ANG BABAE'NG MULA SA PUTIKAN

Makalipas ang isang taon, nagbukas na ang licensure exam para sa mga nakapagtapos sa kursong nurse. Dahil sa kakapusan, wala pang naisip ang mga magulang ni Mara, kung saan kukunin ang panggastos, lalo na ngayong lubog na sila sa utang. Upang matugunan ang gastusin, nagpresenta siyang maghanap nang pansamantalang mapapasukang trabaho sa syudad ng Pasay. Ang kanyang sinabi ay may kakilala siyang naghahanap ng katulong sa isang bahay, at tinatanggap ito ni Mara. Ayaw man ngunit sa huli ay pumayag na lang din si Aling Elena at Mang Tomas sa desisyon ni Mara. Sa desisyong ito, mas malayang mahahanap din ni Mara si Kristine na matagal na niyang ipinagtanong sa ilang mga kakilala nito, ngunit lahat sila ay tikom ang bibig o walang alam, sa kinaroroonan ni Kristine sa ngayon. --------------------- Sa labas ng naglalakihang pader ng tahanan ni Propesor Brian Kent Laurente, ay maririnig ang walang katapusang ugong ng mga sasakyan, ang malayong busina ng mga jeepney, at ang paminsan-minsang hiyaw ng mga sirena ng ambulansya na nagmamadali patungo sa karatig na ospital. Ngunit sa loob ng dual-story na modernong bahay na gawa sa semento, matibay na kahoy, at naglalakihang salamin, ang tanging maririnig ay ang nakabubinging tik-tak ng antigong orasan sa sala. Isang tunog na tila nagbibilang ng mga segundong unti-unting pumapatay sa natitirang init ng pamilyang Laurente. Si Brian ay nakaupo sa dulo ng mahabang hapag-kainan na gawa sa mamahaling narra. Ang kanyang salamin sa mata ay bahagyang nakababa sa kanyang ilong habang sinusuri ang isang makapal na bunton ng mga thesis paper mula sa unibersidad na kanyang pinagtuturuan. Siya ay tatlumpu’t limang taong gulang, isang lalaking nasa rurok ng kanyang karera. Bilang isang iginagalang na propesor ng Sosyolohiya at Dekano ng Humanidades sa isang tanyag na pribadong unibersidad sa lungsod, kilala siya sa kanyang talino, integridad, at higit sa lahat, sa kanyang walang kapantay na kabaitan. Sa unibersidad, tinatawag siyang "pangalawang ama" ng mga estudyanteng nawawalan ng direksyon sa buhay. Siya ang takbuhan ng mga may problema, ang boses ng katwiran, at ang ehemplo ng isang perpektong ginoo. Ngunit sa ilalim ng suot niyang plantsadong polo shirt at ang mabangong amoy ng mamahaling pabango, may isang madilim at malamig na espasyo sa kanyang dibdib. Ang bahay na ito, na binuo upang maging kanlungan, ay unti-unti nang nagiging isang marangyang kulungan, walang laman at walang kaligayahan. "Kring..." Ang tunog ng kanyang cell phone sa ibabaw ng mesa ay bumasag sa katahimikan. Tiningnan ni Brian ang screen. Wife Christine. Huminga siya nang malalim bago sinagot ang tawag. "Hello, Love..? Pauwi ka na ba? Malamig na ang hapunan." "Brian, I'm sorry," ang boses sa kabilang linya ay pagod, mabilis, at may kalakip na tunog ng mga nagtatatakbong yapak at ingay nang monitor sa ICU. "May biglang dinalang emergency dito sa ER. Isang pasyente na may aortic aneurysm. Kailangan kong pumasok sa operating room ngayon din. Huwag mo na akong hintayin. Baka bukas ng tanghali na ako makauwi." "Christine, ikatlong gabi mo na itong hindi umuuwi para maghapunan," may bahid ng pait sa boses ni Brian, bagamat sinikap niyang panatilihin ang marahang tono na kilala sa kanya. "Si Chloe, tinatanong ka. Halos hindi mo na siya nakikita." "Alam mo kung gaano kahalaga ang