Bir hafta sonra ALisa sonunda hastaneden çıkabildi. Kolunu hala oynatamasa da artık rahatlıkla yürüyebiliyordu. Adımları yavaş olsa da , aldırmadan yürümeye devam etti. Basamakları tek tek çıkarak yatak odasına girdi. Yatağın kenarında duran beşiğin yanına gitti.
Bebeği mışıl mışıl uyuyordu. Dışarının soğuğuna rağmen içerisi sıcacıktı. Bebeğin üzerinde bembeyaz bir zıbın vardı sadece. Görmediği tek bir hafta da çoktan büyümüş geldi gözüne. Bebeğin yumuşacık yanağını okşadı hafifçe.
“Seni çok özledi” diye mırıldandı arkasından bir ses. Alisa gelen kişiye baktı. Hazar kapıda durmuş onları izliyordu.
“Bende onu çok özledim. Çok ağlamış mı ben yokken”
“Ağlamış, çok huzursuz olduğunu söyledi bakıcısı” Hazar Alisanın yanına gelip beline sarıldı. Başını sağlam omuzuna yaslayıp beşikteki beb
