*Dikkat! Korku ögeleri içerebilir!
FERMAN:
Gecenin sessizliğini bölen cırcır böceklerinin yazı müjdeleyen çığlıklarıydı. Ama o an, dünya kulaklarımdan silinmiş, bütün bedenimi heyecandan ürperten sadece Narin’in telefonda karar vermeye çalışan nefesiydi. Birkaç titrek soluktan sonra:” Olmaz Ferman. Abim çok kızar.”
Narin’i zor durumda bırakmak, azar işitmesine neden olmak dünyada isteyeceğim son şeydi ama kısacık da olsa yanımda olmasını, konuşmasak da yüzüme bakmasını istiyordum. İnsanın yüzüne bakıp bakıp da yüzünü aşağı indiriyor, yanakları hafiften pembeleşiyordu ya işte o an on kurşunla ciğerim vurulmuş gibi vuruluyordum bir çift pembe yanağa.
“Narin lütfen beş dakika, yakalanırsak ben konuşurum Mirza ile…”
Yine sessizlik… Yine titrek nefesler… “ Tamam! Bekle geliyorum.”
Geliyor
