Nanghihingi ng paumanhin na tumingin sa akin si Nanay Belen. “Ano ba ‘yang sinasabi mo, Ysett? Tumigil ka na nga!”
“T’yang, paano kasi, no’ng nakaraan na nandito ako, tumambay ako sa labas ng gabi e sakto naman na natapat ako sa nakabukas na bintana ni Sir Mario, may naririnig akong umuungol, T’yang,” anito.
Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko dahil sa sinabi ng dalaga.
No, no, no, it can’t be na may nakarinig sa amin? Hindi, katapusan na naming dalawa ni Kuya!
“Nako, malabo ‘yang sinasabi mo, Ysett. Baka guni-guni mo lang ang bagay na ‘yan dahil kahit na kailan ay hindi nag-uwi ng babae si Mario rito sa bahay,” kontra naman sa kaniya ni Nanay Belen. Gusto ko na sanang umalis pero hindi ko magawang gumalaw sa kinauupuan ko.
“Hindi, T’yang. Rinig na rinig ko talaga, imposible
