ตราบาปดรุณี

“เฮ้! ไอ้กรวันนี้ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอก” รามินหนุ่มนักศึกษาปี 4 เจ้าของใบหน้าคมสัน ผิวสีแทน ทายาทไร่ชาขึ้นชื่อในจังหวัดเชียงใหม่ นั่งลงข้างๆ เพื่อนหนุ่มนักศึกษาชั้นปีเดียวกัน เอ่ยกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกระตือรือร้น รามมินเป็นหนุ่มเมืองเหนือ แต่มาเรียนในเมืองกรุง ซื้อคอนโดใกล้มหาวิทยาลัย ตั้งแต่ได้รู้จักกับภากรวันแรกสองหนุ่มก็ถูกชะตาและเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่นั้นมา ทางด้านภากรเกิดในตระกูลที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับอัญมณี ครอบครัวของเขารวยติดอันดับต้นๆ ของประเทศ แต่กระนั้นก็ไม่เคยคิดอวดรวย เขากินง่าย อยู่ง่าย และที่สำคัญ ตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยก็ขนเสื้อผ้ามาพักกับเพื่อนสนิทที่คอนโด แทนการไปกลับคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางกรุง ทั้งนี้ก็เพราะเขากำลังอยู่ในวัยที่ต้องการอิสระ นานทีปีหนจะกลับบ้านสักที “เรื่องไรวะเพื่อน?” “นายจำสาวต่างมหาวิทยาลัยที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหม คนที่ฉันบอกว่ากำลังคุยๆ อยู่กับเธออะ” “จำได้สิวะ ว่าแต่ตอนนี้เธอตกลงเป็นแฟนกับนายหรือยังล่ะ” ภากรเคยได้ยินชื่อและเรื่องราวของสาวคนที่เพื่อนตามจีบอยู่บ่อยๆ จากการเล่าของรามิน แต่ก็ไม่เคยเจอหน้าสักที “แน่นอนสิวะเพื่อน ตามจีบอยู่เกือบปีกว่าจะยอมตกลงเป็นแฟน จีบยากชะมัด” “ยินดีด้วยหว่ะเพื่อน” ภากรตบไหล่เพื่อนแสดงความยินดีกับรามินจากใจจริง ในที่สุดเพื่อนรักก็สมหวังในความรักกับสาวที่แอบชอบเสียที “ขอบใจมากไอ้กร ไว้กูจะพามาแนะนำให้รู้จัก” “อืม ได้สิ ว่าแต่คืนนี้เราออกไปดื่มกันหน่อยไหมวะ รู้สึกคอแห้งยังไงไม่รู้” “ไม่ได้หว่ะ คืนนี้ฉันมีงานต้องทำ” “งานอะไรวะ งานที่ค้างอาจารย์ก็ทำเสร็จไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ” ภากรขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเพื่อนพูดถึงเรื่องงาน ปกติสองหนุ่มเรียนห้องเดียวกัน มีงานก็ต้องรู้เหมือนกันสิ แต่อันนี้เขากลับไม่รู้เรื่องเลย แต่แล้วรามินเฉลยในเวลาต่อมา “ไม่ใช่งานกู แต่เป็นงานของกะรัต แฟนของกูต่างหาก” “งานของเธอก็ให้เธอทำเองสิ นายจะไปช่วยทำไม?” ดูเหมือนช่วงนี้เพื่อนของเขาจะหลงสาวหนัก ถึงขนาดหอบงานของเธอมาทำให้แบบนี้ ภากรไม่เห็นด้วยเลยสักเท่าไหร่ “ที่ฉันช่วยเพราะช่วงนี้เธอบอกว่าไม่ค่อยสบาย กลัวปั่นรายงานส่งอาจารย์ไม่ทัน” “นายก็เลยเสนอตัวเป็นแฟนที่ดี อาสาช่วยเสียเลย?” “ก็คนรักกัน ยังไงก็ต้องช่วยเหลือกันสิวะ” “อืม…ให้รักจริงเถอะ ไม่ใช่มาหลอกใช้หลอกรักแล้วก็จากไป” “เธอไม่มีทางหลอกให้รักหรอก เพราะกว่าจะจีบติดก็ใช้เวลาเกือบปีเชียวนะ และอีกอย่าง เธอทั้งเรียบร้อยอ่อนหวาน ผู้หญิงแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆ นะ” รามินเอ่ยชมแฟนสาวไม่ขาดปาก ทำเอาภากรถึงกับต้องส่ายหน้าไปมาด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ ก่อนจะเอ่ยเตือนสติเพื่อด้วยความหวังดี “ฉันก็แค่เป็นห่วงนาย ไม่อยากให้โดนผู้หญิงหลอก จะรักใครชอบใครก็เผื่อใจเอาไว้บ้างนะเพื่อน ฉันเตือนด้วยความหวังดี” “ขอบใจสำหรับความหวังดี แต่เรื่องนี้ฉันเอาตัวรอดได้” รามินว่าพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง เลิกสนใจเพื่อน ทำให้ภากรอดไม่ได้ต้องขยับมาดูว่าเพื่อนกำลังทำอะไรอยู่ แล้วก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังโอนเงินให้ใครบางคนอยู่ เลยอดไม่ได้ต้องเอ่ยถาม “โอนเงินให้ใครวะไอ้ราม?” “โอนค่าขนมให้แฟน” “เฮ้ย!