Shade with love (ภาคต่อ Shade with heart)

“คอนนิจิวะ! วาตาชิโนนามาเอะพีพีเดสึ...ริว-ซาน นิ เอะ นิ คิมาชิตะ” “どこかに*って” “Hallo! คอนนิจิวะ” ... หญิงสาวชาวเอเชียอุ้มกล่องของขวัญใบใหญ่ยืนต่อหน้าชายฉกรรจ์สามคน พวกเขาฟังเธอไม่รู้เรื่องและไม่สนใจว่าต้องต้องการอะไรเลย เธอจึงใช้ภาษาที่ถนัดในต่างแดนหวังว่าจะพูดสื่อสารกันรู้เรื่อง “Hallo! My name is PP.And i need to meet ryu. You get it!” โครม!!! “อ้าวเฮ้ย! เดี๋ยว...” ช่องเล็กหน้าประตูไม้ถูกปิดสนิทเป็นการปฏิเสธแขกผู้มาเยี่ยม สาวเจ้าเคาะรัวๆ จนปวดแขนสุดท้ายก็ยอมแพ้ เธอหอบกล่องใบใหญ่ติดโบสีหวานออกมาจากจุดนั้น เป่าเปาเดินเลาะตามกำแพงบ้านหลังใหญ่อย่างผิดหวัง “หนาวจังเลยเว้ย...เห้อ” รังกลบด่านยากูซ่าอยู่บนเนินเขาที่ออกจากตัวเมืองมาไกลไม่น้อย พื้นที่ที่เต็มไปด้วยผู้มีอิทธิพลจากถิ่นต่างๆ มาจับจองอยู่อาศัย มันได้ความสงบเป็นส่วนตัว ร่มรื่นและเงียบเชียบสันโดษโดยแท้ กำแพงหินสูงหนาแข็งแรงมองเห็นแค่หลังคาและยอดไม้เท่านั้น ช่วงปลายปีในฤดูหนาวหิมะเริ่มตกปกคลุมสิ่งต่างๆ และหนาขึ้นเรื่อยๆ เธอตำหนิตัวเองในใจที่คิดแผนเล่นอะไรพิเรนทร์แบบนี้ “ทำไมดีล่ะเนี้ย วันนี้คงไม่ถึงมือริวแน่ๆ” อุตส่าห์ตั้งใจทำงานพิเศษเก็บเงินซื้อตั๋วเครื่องบินหวังจะมาเซอร์ไพรแฟนแต่ก็ไม่ได้พบหน้า ตลอดทางเดินราดยาวลงมาสองข้างทางไม่มีสิ่งปลูกสร้างใดๆ เป่าเปาเดินกอดกล่องของขวัญใบใหญ่เพื่อหวังให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น กำลังคิดหาทางว่าจะมีวิธีไหนสามารถมอบมันให้ริวได้ เพราะเที่ยงคืนวันนี้เป่าเปาต้องกลับไปสนามบิน ตั๋วที่เธอซื้อมีราคาถูกที่สุดในวันนี้ เที่ยวนี้เท่านั้น จึงไม่มีเวลาได้อยู่กับแฟนนานๆ สองเท้าน้อยๆ ภายใต้ผ้าใบธรรมดาเริ่มชาอาจเป็นเพราะหิมะ ใครจะคิดว่ามาแล้วจะเข้าบ้านแฟนไม่ได้และคนในบ้านก็ไม่ใส่ใจให้ความช่วยเหลือเธอสักนิด เป่าเปากำลังท้อ อยู่ๆ ก็มีรถคันใหญ่มากมายแล่นผ่านไปด้วยความเร็ว รถสีดำติดฟิล์มเข้มสีเดียวกันจนไม่สามารถมองเห็นคนด้านในมันยิ่งทำให้ดูดุดันและน่าเกรงขาม หญิงยืนหลังติดกำแพงเพราะถนนคับแคบ หากเกิดอุบัติในต่างแดนทั้งแฟนและครอบครัวก็คงไม่มีใครรู้เรื่อง เอี๊ยด!! เมื่อรถคันแรกหยุด