“Kimi zaman bir tek kelime, yıllardır susturduğun vicdanı uyandırmaya yeter.”
SILA
Soğuk, karanlık ve rutubet kokan bir depodayım. Korku ve çaresizlik iliklerime kadar işliyor. Ellerim titriyor, dizlerim uyuşmuş…
Bütün bunları hak edecek ne yaptım, nasıl bir günah işledim bilmiyorum. Tek istediğim bu kabusun bir an önce bitmesi, nefes aldığım bu karanlığın son bulması.
Her yankılanan ayak sesi, her tavandan düşen su damlası içimde yeni bir korku uyandırıyor. Zaman durmuş gibi… sadece ben, korkularım ve soğuk duvarlar.
Buz gibi zeminde dizlerimi karnıma çekip kollarımı sımsıkı sardım.
Ne kadar sürecek bu? Ne kadar daha burada tutacak beni?
Belki de tek çözüm, burada donarak ya da açlıktan ölmek…
Belki o zaman bu acı diner.
Belki o zaman bu imtihan biter.
Annem öldüğünden beri hep
