ลออรัก

บทนำ

บทนำ

"เธอทิ้งพี่กับหนูอ้อไปแล้ว"

น้ำเสียงสั่นเครือของพันกรเอ่ยกับคนตรงหน้า หยาดน้ำตาของลูกผู้ชาย

ค่อย ๆ ไหลอาบสองข้างแก้ม เขามั่นใจมาเสมอว่าผู้หญิงที่เลือกจะเป็นคู่ชีวิตที่ดีและอยู่ด้วยกันชั่วชีวิต แต่วันนี้กลับไม่ใช่ เธอหลงเหลือไว้เพียงความว่างเปล่า

"พี่ไม่ดีตรงไหนวะจอม"

"เลิกดื่มเถอะครับ" จอมพลเดินเข้าไปรั้งแก้วเหล้าในมือของพันกรมาถือเอาไว้ซะเอง

ตอนนี้พื้นบ้านเต็มไปด้วยขวดเหล้า นานแค่ไหนแล้วที่พันกรเอาแต่ดื่ม ทำตัวไม่สนใจอะไรแบบนี้ แถมยังปล่อยให้เด็กน้อยวัยเพียงห้าขวบนอนร้องไห้อยู่ข้างตัวนานสองนาน ถ้าเขาไม่เอะใจและรีบมาที่นี่ แทบไม่อยากคิดเลยจริง ๆ ว่าลออรักจะต้องนอนร้องไห้งอแงเพราะหิวไปอีกนานแค่ไหน

"พี่ไม่รักหนูอ้อเหรอครับ"

พันกรเหมือนได้สติ อย่างน้อยในชีวิตเขาตอนนี้ก็ยังมีลูกที่ต้องดูแล เขามัวแต่จมปลักกับความเศร้าจนลืมอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ไปได้ยังไงกัน

"อย่างน้อยพี่ก็ยังมีหนูอ้อ"

"นั่นสินะ" พันกรคลี่ยิ้มบางออกมาพลางขยับตัวเองเพื่อลุกขึ้นยืน สองขาค่อย ๆ ก้าวตรงไปยังโซฟาที่ลูกสาวนอนหลับอยู่ สายตาพร่ามัวมองไปทางเด็กน้อยพร้อมกับมือหนาแสนสั่นเทาค่อย ๆ ลูบหัวลูกสาวแผ่วเบา "พ่อขอโทษ..."

หยาดน้ำตายังคงไหลอาบสองข้างแก้ม แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเสียใจที่ถูกผู้หญิงคนนั้นทิ้งไป แต่กลับรู้สึกผิดที่ปล่อยปละละเลยลูกสาวของตัวเองไปต่างหาก

"ผมเรียนจบแล้ว ต่อไปคงไม่ได้มาหาพี่อีก แต่ถ้าพี่มีเรื่องอะไรอยากให้ผมช่วย บอกได้เสมอ เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือที่ผ่านมา"

จอมพลบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงจะเป็นห่วงพี่ชายตรงหน้าเขามากแค่ไหน แต่หน้าที่และความรับผิดชอบหลังจากนี้อีกมากมายกลับทำให้เขาต้องถอยหลังห่างออกไปอยู่ดี

"พี่ช่วยจอมแค่เล็กน้อยเท่านั้นเอง ถ้าเทียบกับที่จอมคอยช่วยพี่มาตลอด"

"ไม่เอาหน่า ผมหวังว่าพี่จะรักและดูแลหนูอ้อได้ดีนะครับ"

"อืม พี่สัญญา"

จอมพลระบายยิ้มกว้างออกมาพร้อมกับมือหนาที่ยื่นไปตรงหน้าของพันกร ไม่ต่างไปจากเขาที่ยื่นมือหนาข้างหนึ่งของตัวเองมาจับประสานกันเพื่อเป็นการสัญญา

"คุณพ่อ" เสียงเล็กของลออรักดังขึ้นมา พลอยทำให้คนทั้งคู่หันกลับไปมอง ดวงตากลมมองหน้าคนเป็นพ่อพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ช่างเป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์เหลือเกิน

"พ่อขอโทษนะ" ลออรักเอียงหน้าไม่ค่อยเข้าใจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อเอ่ยคำนี้ออกมาทำไม เด็กหญิงทำเพียงขยับตัวเข้าไปโอบกอดคนเป็นพ่อเอาไว้เท่านั้น

จอมพลยืนมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนี้คงหมดหน้าที่ของเขาจริง ๆ แล้วถึงได้ตัดสินใจจะลุกเดินออกมา แต่กลับถูกมือเล็กข้างหนึ่งยื่นมาจับปลายนิ้วเพื่อรั้งเอาไว้ซะก่อน

"คุณอา"

"ครับ" จอมพลหยุดฝ่าเท้าพลางหมุนตัวกลับมานั่งยองเพื่อจะคุยกับลออรัก

"ไปไหนเหรอคะ"

"อาต้องกลับบ้านแล้วครับ"

"กลับบ้าน?"

"คงไม่ได้เจอกันอีกนานเลย เป็นเด็กดีนะครับ" น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยออกมาพร้อมกับมือหนาที่ยื่นไปลูบหัวลออรักแผ่วเบา "ไว้เจอกันใหม่นะครับ"

"สัญญานะคะ"

ลออรักยื่นปลายนิ้วก้อยข้างซ้ายไปตรงหน้าของจอมพลด้วย ชายหนุ่มมองปลายนิ้วอวบของเด็กน้อยตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนยื่นปลายนิ้วก้อยข้างซ้ายของตัวเองไปเกี่ยวสัญญาเอาไว้ จนมือเล็กขยับห่างออกไปพร้อมกับน้ำเสียงสดใสที่เอ่ยตั้งคำถามกับคนเป็นพ่อต่อ

"คุณพ่อคะ หนูอ้ออยากนอนกับคุณแม่"

"เอ่อ..." พันกรเงียบไปครู่หนึ่งพลางเงยหน้าไปมองสบตากับจอมพล หลังจากนี้เขาคงต้องสอนให้ลออรักค่อย ๆ เรียนรู้ใหม่สินะ เพราะต่อไปจะไม่มีคุณแม่อีกแล้ว "คืนนี้คงไม่ได้แล้วครับ"

"ทำไมเหรอคะ"

"คุณแม่ไม่อยู่แล้ว"

"เอ๋?" เสียงแปลกใจเปล่งออกมาด้วยความสงสัย แต่กลับไม่มีคำอธิบายนอกจากรอยยิ้มของคนเป็นพ่อเท่านั้น

"ไปนอนกันดีกว่าครับ เดี๋ยวพ่อเล่านิทานให้ฟัง"

"ค่ะ"

พันกรอุ้มลออรักขึ้นมาแนบอกพลางมองไปทางจอมพลด้วยเล็กน้อย ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมานอกจากเผยรอยยิ้มให้กันเท่านั้น จอมพลยืนมองภาพนั้นจนลับสายตาก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกมา

"หลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อไปนะ พี่จะไหวจริง ๆ สินะ"