23. BÖLÜM ❤️
Askeriyede bazı günler vardır. Ne çok iyi geçer, ne çok kötü. Ama insanın içine bir şey bırakır. 2 Nisan sabahı öyle bir gündü işte. Sabah içtimasında hava serindi. Nisan dedikleri buysa, marttan farkı yoktu. Botlarımın içinden ayak parmaklarımı hissetmiyordum ama Elif buna rağmen esniyordu. Bu kızın iç ısısı gerçekten başka bir yerden çalışıyor olmalıydı. — “Zeynep, yemin ediyorum bu sabah ruhum hâlâ koğuşta,” dedi. — “Ruhun geç kalsın da bedenin ceza almasın,” dedim. Kader her zamanki gibiydi. Sakin. Toparlayıcı. Başörtüsünü düzeltti, yüzünde o tanıdık ifade vardı: Her şey geçer. Onun bu hali bazen beni sinirlendiriyordu, bazen de ayakta tutuyordu. Zuhal komutan sıraya baktı. Bir saniyelik bir sessizlik oldu. O bir saniyeyi askerde herkes hisseder. — “Bugün yüzler gülüyor… Teh
- Writer
