27. BÖLÜM 🪖
Ben Zühal, Zühal YALÇINTAŞ. 32 yaşındayım. Babamın izinden gidip asker oldum, iyi ki de oldum. Bu şanlı formayı giymek benim için büyük bir onur. Babam beni asker formasıyla görmedi. Yedi yıl önce şehit oldu. Cenaze töreninde ağlamadım, tam tersine gülümsüyordum. Bunu gören bazı insanlar şaşırmış olabilir ama benim için durum farklıydı. Çünkü benim babam bu vatan için canını feda etti. İsimsiz kahramanlardan biriydi. Böyle bir babanın kızı olmak, insanın omuzlarına hem gurur hem de sorumluluk yüklüyor. İlk görev yerim babamın şehit düştüğü yerdi: Şırnak. Oraya ilk gittiğim günü hiç unutmam. Bir yandan gurur, bir yandan garip bir his… Sanki babamın bıraktığı yerden devam ediyormuşum gibi. Orada zor günler de oldu, güzel günler de. Ama bana askerliği gerçekten öğreten yer orasıydı. Bir s
- Writer
