***
Zemheri'den...
Çekdar’ın gözlerindeki o karanlık... Arzu, öfke ve oyun. Belli ki ne yapacağıma bakıyordu. O hep böyleydi, beni çözmek ister gibi izlerdi, ama asıl oyun kurucu ben olacaktım bu kez.
Dudaklarımız neredeyse birleşiyordu, ama ikimiz de sınırı geçmiyorduk. Sanki gözlerimizle savaşıyorduk. Elim hala pantolonunun üzerindeydi, onun sabrıyla oynuyordum. Sonra bir anda geri çekildim. Onun güçlü omuzlarından destek alıp kalktım ve hiç düşünmeden onu masaya doğru bastırdım. Direnmedi. Kendini bıraktı. İşte bu... Kontrol bendeydi.
Kulağına eğilip, "Ben kendime hatırlatırım." dediğimde, nefesini tutuşunu duydum. Dilim kulağına hafifçe değdiğinde, kaslarındaki o ani gerilimi hissettim. Gömleğinin düğmeleri birer birer açıldıkça, içimdeki o başkaldıran tutkuyu bastırmaya çalışıyor