trabaho ko, Brian! Buhay ng tao ang nakasalalay dito," medyo tumaas ang boses ni Christine, ang depensibong mekanismo ng isang babaeng subsob sa kanyang propesyon. "At isa pa, ikaw naman ang nariyan. Ikaw ang ama. Sige na, tinatawag na ako ng chief med. Bye. I love you." Bago pa man makasagot si Brian ay naputol na ang linya. Ibinalik niya ang cell phone sa mesa at dahan-dahansang hinilot ang kanyang mga peluka. I love you, isang salitang binitawan dahil sa nakasanayan na lamang, wala nang kaluluwa, wala nang init. Si Christine ay isang butihing doktor, isang henyo sa kanyang larangan, ngunit sa pagitan ng kanyang mga operasyon at mga tungkulin sa ospital, unti-unti nang naglalaho ang kanyang presensya bilang isang asawa at ina. Ang kanilang relasyon ay hindi na isang pagsasama kundi isang transaksyon ng dalawang taong abala. "Binabalewala na naman ba tayo ni Mom Dad?" Isang matalim at sarkastikong boses ang nanggaling sa hagdanan. Lumingon si Brian at nakita ang kanyang labing-apat na taong gulang na anak na babae, si Chloe. Si Chloe ay nakasuot ng maikling shorts at isang maluwag na t-shirt ng isang sikat na K-pop group. Ang kanyang mukha, na nagmana sa kagandahan ng kanyang ina, ay nakasimangot. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagrerebelde at katarayan, isang depensang binuo niya upang pagtakpan ang pangungulila sa isang pamilyang tila nagkakagutay-gutay. "Chloe, magsalita ka nang may paggalang sa iyong ina. Nagliligtas siya ng buhay," paalala ni Brian, bagamat alam niyang gasgas na ang linyang iyon. "Nagliligtas ng buhay ng iba, pero hinahayaang mamatay ang sarili niyang pamilya sa lungkot," pagtataray ni Chloe habang naglalakad patungo sa refrigerator. Binuksan niya ito nang marahas, tiningnan ang mga nakaimbak na tupperware na naglalaman ng mga pagkaing binili lang sa labas, at isinarado ito nang malakas. "Ni walang matinong pagkain dito. At tingnan mo nga itong bahay natin, Dad! Ang dumi-dumi na! Ang mga kurtina, parang isang taon nang hindi nalalabhan. Ang mga damit ko sa laundry basket, umaapaw na. I can't even find my favorite skirt for the party tomorrow!" "Kaya nga may darating tayong aplikante ngayong gabi, hindi ba?" mahinahong sagot ni Brian. "Aplikante for what?" maarting tanong ni Chloe. "Isang ahensiya ang nagrekomenda sa kanya. Siya ang mag-aasikaso ng mga labahin at maglilinis ng bahay para hindi ka na nagrereklamo." "Siguraduhin mo lang na marunong siyang sumunod sa mga gusto ko, Dad," sulyap ni Chloe na may kasamang pag-irap. "Ayoko ng mabagal. At higit sa lahat, ayoko ng pangit na pangingialaman ang mga gamit ko." Bago pa man makasagot si Brian ay tumunog ang buzzer sa labas ng kanilang gate. Isang matunog na hudyat na bumasag sa tensyon sa pagitan ng mag-ama. "Baka iyan na siya," sabi ni Brian habang tumatayo. "I'll go check her out," ani Chloe, na nauna pang maglakad patungo sa pinto, ang kanyang mukha ay handa na para sa kanyang karaniwang pangmamata at pagtataray. Pinihit ni Brian ang doorknob ng malaking pintong kahoy at binuksan ito. Ang hangin sa labas ay mainit, ngunit nang magtama ang kanyang paningin sa babaeng nakatayo sa tapat ng kanilang balkonahe, tila dumaan ang isang kakaibang lamig sa kanyang gulugod. Isang magandang babae, na may inosenting mukha. Ka edad niya lang ito, ngunit hindi niya inaasahan na ganito kaganda ang babaeng tinutukoy ng ahensya.