บทที่ 9 จีบใหม่

1121 Words

พิชชาแต่งกายเสร็จก็รีบนั่งรถมาจอดด้านหน้าตึกมหึมา ท่ามกลางบริษัทยักษ์ใหญ่ หญิงสาวก้าวเข้ามาด้วยออร่าความสง่า ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกตกแต่งเอาไว้จนคนมองอ้าปากค้าง กระโปงสั้นประกบกับเข็มขัดยอดฮิต เสื้อครอปท็อปกับเสื้อคุมสีดำเงาด้านนอกที่กำลังเป็นกระแสอยู่อยู่ช่วงนี้ รองเท้าบูทยาวถึงหัวเข่าสีขาวนํ้านม กับกลิ่นหอมอ่อนๆของนํ้าหอมแบรนด์ตัวเอง ผสมกับกลิ่นกุหลาบแดงช่อใหญ่ที่อยู่ในมือหญิงสาว ลอยติดจมูกผู้คนรอบข้าง พิชชาเดินขึ้นลิฟไปอย่างมีเสน่ห์ แกร๊ก… ทิวยื่นมือไปเปิดประตูบานใหญ่พร้อมหลีกทางให้กับเจ้านายได้ย่างเข้าไป ใบหน้าสง่าเดินยิ้มเข้ามา ดวงตาประกบอยู่บนหน้าชายหน้านิ่งที่นั่งคลืมอยู่หัวโต๊ะ คนตัวเล็กก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะยื่นช่อดอกกุหลาบราคาแพงให้กับเขา “สำหรับคุณค่ะ“พิชชายิ้มหวาน ”ครับ?“ เดนนิสเผยสีหน้างุนงงขมวดคิ้วเข้มมองกุหลาบตรงหน้า ”เนื่องในโอกาศเพื่อนร่วมงานก็ได้ค่ะ ครั้งนั้นคุณปฏิเสธนัดฉัน“ “ไอ้แดน เอาไปวางไว้” หันหน้าไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังเสียงนิ่ง แดนรีบเพ่นเข้ามาหยิบดอกไม้ไปวางตามคำของเจ้านาย ”ขอบคุณนะครับ แต่คราวหลังไม่ต้อง“ ใบหน้าหล่อหันกลับมาพูดกับคนสวยที่ยืนอมยิ้มอยู่เบื้องหน้า แต่ดูเหมือนพิชชาจะไม่ได้สนใจคำพูดเหล่านั้น ยังคงปั้นหน้ายิ้มหวานเอาใจคุณแฟนเก่า “เรามาเริ่มคุยงานกันเลยดีกว่าครับ”ชายหนุ่มรีบหลบสายตา ก้มหน้าเปิดเอกสารพรางกล่าวเปลี่ยนเรื่อง เมื่อยิ่งมองหน้าหญิงสาวก็ทำหัวใจเขายิ่งรู้สึกแปลก “ค่ะท่านประธาน เริ่มเลยค่ะ” ร่างเล็กหย่อนก้นนั่งลงเก้าอี้ข้างอีกคน ใบหน้าสระสวยยังคงอมยิ้มไม่หุบ ทั้งคู่นั่งเจรจากันอยู่นานเกือบชั่วโมง จนบทสนทนามาถึงขั้นสิ้นสุด เดนนิสเอื้อมมือปิดเอกสารลงจนเกิดเสียงดัง ปัก! ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “ไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ”สิ้นหสุดคำพูด ชายหนุ่มกำลังจะหันหลังก้าวออกไป ทว่าร่างบางรีบเอ่ยห้ามไว้ทัน “เดี๋ยวค่ะ!”เดนนิสรีบหยุดชะงักหันกลับมามองหน้าคนข้างหลัง “มีอะไรรึเปล่าครับ“ ”คือ…พิชขอคุยด้วยหน่อยนะเดน“ พิชชาเม้มปาก มองหน้าคนเย็นชาด้วยสายตาดูเป็นกังวล “มีอะไรก็รีบพูดมาเถอะครับ” “คุณโกรธพิชใช่มั้ย…” “เรื่องอะไรครับ ผมไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องโกรธคุณ” ”เรื่องที่วันนั้น…“ ”ผมลืมเรื่องในอดิตไปหมดแล้วครับ แล้วคุณเองก็ควรลืม“ พิชชาเงียบไปสักพัก ยิ่งมองเข้าไปนับตาเขาก็ยิ่งเย็นยะเยือก ในใจชายคนนี้ไม่ได้มีเธอหลงเหลืออยู่แม้แต่เศษเสี้ยวเดียวเลยหรอ.. “เดน.. พิชกลับมาครั้งนี้…” “คุณจะกลับมาทำไม ในเมื่อคุณก็ได้ในสิ่งที่คุณต้องการแล้วนิ คุณตกลงรับเงินจากแม่ผมแล้วเลิกกับผม คุณมันก็แค่ผู้หญิงเห็นแก่ตัว พิชชา…“จากแววตาที่นิ่ง ตอนนี้กลับมีความหงุดหงิดปะปน