Araba konağın büyük kapısının önünde durduğunda Kevok’un yüreğinde ağır bir taş gibi oturan sessizlik hâlâ devam ediyordu. Yol boyunca ne Boran konuşmuştu ne de Kevok. İkisinin arasında sadece sessiz bir anlaşmazlık vardı. Bu düğün onların kararı değildi, ama katlanmak zorundaydılar. Arabanın kapısı açıldığında, Kevok başını kaldırmadan kapının önüne serilmiş kırmızı halıya baktı. Kırmızı… yine aynı renk. Aşkın değil, esaretin rengi.
Konağın önünde onları Boran’ın annesi ve babası karşıladı. Kadınların zılgıt sesleri arka planda yankılanıyordu, ama Kevok bu coşkuyu hissetmekten çok uzaktı. Evin kahyası Besra Kevok’a doğru ilerledi, “Hadi kızım, seni odana çıkaralım,” dedi yumuşak bir sesle. Kevok başını hafifçe salladı ve ağır adımlarla konağa doğru ilerledi. Her adımı onu daha da ağırla
