรืนอีกสองงาน นับว่าเป็นการเริ่มต้นชีวิตการทำงานที่ดี

“คุณพ่อ”หญิงสาวเรียกขานบิดา เมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นว่าท่านพึ่งกลับเข้ามาในช่วงเช้า หลังจากที่หายหน้าไปตั้งแต่เมื่อวาน

“บุญมานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะลูก”ประดิษฐ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่ม ก่อนจะเดินตรงมาหาลักษิกา

“บุญกำลังเตรียมตัวสัมภาษณ์ค่ะ”หญิงสาวเอ่ยตอบขณะที่บิดาก้มมองรายละเอียดของงานที่จดเอาไว้ในสมุด

“เงินเดือนแค่นี้จะไปพออะไร”

“อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีนะคะคุณพ่อ”แม้เงินเดือนที่ระบุเอาไว้จะไม่ได้มากมาย แต่เท่านี้ลักษิกาก็พึงพอใจแล้ว เอาไว้เธอมีประสบการณ์ทำงานมากขึ้น เมื่อนั้นเธอก็จะสามารถเรียกร้องเงินได้เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

“เฮียมังกรเขาทิ้งแกแล้วหรือไงถึงได้หางานทำ”ประดิษฐ์หรี่ตามองลูกสาว สองปีที่ลูกของเขาต้องไปอยู่ใต้อาณัติของมังกร

“บุญบอกคุณพ่อแล้วไงคะ บุญกับเขา เราจบกันแล้ว”ได้ยินแล้วประดิษฐ์ก็ถอนหายใจ

“บ่อเงินบ่อทองอยู่ใกล้ตัวแกมาสองปี แทนที่จะเกาะเอาให้แน่น”เสียงโยนสมุดโน้ตของลักษิกาเสียงดัง หลังจากที่ว่าจบ

“คุณพ่อ”ลักษิกาได้ยินก็ร้องเรียกบิดาเสียงหลง เธอไม่คิดว่าช่วงเวลาสองปีที่ไม่ค่อยได้พบหน้ากันจะทำให้บิดาเปลี่ยนไปและมีความคิดเช่นนี้

เรื่องที่เธอทำข้อแลกเปลี่ยน บิดาของเธอรู้ดีแก่ใจ ก็เพราะบิดารู้สึกผิดที่รักษาบ้านเอาไว้ไม่ได้ไม่ใช่หรือ ที่ทำให้เธอทำทุกวิถีทางเพื่อนำบ้านคืนกลับมา

“ฟังพ่อนะบุญ ชีวิตจริงมันไม่ได้ง่ายแบบที่แกคิด ไอ้งานพวกนี้ต่อให้แกทำไปจนตายแกก็ไม่มีวันหาได้เท่ากับขอคุณมังกร แทนที่จะกอบโกยเข้าตัวให้มากๆ นี่อะไร ไม่มีติดตัวมาสักสตางค์เดียว”ลักษิกามองบิดาด้วยความผิดหวัง เธอคิดไม่ผิดจริงๆที่ไม่แตะต้องข้าวของและเงินทองที่มังกรมอบให้

ลักษิการะลึกไว้เสมอที่เธอยอมรับข้อเสนอของเขาก็เพียงเพื่อต้องการรักษาบ้านหลังนี้ เธอไม่ได้ทำไปเพราะรักสบาย

และเธอไม่ได้ขายตัว

ลักษิกามั่นใจว่าความสามารถที่มีจะทำให้เธอหางานที่เหมาะสมและมีรายได้เพียงพอที่จะดูแลทุกคนในบ้านได้

“อยากทำอะไรก็ทำ อย่าลืมโอนเงินให้พ่อด้วย”ได้ยินแล้วลักษิกาก็ยิ้มออกมาด้วยใบหน้าเศร้า

สุดท้ายแล้วเหตุการณ์ในบ้านหลังนี้ก็วนกลับมาเกี่ยวข้องกับเรื่องเงิน

เพราะความโลภที่ต้องการตัวเงิน แต่ไม่ต้องการทำงาน

“ค่ะ”ลักษิกาตอบสั้นๆเหมือนเช่นเคย โดยไม่มีข้อโต้แย้ง

เธอลืมไปได้อย่างไร คนในบ้านล้วนไม่มีใครทำงาน ต่างคอยแต่รีดไถ เหมือนเช่นที่คุณย่าของเธอถูกกระทำมาเสมอ

