KIZLAR ŞAFAK KAÇ?

4. BÖLÜM 🙂‍↕️

/12 MART 2026 – ANKARA USTALIK BİRLİĞİ/

Üç gündür ustalık birliğindeydik ve ben hâlâ burada “rahat ol”un ne zaman gerçekten rahat ol demek olduğunu çözemedim. Çünkü biz “rahat ol” dediğimizde içgüdüsel olarak gevşiyoruz, ama burada o kelime tam tersi anlama geliyor: “rahat ol” = dimdik dur.

Zuhal komutanın sabah sesi, kahveden daha etkiliydi.

— Kızlar! Bugün disiplin eğitimi yapacağız. Disiplin, askerlikte karakter demektir!

Elif kulağıma eğildi:

— Benim karakterim hâlâ uyuyor galiba.

Ben bastırarak fısıldadım:

— Sus, duyar!

Ama tabii duydu. Zuhal komutanın radarına girmek için özel bir çaba harcamana gerek yoktu.

— Er Elif! Madem karakterin uyuyor, onu uyandırmak için yüz şınav iyi gelir!

Elif’in yüzündeki ifadeyi anlatmam mümkün değil. O kadar karışıktı ki; biraz pişmanlık, biraz kahve isteği, biraz da “neden ben?” duygusu.

Ben gülmemek için dudağımı ısırdım. Zuhal komutan göz ucuyla bana baktı:

— Er Zeynep, siz de çok eğlenceli buluyorsunuz anlaşılan. O zaman siz de arkadaşınıza eşlik edin.

İçimden “Fizik yasaları bana niye hep işlemiyor?” dedim.

Elif’le yan yana şınav çekerken o fısıldadı:

— En azından birlikte ölüyoruz.

— Dayan Elif. Belki bu da bir çeşit kadın dayanışmasıdır.

Kader yan tarafta sıraya girmiş, bize bakıp gülmemek için yüzünü ellerine kapatmıştı.

Ona bağırdım:

— Gülme Kader, seni de çekeriz buraya!

O an Zuhal komutanın sesi yankılandı:

— Güzel. Üçünüz de ekstra eğitim grubuna.

O an içimden “Kadın dayanışması bazen fazla ileri gidiyor” dedim.

---

Eğitimden sonra kantinde oturuyorduk.

Elif’in elleri titriyordu, çayı dökmeden içmeye çalışıyordu.

— Bu kaslar bana ait değil gibi hissediyorum.

— Benimki hâlâ ağrıyor, dedim. “Fiziksel tepki” kavramı tamamen yeniden tanımlandı.

Kader araya girdi:

— Siz şınav çekiyordunuz, ben sessizce kahkaha atmaya çalışıyordum. O bile yakalandı. Komutan biyonik mi acaba?

— Belki de radar taktı, dedim. “Zeynep Tespit Sistemi.”

Tam o sırada Zuhal komutan içeri girdi. Üçümüz birden dikleştik.

O da bunu fark etti.

— Rahat olun kızlar. Kantin molasında asker değil, insan olabilirsiniz.

Sonra bana dönüp hafifçe gülümsedi:

— Yalnız siz, Er Zeynep… biraz fazla “insan” oluyorsunuz bazen.

Ben durakladım.

— Komutanım, ben sadece moral motivasyonu yüksek tutmaya çalışıyorum.

— Güzel. Ama motivasyon da disiplin ister.

Sesi yumuşaktı ama etkisi sertti. Zuhal komutanın yüzüne bakarken içimden “Bu kadın hiçbir duyguyu boşa göstermiyor” dedim.

---

Akşam yemeğinde herkes sessizdi. Kaşık sesleri, çelik tabaklara çarpıyordu.

Elif fısıldadı:

— Komutan bence seni sevdi.

— Ne?

— Ciddi diyorum. Sana hep bakıyor.

— Elif, o herkese bakıyor. Görevi o zaten.

— Ama sana daha fazla.

— Saçmalama, dedim ama yüzüm kızarmıştı bile.

Kader hemen atladı:

— Bence de aranızda bir elektrik var.

— Arkadaşlar, bu ordu, Tinder değil!

İkisi de kahkahayı bastı. Ben çorba kaşığımı bırakıp mırıldandım:

— Allah’ım, beni sabırla sınıyor musun?

---

Gece nöbeti bana denk geldi. Soğuk, sessizlik, hafif rüzgâr...

Bir ara adım sesleri duydum. Döndüm. Zuhal komutan geliyordu.

— Er Zeynep, uyumadınız mı?

— Komutanım, nöbetçi asker uyumaz.

— Güzel. Demek disiplin öğreniliyor.

Sonra bana yaklaşıp alçak sesle ekledi:

— Sizi izliyorum, Zeynep. Sizde potansiyel var ama dikkatiniz kolay dağılmamalı.

O an kalbim hızlandı.

— Emredersiniz komutanım, dedim.

Yüzünde çok kısa bir tebessüm belirdi.

Sonra uzaklaştı.

Ben yalnız kaldım. Gökyüzüne baktım.

“Komutanım, sizde de biraz fazla potansiyel var galiba,” dedim kendi kendime.

/Şafak 134/