Sabah Atahan gittikten sonra biraz daha uyudum. Öğlene doğru kalkıp üzerimi değiştirdim ve kahvaltıya oturdum.
Her gün olduğu gibi aradı yine babam.
“Babacığım”
“Nefes, nasılsın kızım?”
“İyi baba sen nasılsın?”
“İyi, çok iyi. Neredesin, ne yapıyorsun?”
“Otelin yakınlarında bir yerde kahvaltı yapıyorum”
“Afiyet olsun”
“Teşekkür ederim”
“Bu otelin hesabı falan da epey birikmiştir kızım, o kadar limitin var mı kartında?”
“Var baba, yani kartı kullanmıyorum ya aylardır…”
“Anladım. Ne zaman döneceksin peki belli mi?”
“Birkaç güne… Baba buranın mutfağı çok güzel, bir dahakine beraber gelelim kesinlikle. Eminim bayılırsın” dedim çaresizce ama bu konu değiştirme çabamın işe yaracağını pek düşünmedim.
“Anladım Nefes, anladım. Benim kapatmam lazım, akşamüstü konuşuruz tekrar”
“Tamam