เมื่อก่อนเธอเห็นคุณย่าแอบไปร้องไห้เมื่อเห็นท่าทีเหล่านี้จากลูกหลาน

คุณย่ารับมือกับความรู้สึกเหล่าได้ยังไงกันนะ

ลักษิกากะพริบตาถี่ เมื่อหยาดน้ำปริ่มอยู่ตรงหางตาจวนจะไหลออกมา หญิงสาวมองแผ่นหลังของบิดาที่เดินจากไป

ไม่มีแม้แต่คำห่วงใย หรือถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่ไม่ค่อยได้พบหน้ากันในช่วงสองปี

เสียงกรีดร้องของเครื่องมือสื่อสารที่วางอยู่ข้างๆทำให้ลักษิกาหลุดจากภวังค์ความคิดชั่วครู่ ใช้ทิชชูซับไปที่หางตา ก่อนที่จะกดรับสาย

จากที่รู้สึกเศร้าอยู่แล้วหัวใจดวงน้อยก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ และอ้างว้าง ข่าวร้ายที่ได้รับทำให้ลักษิกาสะอื้นออกมาเบาๆ คำปฏิเสธอย่างสุภาพจากงานที่เธอตั้งใจและเตรียมตัวเอาไว้เป็นอย่างดี

ไม่ใช่แค่งานเดียวแต่แทบทั้งหมดที่ติดต่อเข้ามาสัมภาษณ์ ต่างให้เหตุผล

มีการเปลี่ยนแปลงจากทางบอร์ดบริหาร

ได้คนเข้าทำงานแล้ว

การสัมภาษณ์เลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด

และอีกหลายเหตุผล ที่เธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อนัก ในเวลาเพียงหนึ่งวันพวกเขาต่างร่วมใจปฏิเสธที่จะรับเธอเข้าทำงาน ทั้งที่ยังไม่ได้มีการพูดคุยหรือให้เวลาเธอในการแสดงความสามารถ

ลักษิกายังคงร้องไห้เงียบๆ ระบายความเสียใจ ผิดหวังทั้งจากงาน และจากคำพูดของบิดา สมุดของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่หยดแหมะลง แต่กระนั้นหญิงสาวกลับไม่ใส่ใจ ทุกอย่างจะไปมีค่าอะไรเมื่อโอกาสของเธอถูกตัดทิ้งไปหมดแล้ว

เสียงกรีดร้องของเครื่องมือสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง ลักษิกาเองก็ไม่แน่ใจว่าครั้งนี้คือครั้งที่เท่าไหร่ หญิงสาวปาดน้ำตาออกลวกๆ เตรียมใจเอาไว้แล้วว่าสายนี้ก็คงไม่ต่างจากสายก่อนหน้า

“สวัสดีค่ะ”

“คุณลักษิกาหรือเปล่าคะ”ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ดิฉันลักษิกาค่ะ”หญิงสาวสูดลมหายใจลึกๆ สองมือบีบเข้าหากันแน่น

“พี่โทรมาจากบริษัทXX นะคะ จะโทรมาคอนเฟิร์มเวลานัดสัมภาษณ์น้องบุญในวันพรุ่งนี้ค่ะ”

“นัดสัมภาษณ์งานเหรอคะ”ลักษิกาเอยถามเพื่อยืนยันว่าเธอเข้าใจถูกอีกครั้ง หลังจากที่เงียบไปสักพัก ใบหน้าของเธอเริ่มมีรอยยิ้มด้วยความหวัง จากการค้นคว้ามา บริษัทXX ถือเป็นบริษัทที่ทำเกี่ยวกับอะไหล่รถยนต์ ส่งออกทั้งภายในและภายนอกประเทศ

บริษัทเล็กที่โทรมาปฏิเสธงานเธอ เทียบไม่ได้เลยกับบริษัทนี้

“ใช่ค่ะ เดี๋ยวยังไงพี่ส่งรายละเอียดให้ทางอีเมลน้องอีกทีนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”ลักษิกาเอ่ยของคุณและวางสายไป หญิงสาวทิ้งโทรศัพท์ลงบนโต๊ะตัวยาว ริมฝีปากอวบอิ่มกรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ

ในวันที่เจอเรื่องแย่ๆ ก็ยังมีเรื่องดีๆอยู่เหมือนกัน

พรุ่งนี้เธอจะทำให้เต็มที่ เธอจะต้องคว้าโอกาสนี้เอาไว้ให้ได้