Zap’s POV
Sinadya kong umiwas kay Kiara, sinadya kong wag magpakita, sinadya kong hindi na muna siya kausapin. Kinakain ako ng konsensya sa nagawa ko. Pakiramdam ko, kay laki ng kasalanang nagawa ko sa kanya ni hindi ko siya kayang tingnan sa mga mata. Every time I tried, shame would wash over me and the weight in my chest grew heavier. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya ang kagaguhang nagawa ko. Tiyak akong masasaktan ko siya.
I wanted to regret it, but it was too late.
“What?” Inis na sagot ko sa tawag ni Laurent. Wala sana akong balak sa sagutin siya ngunit ayaw niya ‘kong tigilan. Nasa opisina ako at hindi ako makapag-isip ng mabuti dahil panay ang panggugulo niya sa ‘kin.
“Dalawang araw ka ng hindi nagpaparamdam o may plano ka pa bang magparamdam sa ‘kin?” F*ck! Mura
