Hanabi's P. O. V.
Walang humpay ang pag- iyak ko habang papalayo ang sasakyan namin ni Daddy. Ni hindi ko na nga magawang tingnan pa si Liam mula sa bintana dahil alam kong masasaktan lamang ako ng sobra kung makikita ko pa ang itsura niya ngayon.
Ayaw ko siyang iwan.
Ayokong mapalayo sa kanya.
Pero wala akong magagawa dahil mas gugustuhin kung magkalayo kaming dalawa nang buhay siya kaysa naman makasama ko siya ngunit patay na siya.
"Ano ba, Hanabi? Hindi ka ba titigil sa kaiiyak mo? Hindi ka ba nahihiya na iniiyakan mo ang isang taong walang kakwenta- kwenta? Anong klase ka?" inis na sabi sa akin ni Daddy.
Tiningnan ko siya ng masama. "Tumigil ka sa pananalita mo! Wala kang karapatan na pagsabihan siya na walang kwenta dahil hindi mo siya kilala! Ikaw ang totoong walang kwentang
