The CEO'S Secret Baby Book 3

Tahimik ang buong mansyon ng mga Villareal nang gabing iyon. Tanging ang malamlam na ilaw sa nursery ang nagbibigay-liwanag sa mahabang pasilyo ng malaking bahay. Sa loob ng silid, nakatayo si Samantha Villareal sa tabi ng maliit na kama ng kanyang anak. Mahimbing na natutulog si Lucas—ang tatlong taong gulang na batang naging sentro ng kanyang mundo. Marahan niyang hinaplos ang buhok nito habang may bahagyang ngiti sa kanyang labi. “Ang bilis ng panahon…” mahina niyang bulong. Parang kailan lang nang unang beses niyang yakapin ang kanyang anak. Ngunit ngayon… Tatlong taon na ang lumipas. Tatlong taon na rin mula nang tuluyang magbago ang kanyang buhay. Tatlong taon na rin mula nang maging asawa siya ng makapangyarihang CEO na si Adrian Villareal. Ang lalaking minsan niyang inakala na magiging pinakamalaking problema sa buhay niya— Ngunit siya rin palang magiging pinakamalaking dahilan ng kanyang kaligayahan. Mula sa isang relasyong puno ng lihim at komplikasyon… Nauwi iyon sa isang pamilyang tila perpekto. Ngunit sa kabila ng lahat— May kakaibang kaba sa dibdib ni Samantha. Parang may paparating na bagyo. Biglang— KNOCK. KNOCK. May kumatok sa pinto ng nursery. “Samantha?” Isang pamilyar na boses ang narinig niya. Agad siyang napangiti. “Adrian.” Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok ang kanyang asawa. Nakasuot pa rin ito ng mamahaling suit kahit alas-diyes na ng gabi—halatang kakagaling lang sa opisina. Sa kabila ng pagod sa mukha nito, hindi pa rin maitago ang natural nitong karisma. Lumapit si Adrian sa kama ni Lucas. Sandali niyang tinitigan ang bata bago marahang ngumiti. “Hindi pa rin siya natutulog nang maayos?” tanong niya. “Ngayon lang siya nakatulog,” sagot ni Samantha. “Hinahanap ka niya kanina.” Bahagyang natawa si Adrian. Yumuko siya at marahang hinalikan ang noo ng bata. “Sorry, champ,” bulong niya. “Busy si Daddy.” Pagkatapos ay tumingin siya kay Samantha. Ngunit ngayon, may seryosong ekspresyon na sa kanyang mukha. “May meeting sa Singapore branch,” sabi niya. “Kailangan kong pumunta doon next week.” Bahagyang natigilan si Samantha. “Next week?” Tumango si Adrian. “Mga dalawang linggo siguro.” Biglang bumigat ang dibdib ni Samantha. Hindi siya sanay na malayo si Adrian nang ganoon katagal. Simula nang ikasal sila, bihira itong mawala. Ngunit bago pa siya makapagsalita— Biglang tumunog ang cellphone ni Adrian. Ring. Ring. Ring. Kumunot ang noo niya nang makita ang caller ID. “Unknown number…” Sinagot niya ang tawag. “Hello?” Ilang segundo ng katahimikan. Pagkatapos— Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Adrian. “…Ikaw?” Napakunot ang noo ni Samantha. Hindi niya pa kailanman nakita ang ganoong reaksyon mula sa kanyang asawa. “Ano ang gusto mo?” malamig na tanong ni Adrian. Ilang sandali pa— Pinatay niya ang tawag. “Ano ’yon?” tanong ni Samantha. Hindi agad sumagot si Adrian. Parang may malalim itong iniisip. “Wrong number lang,” sagot niya kalaunan. Ngunit alam ni Samantha— Hindi iyon totoo. Kilalang-kilala na niya ang kanyang asawa. Kapag may problema si Adrian… Lalo itong nagiging tahimik. “Adrian…” mahina niyang sabi. “May problema ba?” Umiling ang lalaki. “Wala. Don’t worry.” Ngunit sa loob ng isip ni Adrian— Paulit-ulit na bumabalik ang boses na narinig niya sa telepono. "Hello, Adrian. Matagal na tayong hindi nagkita." Ang boses na iyon— Hindi niya kailanman makakalimutan. Si Clara Mendoza. Ang babaeng minsang muntik nang sumira sa kanyang buhay. At ngayon… Bumalik na naman ito. Kinabukasan Maaga pa lamang ay nasa opisina na si Adrian. Matatagpuan ito sa pinakataas na palapag ng Villareal Tower—kung saan tanaw ang buong lungsod. Ngunit kahit gaano kaganda ang tanawin… Hindi iyon napapansin ni Adrian. Nakatutok ang kanyang pansin sa isang file na kakabigay lang ng kanyang sekretarya. “Sir,” sabi ni Liza, “may babae po sa lobby. Sinabi niyang mahalaga raw ang pag-uusap ninyo.” “Name?” malamig na tanong ni Adrian. Nag-alangan si Liza bago sumagot. “Clara Mendoza.” Parang biglang lumamig ang buong silid. Saglit na natahimik si Adrian. Pagkatapos— “Papasukin mo siya.” Ilang minuto ang lumipas. Bumukas ang pinto ng opisina. Pumasok ang isang babae. Mahaba ang buhok. Pulang lipstick. Eleganteng puting dress. At bawat hakbang— Punong-puno ng kumpiyansa. Ngunit sa likod ng kagandahan nito… May dalang panganib. Ngumiti siya. “Hello, Adrian.” Hindi gumalaw ang CEO sa kanyang upuan. “Bakit ka bumalik?” Umupo si Clara sa harap niya, tila walang nangyari sa pagitan nila. “Miss mo ba ako?” “Stop the nonsense,” malamig na sagot ni Adrian. “Sabihin mo kung anong kailangan mo.” Ngumiti si Clara. “Straight to the point. Ganoon ka pa rin.” Inilapag niya ang isang envelope sa mesa. “May ipapakita ako sa’yo.” Dahan-dahang binuksan ni Adrian ang envelope. At nang makita niya ang laman nito— Nanlaki ang kanyang mga mata. Isang DNA test result. 99.9% match. “Ibig sabihin…” malamig na sabi ni Clara, habang nakangiti, “…may isa ka pang anak, Adrian.” Parang tumigil ang mundo. “Impossible,” mariing sagot niya. “Talaga?” Inilabas ni Clara ang isang larawan mula sa kanyang bag. Isang batang lalaki—mga apat na taong gulang. At kamangha-mangha ang pagkakahawig nito kay Adrian. “His name is Ethan,” sabi niya. Humigpit ang hawak ni Adrian sa papel. “Ano ang gusto mo?” Ngumiti si Clara. “Simple lang.” Tumayo siya at bahagyang yumuko sa mesa. “Gusto kong makilala ng anak ko ang kanyang ama.” Sa sandaling iyon— Hindi alam ni Adrian kung paano haharapin ang problemang iyon. Dahil alam niyang kapag nalaman iyon ni Samantha… Maaaring masira ang kanilang pamilya. At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon— Natakot ang makapangyarihang CEO