**
Özgür, telefonun diğer ucundaki nefes sesini içine çekerken, düşünmemeye çalıştı yaptıklarını. Sanki bu şekilde yaparsa, yaşanmamış sayılacaktı her şey. Söylenmemiş olacaktı dilinden dökülen, bıçak yarası sözler. Ama anlıyordu Özgür. Ömür’ün her nefes alışında hissediyordu, sözden kesiklerinin sancılarını. Özgür bir tek kendisini yakmamıştı. Bir tek kendisi yanmamıştı cayır cayır yanan ateşlerde. Kendiyle beraber Ömür’ü de atmıştı vicdan yangınına. Hiçbir suçu yokken hem de…
“Gel Ömür… Ben içimdeki bu yangında kül olmadan gel artık… “ diye yakardı, telefonun diğer ucundaki sevdasına. Dayanamıyordu Özgür, bu denli uzak olmaya. Görmek istiyordu, sevmek istiyordu… Özgür, yapamadığı, yapmaktan kaçtığı her şeyi yapmak istiyordu. Bağıra çağıra haykırmak istiyordu Ömür’ü sevdiğini. Onsuz bir
