Atahan gittikten sonra bende kalktım ve kahvaltı yaptım. Kahvaltıdan sonra kapı açıldı ve,
“Nefes yenge, müsait misin?” diye seslendi Hakan.
Kalkıp kapıya gittim.
Hakan elinde iki valizle bekliyordu beni.
“Bunlar ne böyle?”
Valizleri zorlanarak içeri iteklemeye başladı.
“Atahan bana mı kaçtı yoksa?” dediğimde valizi bırakıp güldü.
“Yok yengem bunlar sanaymış”
“Bana mı?”
“Ağam öyle dedi. Nereye bırakayım?”
Salondaki masanın yanını işaret ettim.
“Tamam, teşekkür ederim” dedim ve Hakan çıktıktan sonra valizin birini açtım.
İçinden onlarca elbise çıktı. Hepsini çıkarıp tek tek masaya koydum.
Yarısı benim tarzımdaydı ve gerçekten zevkli biri tarafından tercih edilmiş gibiydi.
Diğer yarısı ise Atahan’ın bana daha önce gönderdiği kot ve tshirt gibi sade, kapalı, klasik elbise
