Urfa’da ilk günleri efsane bir kahvaltı ile başlamış ve son sürat devam edecek gibi görünüyordu. Boran, ‘birkaç işim var bakmam gereken sonra hemen geleceğim mini Urfa turuna çıkarız’ diyerek çıkmış, Esma, aileyle kalmıştı. Sohbetler ettiler, birbirlerini tanıdılar, gülüştüler, kahve içtiler, kızlar fal bakmaya çalıştılar. ‘Abimle 40 gün 40 gece düğün görünüyor sana’ dediler Esma’ya. Güldüler. Sohbet gittikçe daha fazla ilerliyor ve Esma’nın sınıfta kaldığı alanlara doğru geliyordu. Zelal hanım daha fazla dayanamamış olacak ki;
“Ailen nerededir güzel kızım? Biz seni istemeye nereye geleceğiz?” deyiveriyor.
“Artvin’deler efendim Karadenizliyiz biz. Babam, üvey annem ve iki kız kardeşim orada yaşıyorlar.”
Annesini sormak istedi Zelal hanımağa ama yutkunup nasıl yapacağını düşünürken Esma,