คันหลังๆ ก็หยุดตาม หัวใจของพีพีหล่นวาบ จำได้ว่าริวเคยเล่าให้ฟังว่าแถวนี้มีแต่พวกผู้มีอิทธิอยู่อาศัย มันไม่ใช่สถานที่ที่คนแปลกหรือต่างถิ่นจะมาเดินเล่นเพราะอาจกลายเป็นศพโดยไม่รู้ตัวได้ “คุณหนูเป่าเปา! จะมาทำไมไม่บอกครับ” “คุณอาหลง! ดีใจที่สุดเลย” เธอแทบน้ำตาเอ่อเมื่อเจอชายกลางคนที่แสนคุ้น พ่อบ้านหลงจำคนรักของนายน้อยได้ดีและรีบลงมารับขึ้นรถ เสื้อโค้ตตัวใหญ่ใส่ให้ความอบอุ่นในขณะที่อุณหภูมิภายนอกแทบติดลบคลุมร่างบางสั่นระริก “ทำไมมาเดินอยู่ตรงนี้ล่ะครับ” “คนของริวคงฟังพีไม่รู้เรื่อง” “แล้วทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะครับ ทำไมไม่บอกผม” “บอกก็ไม่เซอร์ไพรสิค่ะ” “อ่า...แต่นายน้อยไม่อยู่นะครับ ไปฮ่องกงกับคุณเรโกะเกือบอาทิตย์แล้ว” “อ้าว...งั้นเหรอคะ” เพราะอยู่ห่างกันคนละฟากโลกเป็นเรื่องปกติ เธอจึงให้พื้นที่ความเป็นส่วนตัวกับริวเวลาที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เป่าเปาไม่อยากรู้ว่าริวโดนพี่และพ่อลากไปช่วยงานที่ประเทศไหนและทำอะไรบ้าง แค่ทุกครั้งที่ริวว่างเขาก็จะรีบบินไปหาเธอที่แอลเอก็ดีที่สุดแล้ว อาชีพยากูซ่าไม่ได้ขาวสะอาดและเธอรับได้ในข้อนั้น ตัวตนของริวต่างที่เธอรักและให้เกียรติเขาเสมอ ความรักและระยะห่างมันยากที่จะเชื่อใจแต่ทั้งคู่ก็ไม่ทำให้มันเป็นอุปสรรค “อีกสองวันก็น่าจะเสร็จงานแล้วแหละครับ” “แต่พีจองตั๋วกลับคืนนี้คะคุณอาหลง งั้นพีฝากให้ริวด้วยนะคะ” “นายน้อยน่าจะอยากรับจากมือคุณหนูเองมากกว่า” “เดี๋ยวริวก็ต้องบินไปหาพีที่นู่น ให้เขาพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ ไปทำงานมาน่าจะเหนื่อย” ทายาทยากูซ่าตระกูลดังมีเงินทองไม่น้อยแต่เป่าเปาก็ไม่เคยเรียกร้องหรือให้เขาต้องมาเลี้ยงดู แค่มีแฟนรวยมากและขยันนั่งเครื่องบินไปหาบ่อยๆ ก็ถือว่าตัวเองโชคดี “งั้นคุณหนูเข้าไปพักที่บ้านให้ร่างกายอบอุ่นก่อนนะครับ” “ดีค่ะ! เท้าพีชาไปหมดแล้ว” พ่อบ้านหลงเชิญคนรักทายาทยากูซ่าคนสุดท้องเข้าไปพักผ่อนเพราะเป่าเปาหนาวจนปากม่วง เธอนอนขดตัวงอภายใต้ผ้าห่มนวมหนา “เปา! ทำไมมาไม่บอก” “ริว...