เพิ่งตกลงเป็นแฟนก็ต้องโอนค่าขนมกันแล้วเหรอวะ” ภากรรู้สึกตกใจเล็กน้อย อันที่จริงเพื่อนเขาเป็นคนมีฐานะ เงินแค่เล็กน้อยไม่ทำให้ขนหน้าแข้งร่วงหรอก แต่เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เพื่อนกำลังทำต่างหาก การคบกันมันจำเป็นต้องโอนเงินค่าขนมให้กันด้วยเหรอ แต่ก็นั่นแหละ คนไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตนอย่างเขาไม่มีทางเข้าใจได้หรอก “ก็แค่เล็กน้อยน่ะ เป็นความสุขของฉันเอง” “สงสัยจะหลงหนัก เปย์หนักเสียด้วยสิ” ดูจากยอดที่โอนแล้วภากรเชื่อว่าเที่ยวเปย์สาวในยามราตรีได้หลายคืนเชียวล่ะ “ก็เป็นธรรมดาของคนรักกันป่าววะ?” “เอาที่มึงสบายใจเลย วันนี้กูไปก่อนนะ ไว้กลับมาดึกๆ” “อืม โชคดี” i ในคืนนั้นภากรเดินเข้ามาในไนต์คลับตามลำพังด้วยอาการเซ็งๆ โดยไร้เงาของเพื่อนรักตามมาด้วย เพราะอีกฝ่ายติดทำรายงานให้แฟนสาวอยู่ วันนี้เขาอยู่ในชุดเสื้อฮาวายลวดลายสดใส ปลดกระดุมออกสองสามเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกแกร่ง เข็งแรง กางเกงสแล็คสีดำพอดีตัว ทรงผมก็ถูกเซ็ตแบบเซอร์ๆ แลดูเซ็กซี่ขยี้ใจสาวน้อยสาวใหญ่ สังเกตจากสายตาของกลุ่มสาวๆ ที่เขาเดินผ่าน ซึ่งพวกหล่อนพร้อมใจกันหันมามองทางเขาเป็นตาเดียว “แกดูผู้ชายโต๊ะโน้นสิ ทรงแบ๊ตหล่อเท่เซ็กซี่มากอะแก” กลุ่มสาวๆ โต๊ะหนึ่งเขย่าแขนเพื่อนสาวที่มัวสนใจแก้วไวน์ในมือให้หันไปมอง และเมื่อเธอมองตามก็เห็นด้วยกับเพื่อนในทันที “จริงด้วย” “ทำสายตาแบบนี้อย่าบอกนะว่าแกจะ…” “คืนนี้ถ้าฉันไม่ได้หิ้วเขากลับไปคอนโด อย่ามาเรียกฉันว่ากะรัตนางแมวสาวอีก” กะรัตวางแก้วในมือลง ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังหนุ่มหล่อตรงมุมห้องด้วยสายตาที่ซ่อนแผนการเอาไว้ “จ๊ะ…เพื่อน แล้วพวกฉันจะรอดู” กลุ่มเพื่อนๆ ที่รู้จักกับกะรัตดี งานนี้ต้องขอหลีกทางให้กับนาง เพราะนางเป็นคนสวยและมั่นใจสุดในกลุ่มแล้ว กลางวันอาจจะดูอ่อนหวานเรียบร้อย แต่พอตกกลางคืนเท่านั้นแหละ นางจะกลายร่างเป็นนางแมวสาวในทันที กะรัตในชุดรัดรูปสั้นสีแดงเพลิงอวดเรียวขายาว เดินตรงมาที่โต๊ะซึ่งตนหมายตาเอาไว้ ทุกย่างก้าวนั้นเต็มไปด้วยทวงท่าเย้ายวน ชายใดเห็นเป็นต้องมองตาม ก่อนที่เธอจะมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเป้าหมาย “สวัสดีค่ะ มาคนเดียวเหรอคะ” “ครับ” ภากรเงยหน้าขึ้นมองสาวสวยที่ประคมใบหน้างามด้วยเครื่องสำอางเข้มจัด สายตาของเขาเรียบเฉยไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแต่อย่างใด เพราะสำหรับเขาแล้วผู้หญิงที่แต่งหน้าเข้มจัดพอล้างเครื่องสำอางออกน่าตาพวกหล่อนก็ดูไม่ได้สักราย และตอนนี้เขาดื่มไปได้ไม่ถึงแก้ว ยังคงมีสติมากพอที่จะแยกแยะออกว่าพวกหล่อนสวยด้วยเครื่องสำอาง หรือสวยแบบธรรมชาติ “ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ พอดีฉันก็มาคนเดียว เหงาๆ ไม่มีเพื่อนเลยอยากได้เพื่อนคุย” เธอพูดปดคำโตเพื่อที่จะได้ตีสนิทกับเขา ทว่าชายหนุ่มที่มาคนเดียวก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจอะไรมาก “ครับ” “ดิฉัน กะรัตค่ะ แล้วคุณ…” เธอนั่งลงพร้อมกับส่งมือมาให้เขาจับ แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะทักเธอกลับด้วยการทักทายแบบเดียวกัน เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายของเธอก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน “ขอโทษนะคะ” กะรัตกล่าวกับชายหนุ่มก่อนที่จะรีบดึงโทรศัพท์ขึ้นมาปิดเสียง แล้วเก็บมันใส่กระเป๋าตามเดิม “ไม่รับสายหน่อยเหรอครับ แฟนคุณอาจจะมีเรื่องสำคัญก็ได้” “ฟง แฟนที่ไหนกันคะ แค่คนรู้จักที่ชอบมาตามตื้อต่างหากล่ะ” “คุณกำลังจะบอกว่ายังไม่มีแฟนอย่างนั้นเหรอครับ” “ค่ะ ฉันยังโสด ไม่มีคนรู้ใจค่ะ” เธอยืนยันเสียงหนัก ใบหน้าของเธอระบายไปด้วยรอยยิ้ม เธอพยายามเย้ายวนเขาด้วยจริตมารยาแบบที่เคยทำให้หนุ่มๆ หลงหัวปักหัวปำ ซึ่งคืนนี้เธอจะงัดมันออกมาใช้ให้หมด เพื่อให้ได้ชายหนุ่มรูปงามปานเทพบุตรตรงหน้าคนนี้กลับคอนโดไปด้วย “ว่าแต่คุณยังไม่ได้บอกเลยนะคะว่าคุณชื่ออะไร?” “ภากรครับ” ชายหนุ่มบอกชื่อไปอย่างตัดรำคาญ จะว่าไปแล้วชื่อเจ้าหล่อนก็เหมือนชื่อของแฟนรามินที่เจ้าตัวได้บอกกับเขาเมื่อหัวค่ำที่ผ่านมา หากบังเอิญผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนของรามินคงตลกน่าดู แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะรามินบอกว่าแฟนของเขานั้นเป็นผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน ซึ่งแตกต่างจากนางแมวสาวคนนี้อย่างสิ้นเชิง ‘แค่คนชื่อเหมือนกระมัง’ “ชื่อจริงภากรแล้วชื่อเล่นละคะ” “กรครับ” “ชื่อของคุณเพราะดีนะคะ” “ขอบคุณครับ” “คืนนี้เราไปต่อกันไหมคะ” “คงไม่แล้วหละ เพราะผมรู้สึกมึนๆ อยากกลับแล้ว” เขาเพิ่งจะดื่มไปไม่กี่แก้ว แต่เพราะไม่ชอบผู้หญิงที่เสนอตัวจนไร้ค่ามากเลยปฏิเสธไป ปกติเขาชอบผู้หญิงที่เล่นตัวหน่อย มันดูมีความท้าทายและน่าค้นหา ซึ่งแตกต่างจากเธอคนนี้ที่นอกจากจะไม่ท้าทายแล้วยังน่ารำคาญสำหรับเขาอีกด้วย “เอ่อ…งั้นขอช่องทางติดต่อคุณกรหน่อยได้ไหมคะ เผื่อวันหลังเราจะนัดกันมาดื่มอีก” ความมั่นใจของกะรัตแทบจะลดเหลือศูนย์เมื่อถูกปฏิเสธอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด หญิงสาวอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ แต่ก็ต้องสงวนท่าทีเอาไว้ แต่ก็ไม่ละความพยายามที่จะตื้ออีกฝ่าย “เอาโทรศัพท์มาสิครับ เดี๋ยวผมกดเบอร์ให้” สิ้นประโยคของชายหนุ่มเธอก็รีบส่งโทรศัพท์ให้เขาทันที ภากรรับมากดเบอร์ให้อีกฝ่ายก่อนที่จะส่งกลับคืนเจ้าของ “ขอบคุณมากนะคะ ไว้โอกาสหน้าเจอกันใหม่” “ครับ ผมขอตัวก่อน” พูดจบภากรก็หยิบเงินออกมาจากกระเป๋าวางมันลงบนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินออกจากร้านไปโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองสาวงามอีก ‘คอยดูนะ คุณจะต้องเป็นของฉันให้ได้’ เธอสาบานกับตัวเองด้วยความคับแค้นใจ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าปฏิเสธเธอมาก่อน เขาเป็นคนแรกและคนเดียวซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นความท้าทายที่อยากให้เธอเอาชนะเขาให้ได้