İFŞA BÖLÜM 70
FERMAN:
Sabah uyandığımda yatakta tek başımaydım. Salonda uyumamıştım, yatak odasındaydım. Tüm eşyalar yerli yerinde valizler kalkmıştı. Demek ki Narin gitmekten vazgeçmişti. Ağzımın içi saman gibi, susuzluktan alev alevdi. Yan döndüm, yanımdaki boş yastığa baktım. Yastığın kenarında tek bir siyah tel vardı. O teli alıp okşadım. Parmağıma dolayıp öptüm.
Mutfaktan konuşmalar geliyordu. Narin ve Elif konuşuyorlardı. Elif'in sesi heyecanla yükseldi: "Narin bana gözleri olan yumurtadan yapar mısın?" dedi.
Narin kahkahasını zor tutarak, "Şşşş baban uyuyor Elif!"
Yatakta gözlerim kapalı gülümsüyordum. Hayat dün elimden aile sandığım şeyi almış, ama beni bugünlere hazırlamış, en kimsesiz hissettiğim anda bana aile olmaları için onları göndermişti. Hele Narin... Benim adı gibi
