Ömür, çantasını hırsla yere fırlatırken aradığı şeyin nerede olduğunu düşünüyordu. Kaybetmiş olamazdı değil mi? Olmasın istiyordu… Bu; o adamı önemsediği, affettiği için değildi. Kendini iyileştirmek için ihtiyaç duyuyordu Ömür, o mektuplara. Okurken cehennem ateşinde yanıyor gibi hissetse de kendini, ihtiyaç duyuyordu orada yazılan satırlara.
Ne kadar düşünürse düşünsün hatırlayamıyordu nerede olduğunu. Çantasından çıkardığını hatırlıyor fakat nereye koyduğunu bir türlü hatırlamıyordu. Evin içinde biraz daha sinirle dolaştıktan sonra koltuğa çöktü. Kaybetmişti işte… Ellerini saçları arasından geçirerek bir süre öyle kaldı. Ağlamak istemiyordu bu yüzden. Bulamaması belki daha iyiydi. Ona karşı yumuşamak istemiyordu Ömür. Hiç istemiyordu… Aslında bunun mümkün olmadığını da biliyordu. Çünk