สุขสันต์วันเกิดนะ เอ๊ะ มาได้ไง” “ยังจะมีหน้ามาถามเราอีก” ใบหน้าคุ้นเคยขมวดคิ้วยุ่ง ริวอังมือที่หน้าผากและแก้มของแฟนสาว ปรากฏว่ามันอุ่นเหมือนจะเป็นไข้ “ทำไมทำแบบนี้ฮะ จะมาทำไมไม่บอกเราก่อน” “ไม่อยากให้เรามาใช่มั้ย” “เปาจะมางอนเราไม่ได้นะ ตัวเองทำอะไรไม่รู้เรื่อง” ริวแกะแผ่นทำความเย็นจะแปะที่หน้าผากและคนดื้อปัดมือทิ้ง เธอลุกขึ้นจะหนีคนปากร้าย “ไปไหน” “เราจะไปสนามบิน ต้องไปเช็กอินแล้ว” “แต่เราเพิ่งจะกลับมา” “กลับมาทำไมล่ะ! เราไม่ได้บอกให้อาหลงโทรตามริวสักหน่อย” “จะไม่รีบมาได้ไงล่ะ แฟนอุตส่าห์บินมาเซอร์ไพรวันเกิดทั้งทีนะ” “นี้ไง! เอาไปสิ” ความตั้งใจที่อยากให้ของขวัญตรงกับวันคล้ายวันเกิดก็ได้ทำแล้ว แต่มันมาพร้อมกับความรู้สึกน้อยใจที่เซอร์ไพรวันนี้กลับไม่ได้มอบความสุขให้กับคนทั้งคู่ “เปาจะมาโกรธเราในวันเกิดเราได้ไง” “ไม่ได้โกรธ” “แล้วเป็นอะไรเนี้ย เห้อ...” ชายร่างโตดึงแฟนสาวขึ้นมานั่งตัก เป่าเปาชอบทำอะไรตามใจและไม่เคยขอความช่วยเหลือจากเขา จนบางทีก็อดหวงเธอไม่ได้ มันเป็นข้อดีและข้อเสีย “ที่นี่ไม่มีรถสาธารณะผ่าน แท็กซี่ก็ไม่กล้าขับขึ้นมาแน่ๆ เปาต้องเดินขึ้นมาเองใช่มั้ย” “ใช่” “แล้วหน้าประตูมันก็ไม่ฟัง ไม่คุยด้วยใช่มั้ย” “ใช่” นึกทีไรก็ของขึ้น หิมะก็ตก อากาศก็หนาวยังไม่มีน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกันสักนิด “ถ้าไม่ติดที่พวกมันเป็นคนเก่าแก่สมัยพ่อเราโดนกระทืบตายไปแล้ว อีกคนก็หูตึง อีกคนตาฟางส่วนอีกคนก็อ๋อง พวกมันไม่ยอมเปิดประตูให้แฟนเจ้านายมันเข้าบ้าน น่าเตะก้านคอสักที” “หึย..! ก็เขาไม่รู้เรานี้หน่า ริวอย่าไปทำอะไรเขาเลย” คนฟังขนลุกขนพอง แฟนเธอคือยากูซ่าเลือดร้อนบ้าพลัง เป่าเปาไม่อยากให้ใครเจ็บตัว “ไปเดินตากหิมะจนเป็นไข้แบบเนี้ย” “ไม่ได้เป็นสักหน่อย” “แล้วตัวร้อนทำไม” “เพราะโมโหริวนั่นแหละ” “แต่วันนี้วันเกิดเรานะ เปามาโมโหเราไม่พอยังมาทำให้เราเป็นห่วงอีก” แฟนสาวฟึดฟัดทำจมูกบานๆ หุบๆ รู้แหละว่าโกรธแต่ก็พยายามระงับอารมณ์เพราะวันนี้วันเกิดของเขา “จะเอามั้ยของขวัญ” “แค่เอาโบติดตรงนี้ก็ถือว่าเป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว” ริวแกะโบสีหวานจากกล่องมาติดบนผม เธอคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของเขาจริงๆ แฟนสาวหน้านิ่งเป็นคนเดียวที่มองเขาต่างไปจากคนอื่นและไม่เคยเรียกร้องอะไรทั้งนั้น “เราอุตส่าห์ตั้งใจทำให้นะ” “โอเค!” ยากูซ่าหนุ่มแกะกล่องและกระดาษห่อช้าๆ ภายในเป็นเสื้อไหมพรมหนานุ่มสีดำสนิท ตรงปกคอปักอักษรสามตัว ‘Ryu’ “ทำไมเป็นชื่อเราล่ะ” “จะให้เราปักชื่อผู้ชายคนอื่นเหรอ” “ลองสิ! เราจะให้คนจับมันลงบ่อไอ้เข้” ชายหนุ่มเลี้ยงจระเข้ตัวยักษ์ไว้เฝ้าบ้านแทนสุนัข เจ้าสัตว์เลื่อนคลานจากยุคดึกดำบรรพ์มันส่งเสริมบารมีและความน่าเกรงขามของยากูซ่า “อาจจะเยอะหน่อยนะ” “เฮ้ย! เปามีคนอื่นตอนเราไม่อยู่เหรอ” “ก็คนมันสวย ฝรั่งชอบผู้หญิงเอเชียจะตายไป ริวไม่รู้เหรอ” “แม่งเอ๊ย! สงสัยต้องส่งคนคอยคุมซะแล้ว” บอกแล้วว่าคนนี้พี่หวง เรื่องส่งคนคอยตามดูเคยเกิดขึ้นมาแล้วเพราะริวห่วงแฟนคนนี้มาก ส่งคนคอยดูแลแอบช่วยเหลืออยู่ห่างๆ เวลาอยู่ไกลคนละฟากโลก “ไม่ต้องเลย ไหนลองใส่ดูหน่อยสิว่าพอดีมั้ย” “เป็นไง” “อุ่นมั้ย” “ไม่ค่อย” “อ้าวเหรอ...” เป่าเปาเสียกำลังใจนิดๆ เธออุตส่าห์เลือกตัวที่ดีที่สุดเพราะอยากให้ริวสวมมันในช่วงที่หิมะตก อุณหภูมิติดลบแบบนี้ แต่มันก็ไม่พอสินะ “แบบนี้อุ่นกว่า” ชายหนุ่มตัวหนาโอบกอดแฟนสาวร่างบางไว้เต็มวงแขน เป่าเปาตัวเล็กนิดเดียวแต่กายของเธอเต็มไปด้วยไปแห่งความอบอุ่นและริวก็ได้รับทุกคราวที่กอดเธอ “สุขสันต์วันเกิดนะริว อายุยี่สิบห้าแล้วนะ” “ขอบคุณมากนะเปา ขอบคุณที่ทำเพื่อเราขนาดนี้ เปาคือของขวัญที่ดีที่สุดของเรานะ” เขารู้สึกขอบคุณที่มีเป่าเปาอยู่เคียงข้าง ย้อนกลับไปก็ไม่รู้หรอกว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ รู้แต่ว่าตอนนี้ไม่คิดจะหาทางขึ้นอีกแล้ว “วันเกิดแฟนทั้งทีนี่หน่า” เธอรู้ว่าเขารักและเขาก็รู้เช่นกันว่าเธอรักเขา ริมฝีปากน้อยๆ จูบลงที่แก้มของชายหนุ่มคนรัก “เมื่อไรจะยอมแต่งงานด้วยสักทีอะ นี้รอมาหลายปีแล้ว” “แต่งด้วยอยู่แล้วแหละน่ะ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้” เขาคือคนที่เธอจะฝากทั้งชีวิตและจิตใจไปตลอดกาล เพียงแต่ตอนนี้หญิงสาวในวัยยี่สิบเอ็ดปียังต้องการเรียนรู้ชีวิตให้มากกว่านี้เสียก่อน ในตอนนี้ทุกอย่างก็ลงตัวดีและมีความสุขมาก “เรารักเปานะ” ริวประกบกับริมฝีปากบางๆ ของเป่าเปา เขารัก เขาหลง และรอได้ไม่ว่าจะนานเท่า