ถ้อยคำพูดเขาทำเอาหญิงสาวเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ “พิชไม่เคยเอาพิชเงินแม่คุณ..” นํ้าเสียงสั่นเคลือพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจ พิชชาเม้มปากแน่นนํ้าตาคลอ “คุณมาบอกผมตอนนี้มันได้อะไร ในเมื่อคุณเลือกที่จะทิ้งผมไปแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด มันไม่มีทางกลับไปเป็นแบบเดิมได้“ถ้อยเสียงเบาลงกว่าเดิม ชายหนุ่มหันหน้าหนีทันทีที่เห็นนํ้าตาของหญิงสาว ”ไม่..มันอาจจะไม่เป็นแบบเดิม แต่พิชจะทำให้มันดีกว่าเดิม“ถ้อยคำอันแน่วแน่ถูกเปร่งออกมา ในขณะที่ปากอวบกำบังสั่นระริก “ค้าคุณคิดว่าทำได้ก็เชิญลองเถอะครับ“ สิ้นสุดคำพูด ชายหน้าเย็นชาหันหลังจะเดินออกไป มือเล็กรีบปาดนํ้าตาที่ไหลลงมาสู่แก้มอย่างลวกๆ ก่อนจะตะโกนเสียงดังใส่คนที่ก้าวไปถึงหน้าประตูแล้ว ”พิชจะจีบคุณ!“ ถ้อยคำพูดของหญิงสาวทำเอามือหนาที่กำลังจะบิดลูกบิดประตูชะงักนิ่งไปชั่วครู่ ชายร่างสูงยืนนิ่งฟังพิชชาที่กล่าวลั่นไม่สนลูกน้องที่ยังคงยืนมองอยู่ในห้อง “ตอนนั้นคุณเป็นคนจีบพิช ตอนนี้พิชจะจีบคุณเอง!” กล่าวเสียงดัง สายตามองแผ่นหลังของชายที่หยุดนิ่งไม่พูดไม่จา ไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เดนนิสยืนฟังคนร่างบางกล่าวจนจบ ก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป ไม่รู้ทำไมเขาต้องรอฟังคำพูดไร้สาระพวกนั้น ทว่าหัวใจกลับสั่งให้รับฟังเธอทุกถ้อยคำ “เดน!”ชายหนุ่มเดินออกมาสักพัก ก่อนเสียงปริศนาจะดังขึ้นตามกับฟางฟางที่รีบวิ่งแจ้นเข้ามากอดแขนหนา “ฟาง คุณมาทำไม” “ก็ฟางคิดถึงเดนนิคะ” ทำหน้าทำตาให้เขามองว่าน่ารัก แนบหน้าลงกับแขนใหญ่ออดอ้อนเอาใจชายที่ยืนขรึม “ฟางหิวจังเลยค่ะ เราไปกินข้าวข้างนอกกันมั้ยคะ” “อืม ไปสิ” “เดนน่ารักที่สุดเลย“ ฟางฟางยิ้มกว้างจนเห็นฟันข้างหน้าแทบจะทะลุเข้าไปเห็นถึงฟันด้านใน มืออวบสองข้างควงแขนหนาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย กำลังจะพากันออกไปก่อนที่จะเดินมาอยู่ตรงหน้าหญิงสาวที่เดินมาพอดี “อ้าวคุณพิชชา” ฟางฟางทำท่าทางประหลาดใจ รีบเอ่ยทักทายพิชชา ฝนขณะที่เดนนิสยืนมองนิ่งไม่พูดจา “สวัสดีค่ะ“ พิชชาเผยยิ้มหวานตอบ ”อุ้ย..ลืมแนะนำตัวเลยค่ะ ฉันชื่อฟางฟางนะคะ เป็นคนสำคัญของเดน..“รอยยิ้มจอมปลอมประกบอยู่บนหน้าของฟางฟางจนหมด ”ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ คุณคนสำคัญ…“ พิชชาไม่พูดเปล่า ยิ้มหวานแข่งมันไปเลยสิคะ “แหมคุณพิชชานี่ย่าจะเป็นคนตลกนะคะ ฮะๆ”ฟางฟางยกมือปิดปากขำออกมาอย่างกุลสตรีผู้ดิบผู้ดี “ขำๆน่ะค่ะ” พิชชาสวน ”คุณพิชครับ เราไปกันเลยมั้ยครับ คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลย“ ทิวกล่าวแทรกขึ้นมา หลังจากที่ยืนฟังอยู่นาน คำพูดของทิวดูเหมือนจะทำให้เดนนิสตะหงิดใจอยู่เล็กน้อย มองหน้าหญิงคนรักเก่าสลับกับทิวไปมา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more