Chapter 3 : Ang Batang Kamukha Niya
910 Words
Hindi mapakali si Adrian Villareal buong araw matapos ang pagbisita ni Clara Mendoza sa kanyang opisina.
Kahit gaano niya piliting mag-focus sa trabaho, paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang larawan ng batang si Ethan.
Isang batang maaaring anak niya.
Hindi niya iyon matanggap. Hindi pa.
“Sir?”
Napatingin siya sa sekretaryang si Liza.
“Narito na po ang documents para sa Singapore meeting ninyo next week,” sabi nito habang inilalapag ang makapal na folder sa mesa niya.
“Thank you,” maikling sagot ni Adrian.
Ngunit kahit binuksan niya ang folder, hindi niya mabasa ang mga nakasulat doon.
Ang isip niya ay nasa ibang lugar.
Pagkaalis ni Liza, dahan-dahan niyang binuksan ang drawer ng mesa at kinuha ang litrato ni Ethan.
Mahigpit niyang hinawakan ito, nakatitig sa maliit na mukha ng bata.
“Damn…” mahina niyang bulong.
Hindi siya madaling maniwala sa ganitong bagay.
Hindi siya ang tipo ng lalaking nagpapadala sa emosyon.
Pero ang DNA result…
Hindi iyon basta-basta pwedeng pekein.
Biglang tumunog ang cellphone niya. Isang message mula kay Clara.
If you want to see him, come tomorrow. I’ll send the address.
Napakunot ang noo ni Adrian.
Hindi niya alam kung dapat ba siyang pumunta.
Kung pupunta siya… maaaring malaman niya ang katotohanan.
Pero kung totoo nga—
Magbabago ang lahat.
Kinagabihan
Maaga umuwi si Adrian sa Villareal Mansion.
Pagpasok pa lang niya sa sala, sinalubong siya ng maliit na batang lalaki.
“Daddy!”
Masayang tumakbo si Lucas papunta sa kanya.
Agad siyang napangiti.
Parang kusang nawala ang bigat sa kanyang dibdib nang makita ang anak.
Binuhat niya ang bata.
“Hey, champ,” sabi niya habang hinahaplos ang buhok nito.
“Miss kita!”
“Miss you too,” sagot ni Adrian.
Lumapit si Samantha mula sa kusina.
“Maaga kang umuwi ngayon,” nakangiting sabi niya.
“Yeah,” sagot ni Adrian.
“I wanted to see you guys.”
Lumapit siya kay Samantha at marahang hinalikan ang noo nito.
Ngunit kahit ngumiti siya…
May bigat pa rin sa kanyang dibdib.
Habang pinagmamasdan niya si Lucas na masayang nagkukuwento tungkol sa kanyang araw, biglang sumagi sa isip niya ang isang bagay.
May isa pa siyang anak.
Kung totoo man iyon.
“Daddy!” sigaw ni Lucas.
“Look!”
Ipinakita ng bata ang drawing nito.
Tatlong stick figures na magkahawak-kamay.
“Who are these?” tanong ni Adrian.
“That’s Mommy,” sagot ni Lucas.
“That’s Daddy…”
“At ako ’yan.”
Napangiti si Adrian.
Ngunit may kirot sa puso.
Isang perpektong pamilya—isang pamilyang ayaw niyang masira.
“Ang ganda,” sabi ni Samantha habang tinitingnan ang drawing.
“Lucas is very talented.”
“Of course,” nakangiting sagot ni Adrian.
“He’s my son.”
Ngunit sa loob ng kanyang isip…
May bumubulong: May isa ka pang anak.
Kinabukasan
Nasa loob ng kotse si Adrian, mahigpit ang hawak sa manibela, nakatingin sa address na ipinadala ni Clara.
Isang maliit na residential area sa kabilang bahagi ng lungsod.
Malayo sa marangyang mundo na nakasanayan niya.
Pagdating niya roon, napansin niya ang simpleng apartment building.
Lumang pintura. Makikitid na pasilyo.
Malayo sa mundo ng CEO at milyonaryo.
Huminto ang sasakyan sa harap.
Sandali siyang nag-atubili.
Ngunit kalaunan, lumabas siya ng kotse.
Naglakad papunta sa unit na sinabi ni Clara.
Huminga siya nang malalim, tapos kumatok.
Ilang segundo lang—
Bumukas ang pinto.
Nakatayo roon si Clara.
“Right on time,” sabi niya habang nakangiti.
“Nasaan siya?” diretsong tanong ni Adrian.
“Inside.”
Pumasok si Adrian sa maliit na apartment.
Simple lamang ang lugar.
Ngunit malinis.
Sa gitna ng sala ay may maliit na mesa na puno ng laruan.
Doon niya nakita ang batang nakaupo sa sahig, naglalaro ng toy cars.
“Ethan,” sabi ni Clara.
Lumingon ang bata.
Malalaki ang mga mata nito habang nakatingin kay Adrian.
Sandaling tumigil ang mundo.
Sa unang tingin pa lang—
Kitang-kita ang pagkakahawig.
Parehong mata.
Parehong kilay.
Parehong ekspresyon.
“Mommy?” tanong ng bata habang hawak ang laruan.
Lumapit si Clara at hinaplos ang ulo nito.
“Sweetie, say hello.”
“Hello,” mahiyain nitong sabi.
Hindi makapagsalita si Adrian.
Parang may kumurot sa kanyang dibdib.
Siguro dahil sa unang pagkakataon…
Nakikita niya ang batang maaaring dugo niya.
“Ano ang pangalan mo?” tanong ni Adrian.
“Ethan,” sagot nito.
Lumapit ito ng kaunti, nakatingala sa kanya.
“Are you Mommy’s friend?”
Napatingin si Adrian kay Clara.
Ngumiti lamang ang babae.
“Sort of,” sagot niya.
Nagpatuloy sa paglalaro ang bata.
Tahimik lamang pinagmamasdan ni Adrian ang bawat galaw nito.
Kung paano ito ngumiti.
Kung paano ito magsalita.
Kung paano ito tumingin.
Parang nakikita niya ang sarili niya noong bata pa siya.
“See?” bulong ni Clara.
“I told you.”
Hindi sumagot si Adrian.
Sa halip, nakatingin lang siya sa bata.
May kakaibang pakiramdam sa dibdib—halo ng gulat, galit, pagkalito, at isang bagay na hindi niya inaasahan: responsibilidad.
“Adrian,” sabi ni Clara.
Lumingon siya.
“Anong gagawin mo ngayon?”
Tahimik si Adrian.
Muling tumingin kay Ethan—isang batang walang kaalam-alam sa gulong paparating sa kanilang buhay.
Isang batang maaaring anak niya.
Sa sandaling iyon, alam ni Adrian na hindi na niya kayang balewalain ang katotohanan.
Ngunit ang mas malaking tanong:
Paano niya sasabihin kay Samantha?
Dahil kapag nalaman nito ang tungkol kay Ethan…
Maaaring tuluyan nang magbago ang kanilang buhay.
- Writer
